Primus
am eiuſdē cū pr̄e ſub̓e: qꝛ cum dixiſſet: ⁊ deusē erat verbū: hͦ erat inqͥt in pͥncipio apud deū.oīa ꝑ ip̄m facta ſunt: ⁊ ſine ip̄o factum ē nihil.Neqꝫ em̄ dicit oīa niſi q̄ facta ſunt .i. oēm creaturā. Un̄ liqͥdo apparet ip̄ꝫ factū nō eē ꝑ quēfacta ſunt oīa. Et ſi factꝰ nō ē: creatura nō ē.Si aūt creatura nō ē: eiuſdeꝫ cū pr̄e ſub̓e eſt.Oīs em̄ ſub̓a q̄ deꝰ nō ē: creatura ē: ⁊ q̄ creatura nō ē: deꝰ ē. Et ſi nō ē filiꝰ eiuſdē ſub̓e cuiꝰē pr̄. gͦ facta ſub̓a ē. Si facta ſub̓a ē: nō oīa perip̄m facta ſunt: at oīa ꝑ ip̄m facta ſunt. Uniꝰigit̉ eiuſdēqꝫ cū pr̄e ſub̓e ē: ⁊ id̓o nō tm̄ deus:ſꝫ ⁊ verꝰ deꝰ. Qd̓ idē ioh̓es aꝑtiſſime in epl̓aſua dic̄. Scimