Secundus
ſiue terrenis ignibꝰ accendat̉: nec hūanarūtantū carniū: ſed etiā beluinaꝝ: ⁊ vſqꝫ ad minutiſſimos quoſqꝫ ꝟmiculos. Qm̄ia em̄ hec7 vident iſtā lucē: at illa vita lux hoīm erat: neclōge poſita ab vnoqͣꝫ nr̄m. In illa em̄ viuimꝰ⁊ mouemur ⁊ ſumꝰ. Sꝫ lux in tenebris lucetet tenebre eā nō cōprehēderūt.De incarnatiōe ꝟbi vt participes eiꝰ eſſepoſſimus.Kapl̓m. IIEnebre aūt ſunt ſtulte mētes hoīm:t praua cupiditate atꝫ infidelitate cecate. Has vt curaret atꝫ ſanaret verbū: ꝑ qd̓ facta ſunt oīa: caro factū ē: ⁊ habitauit ī nobis. Illumīatio qͥppe nr̄a ꝑticipatō ꝟbi dei eſt: illiꝰ ſcꝫ vite q̄ lux ē hoīm. Huic autēꝑticipationi prorſus inhabiles ⁊ minꝰ idoneieramᶻ: ꝓpter īmundiciā pctōꝝ. Mūdādi eigo eram. Porro iniquoꝝ ⁊ ſuꝑboꝝ vna mūdatio ē ſanguis iuſti: ⁊ humilitas dei: vt ad cōtemplandū deū qd̓ natura nō ſumꝰ: ꝑ eū mūdaremur: factū qd̓ natura ſumꝰ: ⁊ qd̓ pctō nīſumꝰ Deꝰ em̄ natura nō ſumus: hoīes natura ſumꝰ: iuſti pctō nō ſumꝰ. Deꝰ itaqꝫ factushō iuſtus: interceſſit deo ꝓ hoīe pct̄ōre. Nonem̄ cōgruit pctōr iuſto: ſꝫ cōgruit homini hōAdiungens gͦ nob̓ ſil̓itudinē hūanitatis ſue:abſtulit diſſilitudinē iniqͥtatis nr̄e Et factusꝑticeps mortalitatis nr̄e: fecit nos ꝑticipesdiuinitatis ſue. Merito qͥppe mors pctōrisveniēs ex dānatiōis neceſſitate: ſoluta eſtmortē iuſti venientē ex miſericordie volūtate: dū ſimplū eiꝰ ꝯgruit duplo nr̄o. Hec em̄ cōgruētia: ſiue ꝯueniētia: vel cōcinnātia: vl̓ cōſonātia: vel ſi cōmodiꝰ dicit̉: qd̓ ē vnū ad duoin om̄i cōpaginatiōe: vel ſi meliꝰ d̓r coaptation creature: valet plurimū Hāc em̄ coapttionē: ſic̄ mihi nūc occurrit dicere volui: quāgreciharmoniā vocāt. Neqꝫ nūc locꝰ eſt: vtoſtendā qͣꝫtū valeat cōſonantia ſimpli adduplū: que maxīa in nob̓ reperit̉: vt ſit nobis inſita naturaliter: a quo vtiqꝫ niſi ab eo qͥ noscreauit: vt nec imperiti poſſint eā nō ſentireſiue ip̄i cātantes: ſiue alios audientes: ꝑ hācqͥppe voces acutiores grauioreſqꝫ ꝯcordāt:ita vt qͥſquis ab ea diſſonuerit: nō ſcīam (cuius expertes ſūt pl̓imi) ſꝫ ip̄m ſenſū auditꝰ noſtri vehemēter offendat. Sed hoc vt demōſtret̉: longo ẜmōe opꝰ ē: ip̄is aūt auribꝰ exhiberi pōt ab eo qͥ nouit ī regl̓ari monochordoDe ſimplo ſaluatoris nr̄i qd̓ ad duplū noſtrū cōcurrit ⁊ cōgruit. Ca. IIIErū qd̓ inſtat imp̄ſentiaꝝ quantumvdonat deus: ediſſerēdū ē: quēadmodum ſimplū dn̄i et ſaluatoris nr̄i io
