Liber

s Quid igit̉ iā nec filiꝰ iudicabit: qꝛ dixit: Ego n̄iudicabo illū: nec pater: ſed verbū qd̓ locutꝰ ēin filius: īmo potiꝰ audi adhuc qd̓ ſequit̉. Quiaego inqͥt nō ex me locutꝰ ſum: ſed ille qͥ me miſit pater: ille mādatū mihi dedit quid dicā autquid loquar: ⁊ ſcio quia mandatū eiꝰ vita eternna ē. Que ego loquor ita vt dixit mihi pater ſicloquor. Si gͦ nō iudicat filiꝰ: ſꝫ verbū qd̓ locutꝰeſt filiꝰ. Iō aūt iudicat verbū qd̓ locutus ē filiqꝛ nō ex ſe locutꝰ ē filiꝰ: ſed qͥ miſit eū pater mādatū dedit ei: quid dicat: ⁊ qͥd loquat̉: pat̓ vtiqꝫ iudicat cuiꝰ verbū ē qd̓ locutus ē filius: atqꝫip̄m verbū patris idē ē filiꝰ ip̄e. Nō em̄ aliud eſtmādatū patris. aliud ꝟbū patris. Nā ⁊ ꝟbuꝫ hͦ.gͣͦ appellauit ⁊ mandatū. Uideamꝰ gͦ ne forte ꝙͦait: Ego nō ex me locutꝰ ſum. hoc intelligi voluerit: ego nō ex me natus ſum. Si em̄ verbuꝫpatris loquit̉: ſeip̄m loquit̉: quia ip̄e ē verbumpatris. Plerūqꝫ em̄ dicit: dedit mihi pat̓: in qͦvult intelligi ꝙ eū genuerit pater: nō vt tanqͣꝫiā exiſtenti ⁊ nō hn̄ti dederit aliqͥd: ſꝫ ip̄m dediſe vt hr̄et: genuiſſe ē vt eēt. Nō .n. ſicut creatura: ita dei filiꝰ an̄ carnationē: ⁊ an̄ aſſumptā crelaturā vnigenitꝰ: ꝑ quē facta ſunt oīa: aliud eſt⁊ alid̓ habet: ſꝫ hoc ip̄m ē: qd̓ ē id qd̓ habet. Qd̓illo loco manifeſtius dicit̉: ſi qͥs ad capiendū ſitidoneus: vbi ait. Sicut hꝫ pr̄ vitā in ſeme tipſo: ita dedit vitā habere filio in ſemetipſo. Neqꝫ em̄ iā exiſtenti ⁊ vitā nō habenti dedit vt haberet vitā in ſemetipſo: cū eo ipſo qd̓ ē vita ſit.hoc ē gͦ dedit filio vitā habere in ſemetipſo: genuit filiū: incōmutabilē vitā qd̓ eſt vita eterna.Cū gͦ verbū dei ſit filiꝰ dei: ⁊ filius dei ſit verusdeꝰ: ⁊ vita eterna. ſicut in epl̓a ſua dicit Ioh̓esetiā h̓ qͥd aliud cognoſcimꝰ: cū dicit dn̄s: Uer-bum qd̓ locutus ſum: ip̄m iudicabit eū in nouiſſimo die: ⁊ ip̄m verbū patris verbū eſſe dicit.⁊ mādatū patris ip̄mqꝫ mādatū vitā eternamEt ſcio inqͥt quia mandatū eiꝰ vita eterna eſt.iQuero itaqꝫ quō intelligamꝰ: Ego nō iudicabo: ſꝫ verbū qd̓ locutꝰ ſum iudicabit: qd̓ ex confequētibꝰ apparet ita dictū: ac ſi diceret. ego n̄iudicabo: ſꝫ verbū patris iudicabit: verbū aūtpatris eſt ip̄e filiꝰ dei. Siccine intelligēdū eſt:Ego nō iudicabo: ſꝫ ego iudicabo: quō iſtd̓ pōteē veꝝ: niſi ita: ego ſcꝫ nō iudicabo ex ptāte humana: qꝛ filiꝰ hoīs ſum: ſꝫ ego iudicabo ex piāte verbi: qꝛ filiꝰ dei ſum. Aut ſi cōtraria ⁊ repugnantia vident̉. ego nō iudicabo: ſꝫ ego iudicabo: qͥd illinc dicīꝰ: vbi ait Mea doct̉na n̄ ē meaquō mea? qūo n̄ mea Nō eī dixit: Iſta doctrīanō ē mea: ſꝫ mea doctrina nō ē mea: buā dixit ſuam: eandem dixit nō ſuam. Quō iſtud verumeſt: niſi ſcd̓m aliud ſuam dixerit: ẜm aliud non

