Liber

dulce habet eūqꝫ dep̄cari: vt etiā atqꝫ etiammiſereat̉: donec exuat totā miſeriā: ⁊ precaricū fiducia. Iaꝫ accepto gͣtuito pignore ſalutꝭꝑ eiꝰ vnicū ſaluatorē hoīs ⁊ illūinatorē hūc itaagētē et dolentē: ſcīa nō inflat: quia charitasedificat: p̄poſuit em̄ ſciētiā ſciētie: p̄poſuit ſcire infirmitatē ſuā magiſqͣꝫ ſcire mūdi menia:fundamēta terraꝝ ⁊ faſtigia celoruꝫ: et hancapponēdo ſciētiaꝫ: appoſuit dolorē. Doloremperegrinatiōis ſue ex deſiderio patrie ſue: etcōditoris eiꝰ beati dei ſui. In hoc genere hominū: in familia xp̄i tui dn̄e deꝰ meus: ſi interpauꝑes tuos gemo: da mihi de pane tuo reſpōdere homībꝰ: qͥ nō eſuriūt et ſitiūt iuſticiāſed ſatiati ſunt ⁊ abundāt. Satiauit aūt illosphantaſma eoꝝ nō veritas tua: quā repellendo reſiliūt: ⁊ in ſuā vanitatē cadūt. Ego certe ſentio quā multa figmēta pariat cor humanū. Et quid eſt cor meū: niſi cor hūanū. Sedhoc oro deū cordis mei: vt nihil ex eis figmētis ꝓ ſolido vero eructem in has lr̄as: ſed inde veniat in eas qͥcqͥd ꝑ me venire potuerit.Un̄ mihi qͣꝫuis ꝓiecto a facie oculoꝝ ſuorum⁊ de lōginquo redire conāti: ꝑ viā quaꝫ ſtrauit hūanitati diuinitas vnigeniti ſui aura veritatis eius aſꝑgitur. Quā intantū licet mutabilis haurio: inquātuꝫ in ea nihil mutabilevideo: nec locis et tꝑibꝰ ſicut corꝑa: nec ſolistꝑibus ⁊ qͣſi locis: ſicut ſpirituū nr̄oꝝ cogitationes: nec ſolis tꝑibus: ⁊ nulla vl̓ imagine locorū: ſicut quedā nr̄arū mentiū ratiocinationes. Om̄ino em̄ dei eſſentia qͣ eſt: nihil mutabile habet: nec in eternitate: nec in veritatenec in volūtate: qꝛ eterna ibi eſt ꝟitas: ⁊ eterna charitas: ⁊ vera ibi eſt charitas: vera etētnitas: ⁊ cara ibi eſt eternitas: cara veritas.De gratia dei qua ſibi humanū genus reconciliat vt quod perierat ſaluetur.Ca. IEd quoniā exulauimꝰ abncōmutabili gaudio: nectn̄ inde p̄ciſi atqꝫ abruptiſumus: vt nō etiaꝫ in iſtisTmutabilibꝰ ⁊ tꝑalibꝰ eterAnitatē: veritatē: beatitudinem: qͥreremus. Nec mori em̄ nec falli: nec ꝑturbari volumus: miſſa ſunt nobis diuinitusviſa cōgruā peregrinatiōi nr̄e: quibꝰ admoneremur nō hic eſſe qd̓ querimꝰ: ſed illuc adip̄a eſſe redeūdum: vnde niſi penderemꝰ hicea non quereremus. At primum nobis ꝑſuadendū fuit: quantum nos diligeret deus: nedeſperatiōe nō auderemꝰ erigi in eū. Qua-

