Liber

Incipiunt capitula ſecundi libriDe regulis ẜm quas ſcriptura de patre loquit̉ ⁊ filio.De his ſcripture locis in quibꝰ dubiū/eſt an propter aſſumptam creaturāminorem patre iudicēt filium: an vero hoc tantum quod licet equalē patri: tn̄ ⁊ de patre ſic doceant.De his qui ſpiritūſanctum non mino.27rem patre iudicant: ſed tātum ꝙ depatre procedit.De clarificatione qua ⁊ pater filiumiijglorificat ⁊ filius patrem.Quō intelligenda ſit miſſio: ſiue filijaut ſpirituſſancti.Quid ſit ꝙ nunqͣꝫ legit̉ pater maiorvjſpirituſancto. aut ſpirituſſanctꝰ minor patre.ijPropoſitio queſtiōis de multimodisapparitionibus dei: quarum quedaꝫmiſſiones appellant̉: cum pater miſſus nō queat dici: ſed aut filius: autſpirituſſanctus cooperante tamē inom̄ibus trinitate.De his qui naturam dei viſibilem puꝰiijtauerunt.De his qui filium volūt etiam an̄ carnis aſſumptionem fuiſſe mortalem:vt ſolꝰ pater immortalitatem habere credatur.An indiſcrete deus trinitas patribusapparuerit. An aliqua ex trinitate ꝑDe tribus viris abrae viſis: cum qͥbusſona.ſicut cum dn̄o deo loquitur.De duobus angelis qͥ in humana forma apparuerunt loth: ⁊ in quibꝰ doꝫminus ſingulariter appellatur.¶ De viſione Moyſiquā deum vidit inoreb per ignem in rubo.iij De apparitione dei in exitu iſrael deegypto.De his que diuinitus geſta ſunt corāmoyſe in monte ſyna.j Utrum deus per ſuam ſubſtantiamMoyſi apparuerat: an per viſibilēcręaturam.ijꝘ ex perſona dn̄i Ieſu chriſti dictaintelligenda ſunt Moyſi: ponamte ſupra petram ⁊ auferam manuꝫmeam ⁊ poſteriora mea videbis.¶¶ De viſiōe danielis in qua illi ⁊ pr̄is etfilij ꝑſona apparuit in ſpecie corꝑal

Aurelij Auguſtini de trinitate in ſecūdūlibrum proęmium.Um homines deum querunt:⁊ ad intelligentiam trinitatis ꝓcaptu infirmitatis humane aniSmum intendunt: exꝑti difficultates laborioſas: ſiue in ipſa acie mentis conātes intueri inacceſſibilem lucem: ſiue in ip̄amultiplici ⁊ multimoda locutione ſcripturarum vel litterarum ſacrarū: vbi mihi non videtur niſi atteri animam: vt chriſti gr̄a glorificata dulceſcat: cum ad aliqͥd certū diſcuſſaom̄i ambiguitate ꝑuenerīt: facillime debētignoſcere errātibus in tāti ꝑueſtigatiōe ſecreti. Sꝫ duo ſunt que in errore hominū diffic illime tolerant̉: p̄ſumptio priuſqͣꝫ veritaspateat: ⁊ cū iam patuerit p̄ſumpte defenſiofalſitatis. A quibus duobus vitijs nimis inimicis inuentioni veritatis: ⁊ tractatiōi diuinoꝝ ſcōrūqꝫ librorū: ſi me vt p̄cor ⁊ ſpero: deus defēderit atqꝫ muniuerit ſcuto bone voluntatis ſue: ⁊ gr̄a miſericordie ſue: nō eroſegnis ad inqͥrendā ſubſtātiā dei: ſiue ꝑ ſcriIpturā eiꝰ ſiue ꝑ creaturā. Que vtraqꝫ nobisad hͦ ꝓponit̉ intuēda: vt ip̄e q̄rat̉: ip̄e diligat̉qͥ ⁊ illā īſpirauit: ⁊ iſtā creauit. Nec trepidusero ad ꝓferēdā ſnīam meā: in qͣ magis amabo inſpici a rectis. qͣꝫ timebo morderi a ꝑuerſis. Gratant̓ em̄ ſuſcipit oculū colūbinū pulcerrima ⁊ modeſtiſſima charitas: dentē aūtcaninū vel euitat cautiſſima hūilitas: vel retūdit ſolidiſſima ꝟitas Magiſqꝫ optabo a qͥlibet rep̄hēdi: qͣꝫ ſiue ab errāte: ſiue ab adulte laudari. Nullꝰ em̄ rep̄henſor formidādusē amatori ꝟitatis. Etem̄ aūt inimicꝰ rep̄henſurꝰ ē: aut amicꝰ. Si gͦ inimicꝰ īſultat: ferēdꝰē. Amicꝰ aūt ſi errat docēdꝰ: ſi docet audiendus. Laudator ꝟo ⁊ errās ꝯfirmat errorē: etadulās illicit in errorē. Emēdabit gͦ me iuſtꝰin miſcd̓ia ⁊ arguet me: oleū aūt pctōris nōimpinguabit caput meum.De regulis ẜm quas ſcriptura de patreIfilio loquituCa. j.Uāobrem quāqͣꝫ firmiſſime teneamus de dn̄o nr̄oIeſu xp̄o: ⁊ ꝑ ſcripturaspiſſeminatā: ⁊ a doctis catho licis earundē ſcpͥturaIerū tractatoribꝰ demōſtratā tanqͣꝫ canonicā regulā: quō intelligat̉ deifiliꝰ ⁊ equalis patri ẜm dei formā: in qua ē etminor patre ẜm ſui formam quam accepit:in qua forma non ſolū patre: ſed et ſpirituſancto: neqꝫ hoc tm̄: ſed etiam ſeipſo minor

xv

xvj

xvij

xij

x

xviij

xiiij

xiii

xj

ix

viij

vij

ii.

ij:

Osͣ. 140

Pac