ſum. Scd̓m formā dei ſuam: ẜmformā ſeruinōſuam. Cum em̄ dicit: nō eſt mea ſed eiꝰ qui memiſit: ad ip̄m verbū nos fecit recurrere: doctrina em̄ patris eſt verbum patris qui eſt vnicusfilis. Quid ſibi ⁊ illd̓ vult: qͥ ī me credit? nō inme credit Quō ī ip̄m: quō nō in ip̄m: quō tam ⁊ꝯtrariū ſibiqꝫ aduerſum pōt intelligi: qui ī mecredit inqͥt nō in me credit. ſꝫ in eū qui me miſit: niſi ita intelligas: qͥ in me credit: nō in hͦ qd̓videt credit: ne ſit ſpes noſtra in creatura: ſꝫ ineo qui ſuſcepit creaturā in qua humanis oculis appareret: ac ſic ad ſe equalē patri contemplandum ꝑ fidē corda mūdaret. Id̓oqꝫ ad patrem referens intentionē credentium ⁊ dicēsnō in me credit: ſꝫ in eum qui me miſit: nō vtiqꝫſe a patre: id ē ab illo qui eum miſit voluit ſeꝑari: ſꝫ vt ſic in eum crederetur: quō in patreꝫ cuiequalis ē. Quod aperte alio loco dicit. Creditis in deum ⁊ in me credite: id eſt ſicut creditisin deum: ſic ⁊ in me: quia ego ⁊ pater vnꝰ deusSicuti gͦ hic tanqͣꝫ abſtulerit a ſe fidē hominū:⁊ in patrē tranſtulerit: dicendo: non in me credit. ſꝫ in eum qui me miſit: a quo tn̄ ſe vtiqꝫ nonſeꝑauit. Sic etiam qd̓ ait: Non ē meum dare.ſꝫ quibus paratum ē a patre meo: puto clarereªẜm quid vtrūqꝫ accipiēdum ſit. Tale eſt enim⁊ illd̓: ego nō iudicabo. cū ip̄e iudicaturus ſitᵍviuos ⁊ mortuos: ſꝫ quia non ex poteſtate humana ꝓpterea recurrēs ad deitatem: ſurſumerigit corda hoīm: ꝓpt̓ q̄ ſubleuāda deſcēdit.De vnitate perſone filij dei ⁊ filij hoīs: ſiuein gloria ſiue in humilitate. Ca. XIIIIſi tn̄ ipſe idē eſſet filiꝰ hoīs ꝓpternformā ẜui quā accepit qͥ ē filius deiꝓpter dei formā in qua eſt: nō diceret apoſtolus paulus de pͥncipibushuiꝰ ſeculi. Si em̄ cognouiſſent: nunqͣꝫ domi­ 1nū glorie crucifixiſſent. Ex forma em̄ ſerui crucifixus ē: ⁊ tn̄ dn̄s glorie crucifixus ē. Talis em̄erat illa ſuſceptio q̄ deuꝫ hominē faceret: ⁊ hominē deum: qͥd tamē ꝓpter qͥd: ⁊ qͥd ẜm qͥd dicatur. adiuuante dn̄o: prudēs ⁊ diligens ⁊ piꝰlector intelliget. Nam ecce diximus. quia ẜmid quod deus eſt: glorificat ſuos: ẜm hoc vtiqꝫquod dominus glorie eſt: ⁊ tamen dominꝰ glorie crucifixus eſt: quia recte dicitur ⁊ deus crucifixus. nō ex virtute diuinitatis: ſed ex infirmitate carnis: ſicut dicimus: quia ẜm id qd̓ deus ē iudicat: hoc ē ex ptāte diuina nō humanaEt tn̄ ip̄e hō iudicaturꝰ ē: ſic̄ dn̄s gl̓ie crucifixꝰ ēita em̄ aꝑte ait. Cū venerit filiꝰ hoīs ī gl̓ia ſua.⁊ om̄es āgeli eiꝰ cū eo. tūc ꝯgregabunt̉ an̄ eūoēs gētes. ⁊ cetera q̄ de futuro iudicio vſqꝫ ad

j Iob̓

gpidem

IbidenIbi.

Ibider

ob̓

Ioh̓. ī

Ubi. sͣ

Ubi ā

Aat. 25

Cer

Ioh̓. 12

Qor. Io

9F.Ioh̓. 10Iol̓. 12Cor. 2

eIoh̓. 10

Ubi sͣ

Ioh̓. 12

Ibidē