Primus

ſubſtātiā mutatꝰ hō xp̄s ieſus: illud̓ certe negare nō pn̄t: ꝙ adhuc natura hoīs manebatIbi. sͣ qn̄ an̄ paſſionē dicebat: Qm̄ pr̄ maior me eſt:vn̄ nulla cūctatio ē ẜm hͦ dictū eē: ꝙ forma ẜui maior ē pr̄: cui ī forma dei eqͣlis ē filiꝰ. Necoꝝ. 15 qͥſqͣꝫ cū audierit qd̓ ait apl̓s: Cū āt oīa ei ſubiecta fuerīt: manifeſtū qꝛ p̄ter eū qͥ illi ſb̓iecitoīa: ita exiſtimet de pr̄e ītelligēdū: ꝙ ſubiecerit oīa filio: vt ip̄ꝫ filiū ſibi oīa ſb̓ieciſſe n̄ putetInſeꝑabilis eī oꝑatio ē pr̄is ⁊ filij: alioqͥn necip̄e pr̄ ſibi ſubiecit oīa: ſꝫ filiꝰ ei ſubiecit: qͥ ei regnū tradit: ⁊ euacuat oēm pͥncipatū ⁊ omnēIbi. sͣ ptātē ⁊ ꝟtutē. De filio qͥppe iſta dicta ſūt: Cuꝫtradiderit īqͥt regnū deo ⁊ pr̄i: cū euacuauerit oēm pͥncipatū ⁊ oēm ptātē ⁊ ꝟtutē. Ip̄e eīſubijcit: qͥ euacuat. Nec ſic arbitremur xp̄mtradituꝝ regnū deo ⁊ pr̄i: vt adimat ſibi. NāIbi. sͣ ⁊ hͦ qͥdā vaniloqͥ credider̄t: Cū em̄ dr̄: Tradiderit regnū d̓o ⁊ pr̄i: nō ſeꝑat̉ ip̄e: qꝛ ſimulcū pr̄e vnꝰ deꝰ eſt. Sꝫ diuinaꝝ ſcpͥturaꝝ curioſos ꝯtētionūqꝫ ſtudioſos fallit ꝟbū qd̓ poſitūIoide̓e: donec. Ita nāqꝫ ſeqͥt̉. Oꝑtet eī illū regͣredonec ponat oēs īimicos ſuos ſb̓ pedibꝰ ſuistāqͣꝫ cū poſuerit nō ſit regnaturꝰ. Nec ītelliPsͣ. 3 gūt ita dictū ſicuti ē illd̓: Cōfirmatū ē cor eiꝰnō cōmouebit̉ donec videat ſuꝑ inimicos ſuos: Nō em̄ cū viderit iā cōmouebit̉. Quid gͦoxꝭ. 15 eſt: Rū tradiderit regnū deo ⁊ pr̄i: qͣſi mō nōlbac̄. 2 hēat regnū deꝰ ⁊ pr̄? Sꝫ qꝛ oēs iuſtos in qͥbuſThi. 2º nūc regnat ex fide viuentibꝰ: mediator dei ethoīmhō xp̄s ieſus ꝑducturꝰ eſt ad ſpēm: quāIorꝭ. i3 viſionē dicit idē apl̓s: facie ad faciē. Ita dictūeſt: cū tradiderit regnū deo ⁊ pr̄i: ac ſi diceretur: cū ꝑduxerit credētes ad ꝯtēplationē deiat. 2º ⁊ pr̄is. Sicut em̄ dicit: Oīa mihi tradita ſunta pr̄e meo: ⁊ nemo nouit filiū niſi pr̄: ⁊ nemonouit pr̄eꝫ niſi filiꝰ ⁊ cui voluerit filiꝰ reuelareoꝝ. 15 Tūc reuelabit̉ a filio pr̄: cū euacuauerit oēmpͥncipatū ⁊ oēm ptātē ⁊ ꝟtutē .i. vt neceſſarianō ſit diſpēſatio ſimilitudinū ꝑāgelicos pͥncipatꝰ ⁊ ptātes ⁊ ꝟtutes. Ex qͦꝝ ꝑſona nō incōCan̄. 2 ueniēt̓ ītelligr̄ dici ī cātica cāticoꝝ ad ſpōſaꝫ:Sil̓itudīes auri faciemꝰ tibi cū diſtīctiōibꝰ argēti: qͦadhuſqꝫ rex in recubitu ſuo ē .i. qͦaduſqꝫ xp̄s in ſecreto ſuo ē: qꝛ vita nr̄a abſcōdita ēCol̓ cū xp̄o ī deo. Rū xp̄s inqͥt apparuerit vita vr̄aorꝭ.tūc ⁊ vos apparebitꝭ cū ip̄o in gl̓a. Qd̓ anteqͣꝫfiat: videmꝰ nūc ꝑſpeculū in enigmate: hͦ eſtin ſil̓itudībꝰ: tūc aūt facie ad faciē. Hec eī nobis ꝯtēplatio ꝓmittit̉ actionū oīm finis: atqꝫIoh̓3e terna ꝑfectio gaudioꝝ. Filij eī dei ſumꝰ: etnōdū apparuit qͥd erimꝰ. Scimꝰ enī qꝛ cū apparuerit ſil̓es ei erimꝰ: qm̄ videbimꝰ eūſicuti1 1eſꝘ enī dixit famulo ſuo moyſi: Ego ſū q

