Liber

are: nec ꝓuectu mētis cōp̄hendere valeo: vttā certus hinc loquar ad omīa que requiri d̓his rebus poſſunt: qͣꝫ ſi eſſem angelus: aut ꝓpheta: aut apl̓us. Cogitatiōes em̄ mortaliuꝫtimide ⁊ incerte ꝓuidētie noſtre. Eorpꝰ em̄qd̓ corrūpit̉ aggrauat animā: ⁊ deprimit terrena inhabitatio ſenſum multa cogitantem.Et difficile eſtimamꝰ que in terra ſunt: ⁊ quein ꝓſpectu ſunt inuenimꝰ cū labore. Que incelis ſunt aūt: quis īueſtigabit? Sꝫ qꝛ ſequit̉⁊ dicit. Senſum ꝟo tuū qͥs ſciet: niſi tu dederis ſapīam ⁊ miſeris ſcm̄ ſpm̄ tuū d̓ altiſſimisQue incelis ſūt qͥdē nō inueſtigamꝰ: que rerū genere ⁊ corꝑa āgelica ẜm ꝓpriā dignitatē ⁊ eoꝝ q̄dā corꝑalis actio ꝯtinet̉: ẜm ſpm̄ tn̄dei miſſum nob̓ d̓altiſſimis ⁊ imꝑtitā eiꝰ gratiā mentibꝰ nr̄is: audeo fiducialit̓ dicere: necdeū pr̄em: nec ꝟbū eiꝰ: nec ſpm̄ eiꝰ: qd̓ deusvnus eſt: ꝑ id qd̓ ē: atqꝫ idip̄m eſt: vllomō eſſemutabilē: ac ꝑ hoc multo minꝰ eē viſibilē: qm̄ſunt q̄dā qͣꝫuis mutabilia: non tn̄ vi ſibilia: ſic̄nr̄e cogitatiōes ⁊ memorie: ⁊ voluntates: ⁊oīs incorꝑea creatura. Uiſibile autē quicqͣꝫnō eſt: qd̓ non ſit mutabile.Eſſentiā trinitatis nunqͣꝫ oculis apparuiſſe mortaliū: ſed ꝑ ſubiectā ſibi creaturā ſignificaſſe que voluit. Ca. XIUa ꝓpter ſub̓a vel ſi meliꝰ d̓r eēntiaq dei: vbi ꝓ modulo nr̄o ex quātulacūqꝫ ꝑticula intelligimꝰ pr̄em ⁊ filiū etſpm̄ ſctm̄: qn̄ qͥdē nullo mō mutabilis ē: nullomō pōt ip̄a ꝑ ſemetip̄am eē viſibilis. Proinde illa oīa que pr̄ibus viſa ſunt: cum deꝰ illisẜm ſuā diſpenſationē tꝑibꝰ ꝯgruā p̄ſentaret̉:ꝑ creaturā facta eſſe manifeſtū ē. Et ſi nos latet quō ea mīſtris angelis fecerit: ꝑ angelostn̄ eſſe facta: nō ex nr̄o ſenſu dicimꝰ: ne cuiq̄videamur plus ſaꝑe p̄terqͣꝫ oꝑtet ſaꝑe. Sꝫ ſapiamꝰ ad tꝑantiā ſicut dęus nob̓ partitꝰ ē mēſurā fidei: ⁊ credimus ꝓpter qd̓ ⁊ loquimur.F Extat em̄ auctoritas diuinaꝝ ſcripturaꝝ: vnde mēs nr̄a deuiare nō debet: nec relicto ſolidamento diuini eloquij: ꝑ ſuſpitionū ſuarumabrupta p̄cipitari: vbi nec ſenſus corꝑis r̄git:nec ꝑſpicua rō ꝟitatis elucet. Aꝑtiſſime qͥppeſcpͥtū ē in epl̓a ad hebreos cū diſpenſatio noui teſtamēti a diſpēſatiōe veteris teſtamentiẜm ꝯgruentiā ſeculoꝝ ac tꝑm diſtinguereturnō tm̄ illa viſibilia: ſed ip̄m etiā ſermonē ꝑ angelos factū. ſic em̄ dicit. Ad quē aūt angeloꝝdixit aliqn̄. Sede ad dexteraꝫ meā: qͦaduſqꝫponā inimicos tuos ſcabellū pedū tuoꝝ? Nōne oēs ſūt mīſtri ſpūs ad mīſtrationē miſſi: ꝓpter eos qͥ futuri ſūt hereditatē poſſidere ſa-