les aūt dilexerit: on̄di oꝑtebat: ne tāqͣꝫ demeritis noſtris ſuꝑbiētes: magis ab eo reſiliremus: ⁊ in noſtra fortitudine magis deficeremus: ac ꝑ hoc egit nobiſcū vt ꝑ eius fortitudineꝫ potius ꝓficeremus: atqꝫ ita infirmitatehumilitatis ꝑficeretur ꝟtus charitatis. Hocſignificabat in pſalmo vbi ait. Pluuiā voluntariā ſegregans deus hereditati ſue: ⁊ infirmata ē: tu vero ꝑfeciſti eā. Pluuiā qͥppe voluntariā nō niſi gr̄am vult intelligi: nō meritis redditā: ſꝫ gratis datā: vn̄ ⁊ gr̄a noīat̉. Dedit em̄ eā nō qꝛ digni eramꝰ: ſꝫ qꝛ voluit: hͦ cognoſcētes: nō fidētes in nobis erimꝰ: ⁊ hͦ ē infirmari. Ip̄e ꝟo ꝑficit nos: qͥ etiā Paulo apl̓odixit: Sufficit tibi gr̄a mea: nā ꝟtus in infirmiªtate ꝑficit̉: ꝑſuadendū gͦ erat hoī qͣꝫtū nos dilexerit deus: ⁊ qͣles dilexerit. Quātū: ne deſperaremꝰ: qͣles ne ſuꝑbiremꝰ Hūc locū apl̓sꝑ neceſſariū: ſic explicat. Cōmendat aūt inqͥtſuā charitatē de in nobis: qm̄ cū adhuc peccatores eēmꝰ: chriſtꝰ ꝓ nobis mortuꝰ ē: multomagis iuſtificati nūc in ſanguine ipſius: ſaluierimꝰ ab ira ꝑ ip̄m. Si em̄ cū inimici eſſemusrecōciliati ſumꝰ deo ꝑ mortē filij eiꝰ: ml̓tomagis recōciliati ſalui erimꝰ in vita ipſiꝰ. Itemalio loco. Quid gͦ inqͥt dicemꝰ ad hec? Si deꝰꝓ nobis: qͥs cōtra nos: qͥ ꝓprio filio nō peꝑcitſꝫ ꝓ nobis oībꝰ tradidit illū? Quōnō ⁊ cū illonobis oīa donauit? Ꝙ aūt factū nob̓ annūciatur: hͦ futurū on̄debat̉ ⁊ antiqͥs iuſtis: vt pereandē fidē etiā ip̄i hūiliati īfirmarent̉: ⁊ infirmati ꝑficerent̉. Quia igit̉ vnū ꝟbū deiē: ꝑ qd̓facta ſūt oīa: qd̓ ē īcōmutabilis ꝟitas: vbi pͥncipal̓r atqꝫ incōmutabilit̓ ſunt oīa ſimul: nonſolū q̄ nūc ſūt in hac vniu̓ſa creatura: verūetiā q̄ fuerūt: ⁊ q̄ futura ſūt: ibi aūt nec fuer̄t:nec futura ſūt: ſꝫ tm̄mō ſūt: ⁊ oīa vita ſūt: ⁊ oīavnū ſūt: ⁊ magis vnū ē: ⁊ vna vita ē. Sic em̄oīa ꝑip̄m facta ſunt: vt qͥcqͥd factū ē in his: inillo vita ſit: ⁊ facta nō ſit: qꝛ in pͥncipio non factū ē ꝟbū: ſꝫ erat ꝟbū apd̓ deū: ⁊ deꝰ erat ꝟbū:⁊ oīa ꝑ ip̄m facta ſūt Nec ꝑ ip̄m oīa facta eēntniſt ip̄m eēt an̄ oīa: factūqꝫ nō eēt. Inhis aūtq̄ ꝑ ip̄m facta ſunt: etiā corpꝰ qd̓ vita nō ē perip̄m nō fieret: niſi in illo anteqͣꝫ fieret vita eētQd̓ eī ſcm̄ ē: iā ī illo vita erat: ⁊ nō qͣliſcūqꝫ vita. Nā ⁊ aīa vita ē corꝑis: ſꝫ ⁊ hͨ facta ē: qꝛ mutabilis ē: ⁊ ꝑ qͥd facta ē: niſi ꝑ dei ꝟbū incōmutabile? Oīa em̄ ꝑ ip̄m facta ſūt: ⁊ ſine ip̄o ſcm̄ē nihil: qd̓ gͦ factū ē: iā in illo vita erat: ⁊ nō qͣliſcūqꝫ vita: ſꝫ vita erat lux hoīm: lux itaqꝫ rationalium mentiū: per quas hoīes a pecoribus differūt: ⁊ ideo ſunt hoīes. Non gͦ lux corporea: que lux ē carnium: ſiue de celo fulgeat

1. Coꝝ. 8

Mat.

Iob̓. ī.

Psͣ. 67

Ibidē. 8

Ibidē

2. Ror̄. 12

Ibidē

Roma.