ſu xp̄i: duplo noſtro cōgruat ⁊ quodāmō cōcinat ad ſalutē. Nos certe (qd̓ nemo chriſtianus amdigit) ⁊ anima ⁊ corꝑe mortui ſumꝰ:aīa ꝓpter pctm̄: corꝑe ꝓpter penam pctī: acꝑ hoc ⁊ corꝑe ꝓpter pctm̄. Utriqꝫ aūt rei noſtre. id ē ⁊ aīe et corpori: medicina ⁊ reſurrectiōe opus erat: vt in melius renouaret̉: qd̓erat in deterius cōmutatū. Mors aūt anīeimpietas eſt: ⁊ mors corꝑis corruptibilitas:ꝑ quā ſit ⁊ aīe a corꝑe abſceſſus. Sicut enimaīa deo deſerēte: ſic corpus aīa deſerēte: moritur: vn̄ illa fit inſipiens: hoc exanime. Reſuſcitat̉ em̄ aīa ꝑ pnīam: ⁊ ī corꝑe adhuc mortali renouatio vite inchoat̉ a fide: qua creditur in eū qui iuſtificat impiū: boniſqꝫ moribꝰauget̉ ⁊ roborat̉ de die in diē̄: cuꝫ magis magiſqꝫ renouat̉ interior homo. Corpus ꝟo tāquā hō exterior: quāto ē hec vita diuturniortanto magis magiſqꝫ corrumpit̉: vel etate:vel morbo: vel varijs afflictionibꝰ: donec veniat ad vltimā q̄ ab hoībus mors vocat̉. Eiaūt reſurrectio differt̉ in finē: cū ⁊ ip̄a iuſtificatio noſtra perficiet̉ ineffabiliter. Tūc eniꝫſimiles ei erimꝰ: qn̄ videbimꝰ eū ſicuti ē Nūcvero qͣꝫdiu corpus qd̓ corrūpit̉ aggrauat animam: ⁊ vita humana ſuꝑ terrā tota temptatio eſt: non iuſtificabit̉ in ꝯſpectu eius omīsviuēs: incōꝑatione iuſticie qua equabimurangelis: et glorie que reuelabit̉ in nob̓. Demorte aūt anīe a morte corporis diſtinguenda: quid plura documenta cōmemorē: cū dominꝰ in vna ſentētia euāgelica vtrāqꝫ mortē cuiuis facile diſcernendā poſuerit: vbi ait.Sine mortuos ſepelire mortuos ſuos. Sepeliēdū quippe corpꝰ mortuū erat: ſepultoresaūt eius ꝑinfidelitatis impietatē in aīa mortuos intelligi voluit quales excitant̉ cū dicitSurge qui dormis ⁊ exuirge a mortuis: ⁊ illuminabit te xp̄s. Deteſtat̉ aūt quandā mortēapl̓us dicēs de vidua: Que autem in delitijsagit viuēs mortua ē. Anima igit̉ iam pia quefuit impia: ꝓpter iuſticiā fidei dicit̉ ex mortereuixiſſe atqꝫ viuere. Eorpus aūt non tantūmoriturū ꝓpter anīe abſceſſum qui futuruseſt: ſed ꝓpter infirmitatē tantū carnis ⁊ ſanguinis: quodā loco in ſcripturis etiā mortuūdicit̉ loquēte apoſtolo. Corpus quidē inquitmortuum eſt ꝓpter peccatū: ſpiritus aūt vita eſt ꝓpter iuſticiā: hec vita ex fide facta eſt:qm̄ iuſtus ex fide viuit. Sed quid ſequitur.Si aūt ſpūs eius qui ſuſcitauit ieſum a mortuis habitat in vobis: qui ſuſcitauit chriſtuꝫieſum a mortuis: viuificabit ⁊ mortalia corpora veſtra: ꝑ inhabitantē ſpm̄ eius ī vobis.
Actꝭ. 17
Ephe. 5i. Thi. 5
i. Ioh̓. 3.Sap̄.Iob. 7Psͣ. 142
Rom̄. s
Abac̄. 2Rom. 8
Eol. B