lutis? Hinc on̄dit illa oīa: nō ſolū ꝑ āgelos ſcāſꝫ etiā ꝓpt̓ nos facta .i. ꝓpt̓ ppl̓m dei: cui ꝓmittit̉ hereditas vite et̓ne: ſic̄ ad corīthios etiaꝫſcpͥtū ē. Dīa hͦ in figura ꝯtingebāt illis: ſcpͥta.ſūt aūt ad correptionē nr̄am. ī qͦs fines ſeculoꝝ obuenit Deinde qꝛ tūc ꝑ āgelos: nūc aūtꝑ filiū ẜmo factus ē: ꝯſequēter aꝑteqͣꝫ demonſtrās. Propterea inqͥt: abundantiꝰ oꝑtet at­ 1tēdere nos q̄ audiuimꝰ: ne forte defluamus.Si em̄ qͥ ꝑ āgelos dictꝰ ẜmo factꝰ ē firmus: etoīs p̄uaricatio ⁊ inobediētia iuſtam accepitmercedis retributionē. quō nos effugiemuſtantā negligētes ſalutē? Et qͣſi q̄ rētes quamſalutē vt on̄deret ſe de nouo teſtamēto iā dicere .i. ẜmone qͥ nō ꝑ angelos: ẜꝑ dn̄m factꝰ q̄Que cū initiū accepiſſet inqͥt. vt enarraret̉ Iꝑ dn̄m abhis qͥ audier̄t in nos ꝯfirmata ē: cōteſtāte deo ſignis ⁊ portētis ⁊ varijs ꝟtutibꝰ⁊ ſpūſſctī diuiſiōibꝰ ẜm ſuā voluntatē. Sꝫ aitaliqͥs: cur gͦ ſcpͥtū ē. Dixit ad moyſen: ⁊ nō potiꝰ: dixit angelꝰ ad moyſen? Quia cū ꝟba iudicis p̄co pronūciat: nō ſcribit̉ in geſtis: ille p̄co dixit. ſꝫ ille iudex. Sic etiā loquēte ꝓph̓a ſācto: ⁊ ſi dicamꝰ ꝓph̓a dixit: nihil alid̓ qͣꝫ dn̄m dixiſſe intelligi volumꝰ. Et ſi dicamꝰ: dn̄s dixitprophetā nō ſb̓trahimꝰ: ſꝫ qͥs ꝑ eū dixerit admonemꝰ. Et illa qͥdē ſcpͥtura ſepe aperit āgelū eē deū: qͦ lōquēte idētidē d̓r: dn̄s dixit. ſic̄ iādemōſtrauimꝰ. Sꝫ propt̓ eos qͥ cū ſcripturāillic angelū noīat: ip̄m ꝑ ſeip̄m filiū dei volūtītelligi: qꝛ ꝓpt̓ ānūciationē pr̄ne ac ſue volūtatꝭ a proph̓a dictꝰ ē angelꝰ: propterea voluiex hac cpl̓a māifeſtiꝰ teſtimoniū dare. vbi nōdictū ē: ꝑ angelū: ſꝫ ꝑ angelos. Nā ⁊ ſtephanin actibꝰ apl̓oꝝ eo more narrat hͨ: qͦ etiā in libris veteribꝰ ꝯſcpͥte ſūt. Uiri frēs ⁊ pr̄es audite inqͥt: d̓s gl̓ie apꝑuit abrae pr̄i nr̄o: cū eētin meſopotamia ſyrie. Ne qͥs autē aribitret̉tūc deū gl̓ie ꝑ id qd̓ in ſe ip̄o ē: cuiuſqͣꝫ ocul̓ apparuiſſe mortaliū: ī ꝯſequentibꝰ dic̄. ꝙ moyſiangelꝰ apꝑuerit. Fugit inqͥt moyſes in ꝟboiſto: ⁊ factꝰ ē inqͥlinꝰ interra madian: vbi genuit filios duos. Et cōpletꝭ illic ānis. xl. apparuit illi ī deẜto mōtis ſyna angelꝰ dn̄i ī flāmaignis ī rubo. Moyſes aūt vidēs mirabat̉ viſuꝫ. Qui cū accederet ꝯſiderare: facta ē voxſdn̄i dicēs. Ago ſum deꝰ patꝝ tuoꝝ: deꝰ abraā⁊ deꝰ iſaac: ⁊ deꝰ iacob. Tremefactus auteꝫmoyſes: nō audebat cōſiderare. Dixitqꝫ illidn̄s. Solue calciamentū pedū tuoꝝ ⁊cͣ. Hiccerte ⁊ āgelū ⁊ dn̄m dicit: eundēqꝫ deū abraā⁊ deū iſaac: ⁊ deū iacob: ſic̄ ī geneſi ſcpͥtū eſt.An forte qͥſqͣꝫ dicturꝰ ē ꝙ moyſi ꝑāgelū appuit dn̄s: abrae vero ꝑ ſeip̄m? At hoc a ſtepha-

c

Roma. ī

2 IA

2 6

xiid

Sap̄

beb̓. l

oeb̓ ⁊

Ibidē

.Corꝭ. 10

Exet̉ e

Icxi. ꝯ

Excd̓.