ſū: hec dices filijs iſrael: qͥ ē miſit me ad vos:hoc ꝯtēplabimur cū viuemꝰ ineternum. Itaqͥppe ait: Hec aūt ē vita eterna: vt cognoſcāt Iote vnū veꝝ deū: ⁊ quē miſiſti ieſuꝫ xp̄m. Hoc ī. ẜfiet cū venerit dn̄s ⁊ illuīauerit occulta tenebraꝝ: cū tenebre mortalitatꝭ huiꝰ corruptioniſqꝫ trāſierīt. Tūc erit mane nr̄m: de quo īpſalmo dr̄: Mane aſtabo tibi ⁊ contēplabor. 1De hac ꝯtēplatiōe ītelligo dictū: cū tradide. ſrit regnum deo ⁊ pr̄i .i. cū ꝑduxerit iuſtos: qͥbus nūc ex fide viuētibꝰ regnat mediator dei⁊ hoīm: hō xp̄s ieſus: ad ꝯtēplationē dei ⁊ patris. Si deſipio hic: corrigat me qͥ meliꝰ ſapitmihi aliud non videt̉. Neqꝫ enī q̄remꝰ aliudcū ad illiꝰ ꝯtēplationeꝫ ꝑuenerimꝰ: q̄ nūc nō ēqͣꝫdiu gaudiū nr̄m in ſpe eſt. Spes enī q̄ videtur nō eſt ſpes: qd̓ enī videt quis: qͥd ſperat?Si āt qd̓ nō videmꝰ ſꝑamꝰ: ꝑ patientiā expectamꝰ qͦaduſqꝫ rex in recubituſuo eſt. Tuncerit qd̓ ſcriptū eſt: Adīplebis me leticia cum.vultū tuo. Illa leticia nihil ampliꝰ reqͥret̉: qꝛnec erit qd̓ āpliꝰ reqͥrat̉. Oſtēdet̉ em̄ nob̓ pr⁊ ſufficiet nob̓. Qd̓ bn̄ ītellexerat philippꝰ vtdiceret dn̄o: Dn̄de nob̓ patrē ⁊ ſufficit nobisẜꝫ nōdū ītellexerat: eo qͦꝫ mō idip̄m ſe potuiſſe dicere: dn̄e on̄de nob̓ te: ⁊ ſufficit nob̓. Utem̄ hͦ ītelligeret: reſpōſū ei a dn̄o ē: Tāto tꝑe ⁊ſū vobiſcū: ⁊ nō cognouiſtꝭ me: Philippe quividet me: videt ⁊ patrē. Sꝫ qꝛ volebat eū exfide viuere an̄qͣꝫ illd̓ poſſꝫ videre: ſecutꝰ eſt: ⁊ait: Nō credis: quia ego in pr̄e ⁊ pr̄ in me eſt:Quādiu em̄ ſumꝰ in corꝑe. ꝑegrinamur a domino. Per fidē em̄ ābulamꝰ: nō ꝑ ſpeciē. Cōtēplatio qͥppe merces eſt fidei: cui mercēdi ꝑfidē corda mūdant̉. ſicut ſcriptum eſt: Fidemūdās corda eoꝝ. Probat̉ aūt ꝙ illi ꝯtēplationi corda mūdent̉: illa maxīe ſnīa: Btī mūdo corde: qm̄ ip̄i deū videbūt. Et qꝛ hͨ eſt vitaeterna dicit deꝰ in pſalmo: Lōgitudīe dieruꝫyreplebo eū: ⁊ on̄dā illi ſalutare meū. Siue gaudiamꝰ: on̄de nob̓ filiū? ſiue audiamꝰ: on̄denob̓ pr̄em: tm̄dē valet: qꝛ neuter ſine alteropōt on̄di. Unū qͥppe ſūt: ſicut ait. Ego ⁊ pat̓vnū ſumꝰ. Deniqꝫ ꝓpt̓ ip̄aꝫ īſeꝑabilitatē. ſufficiēter aliqn̄ noīat̉. vel pr̄ ſolꝰ. vel filiꝰ ſolus.adīpleturꝰ nos leticia cū vultu ſuo. Nec indeſeꝑat̉ vtriuſqꝫ ſpūs .i. pr̄is ⁊ filij ſpūs. Qui ſpiritus. ꝓpͥe dr̄ ſpūs ꝟitatꝭ. quē h̓ mūdꝰ acciꝑenō p̄t. hoc ē em̄ plenū gaudiū nr̄m. qͦ āpliꝰ nōeſt frui ſcꝫ trinitate deo. ad cuiꝰ imaginem facti ſumꝰ. Propter hͦ aliquādo ita loqͥt̉ de ſpirituſancto. tanqͣꝫ ſolus ipſe ſufficiat ad beatitudinem noſtrā. ⁊ ideo ſolus ſufficit. qꝛ ſeꝑari a pr̄e ⁊ filio nō pōt. ſicut pater ſolus ſufficit

Col̓. 31. Rorꝭ.

1. Cꝯv. 10Rat. j

1. Eoꝝ. 15

Eoꝝ. 15

Eroꝝ

i. Ioh̓. ⁊

Can̄. 2

Ubi. sͣ

¶

Ubi. sͣ

Ubi. sͣ

Ioh̓. 14

Actꝭ. 15

Ioh̓. 10

Ioh̓. 171. Corꝭ. 4

Iob̓. 14

Roma. 8

Gsͣ. 5Cox. 15.

Osͣ. 15

I

Eat. 5Fsͣ. 90

Ibidē2. Corꝭ. 5