Liber

quia ſeꝑari a filio ⁊ ſpirituſancto non poteſt⁊ filiꝰ ideo ſufficit ſolꝰ: qꝛ ſeꝑari a pr̄e ⁊ ſpūſcōnō pōt. Quid eī ſibi vult ꝙ ait: Si diligitꝭ memādata mea ẜuate: ⁊ ego rogabo patrē meū⁊ aliū aduocatū dabit vob̓: vt vobiſcuꝫ ſit ineternū: ſpm̄ ꝟitatꝭ quē h̓ mūdꝰ acciꝑe nō pōt:id ē dilectores mūdi. Aīalis em̄ hō nō ꝑcipitq̄ ſunt dei. Sꝫ adhuc pōt videri: ideo dictū: ⁊ego rogabo pr̄em ⁊ aliū aduocatū dabit vob̓vt vobiſcū ſit in eternū: qͣſi nō ſolꝰ filiꝰ ſufficiat̄. Illo aūt loco ita de illo dictū ē: tanqͣꝫ ſolusoīno ſufficiat. Cū venerit ille ſpūs ꝟitatꝭ: docebit vos oēm ꝟitatē. Nunqͥd gͦ ſeꝑat̉ hinc filiꝰ tanqͣꝫ ip̄e nō doceat oēm ꝟitatē: aut qͣſi hͦ īpleat ſpūſſcūs ꝙ minꝰ potuit docere filiꝰ? Dicant gͦ ſi placet maiorē eē filio ſpm̄ſcm̄: quē minorē illo ſolēt dicere. An qꝛ nō dictū ē: ip̄e ſolꝰaut nemo niſi ip̄e vos docebit oēm ꝟitatē: id̓oꝑmittūt vt cū illo docere credat̉ ⁊ filiꝰ. Apl̓sgͦ filiū ſeꝑauit a ſciēdis his q̄ dei ſunt: vbi ait:Sic ⁊ q̄ dei ſunt nemo ſcit niſi ſpūs dei: vt iaꝫiſti ꝑuerſi poſſint ex hͦ dicere: qd̓ ⁊ filiū nō doceat q̄ dei ſunt: niſi ſpūſſcūs: tanqͣꝫ maior minorē: cui filiꝰ ip̄e tantū tribuit: vt diceret: Qꝛhͨ locutꝰ ſum vob̓: triſticia īpleuit cor veſtrū:ſꝫ ⁊ ego ꝟitatē dico: expedit vob̓ vt ego eam.Nā ſi nō abiero: aduocatꝰ nō veniet ad vos.Ꝙ vtile credētibꝰ fuerit vt ad patrē in forma ſerui chriſtꝰ aſcenderet. Ca. IXOc aūt dixit: nō ꝓpter ineqͣlitatemhverbi dei ⁊ ſpūſſcī: ſꝫ tanqͣꝫ īpedimento eēt pn̄tia filij hoīs apd̓ eos qͦ minꝰveniret ille qͥ minor nō eēt: qꝛ nō ſemetipſumexinaniuit formā ẜui accipiēs ſic̄ filiꝰ. Oportebat gͦ vt auferret̉ ab oculis eoꝝ forma ẜui:quā intuētes hͦ ſolū eē chriſtū putabāt qd̓ videbant. Un̄ ē ⁊ illd̓ qd̓ ait: Si diligeretis me:gauderetꝭ vtiqꝫ: qm̄ eo ad pr̄em: qꝛ pr̄ maiorme ē .i. ꝓpterea me oꝑtet ire ad pr̄em: qꝛ duꝫme ita videtis: ⁊ ex hͦ qd̓ videtꝭ: eſtimatꝭ quiaminor ſū pr̄e: atqꝫ ita circa creaturā ſuſceptūqꝫ habitū occupati: eqͣlitatē quā cū pr̄e hēo n̄intelligitꝭ. Inde ē illd̓. Noli me tāgere: nōdūem̄ aſcēdi ad pr̄em meū. Tactꝰ em̄ tanqͣꝫ finēfacit notiōis. Ideoqꝫ nolebat in eo eſſe fineꝫintēti cordis in ſe: vt hͦ qd̓ videbat̉: tm̄ mō putaret̉. Aſcēſio aūt ad pr̄em erat ita videri ſic̄equalis ē pr̄i: vt ibi eēt finis viſionis q̄ ſufficitnob̓. Aliqn̄ itē de filio ſolo dicit̉ ꝙ ip̄e ſufficiat⁊ in eiꝰ viſiōe merces tota ꝓmittit̉ delectationis ⁊ deſiderij nr̄i. Sic em̄ ait: Qui hꝫ mant data mea ⁊ cuſtodit ea: ille ē qͥ diligit me. Quiaūt me diligit: diliget̉ a pr̄e meo: ⁊ ego diligā

eū: ⁊ manifeſtabo me illi. Nūquid h̓: qꝛ nō dixit: on̄dā illi ⁊ pr̄em: id̓o ſeꝑauit pr̄em: ſꝫ qꝛ verū ē: ego ⁊ pater vnū ſumꝰ: cū pr̄ on̄dit̉: ⁊ filiꝰon̄dit̉ qͥ in illo ē. Et cū filiꝰ on̄dit̉: etiā pr̄ on̄ditur qͥ in illo ē. Sic̄ gͦ cū ait: Et on̄dā illi meip̄mintelligit̉ qꝛ on̄dit ⁊ pr̄em. Ita ⁊ in eo ꝙ dicit̉Cū tradiderit regnū deo ⁊ pr̄i: intelligit̉ qꝛ n̄ īadimit ſibi. Qm̄ cū ꝑducet credētes ad contemplationē dei ⁊ pr̄is ꝓfecto ꝑducet ad cōtemplationē ſuā: qͥ dixit: Et on̄dā illi meip̄mEt id̓o ꝯſeq̄nter cū dixiſſet illi iudas: Dn̄e qͥdfactū ē qꝛ oſtēſurus es te nob̓.: ⁊ nō huic mūdo? Rn̄dit ieſus ⁊ dixit illi: Si qͥs diligit me:ẜmonē meū ẜuabit: ⁊ pr̄ meꝰ diliget eū: ⁊ adillū veniemꝰ: ⁊ māſionē apd̓ eū faciemꝰ. Ecce qꝛ nō ſolū ſeip̄m on̄dit ei a qͦ diligit̉: qꝛ ſiml̓cū pr̄e venit ad eū: ⁊ māſionē facit apud eū.An forte putabit̉ māſionē in dilectore ſuo faciētibꝰ pr̄e ⁊ filio: excluſus eē ab hac māſioneſpūſſcūs? Quid ē gͦ ꝙ ſuꝑiꝰ ait de ſpūſancto?Quē h̓ mūdꝰ acciꝑe nō pōt: qm̄ nō videt illūnoſtis illū vos: qꝛ vobiſcū manet: ⁊ in vob̓ ē?Nō itaqꝫ ab hac māſiōe ſeꝑatꝰ ē: de qͦ dictū ē:Uobiſcū manet: ⁊ in vob̓ ē. ſi forte qͥſqͣꝫ ſic abſurdus ē: vt arbitret̉ cū pr̄ ⁊ filiꝰ venerint: vtmāſionē apud eū faciāt .i. dilectorē ſuū: diſceſſurū inde ſpm̄ſcm̄: ⁊ tanqͣꝫ locū daturū eē maioribꝰ. Sꝫ huic carnali cogitatōi occurrit ſcriptura: paulo qͥppe ſuꝑius ait. Et ego rogabopatrē: ⁊ aliū ꝑaclitū dabit vob̓: vt vobiſcū ſitin eternū. Nō gͦ diſcedit patre ⁊ filio veniētibus: ſꝫ in eadē māſiōe cū ip̄is erit in eternum:qꝛ nec ille ſine ip̄is venit: nec illi ſine illo: ſꝫ ꝓpter inſinuationē trinitatꝭ ꝑſonaꝝ: etiā ſingulis noīatis: dicunt̉ q̄dā ſeꝑatim: nō tn̄ alijs ſeparatis intelligunt̉: ꝓpter eiuſdem trinitatꝭvnitatē: vnāqꝫ ſub̓am atqꝫ deitatē pr̄is ⁊ filij⁊ ſpirituſſancti.Quō traditurꝰ ſit regnū filiꝰ pr̄i. Ca. XRadet itaqꝫ regnuꝫ deo ⁊ patri dn̄st nr̄ ieſus xp̄us: nō ſe inde ſeꝑato: necſpūſcō: qm̄ ꝑducet credētes ad contemplationē dei: vbi ē finis oīm bonarū actionū: ⁊ reqͥes ſempiterna: ⁊ gaudiū qd̓ nunqͣꝫauferet̉ a vob̓. hoc em̄ ſignat in eo ꝙ ait. Iterū videbo vos: ⁊ gaudebit cor veſtrū: ⁊ gaudiū vr̄m nemo tollet a vob̓. Cuiꝰ gaudij ſil̓itudinē p̄ſignabat. Maria ſedēs ad pedes dn̄i: ⁊intēta in ꝟbum eius: quieta ſcilicet ab omniactiōe: ⁊ intēta in ꝟitatē ẜm quēdā modum:cuiꝰ capax ē iſta vita: qͦ tn̄ p̄figuraret illud: qd̓futurū ē in et̓nū. Martha qͥppe ſorore ſua inneceſſitatis actiōe ꝯuerſante: qͣꝫuis bona etvtili: tn̄ cū reqͥes ſucceſſerit trāſitura: ipſa re

1. Coꝝ. 2

1. Coꝝ. ⁊

Ioh̓. 14

Ioh̓. 2.

Ioh̓. 14

Phil̓.

Ioh̓. i6

Ioh̓. 16

Abidē

Lucꝭ. 10

Ioh̓. 16

1. Coꝝ. 15

Ioh̓. 14

Ibidē

Ibidē

Ioh̓. 14Ibide

1. Corꝭ. 15

Ioh̓. i0Ioh̓. 141. Corꝭ. 1.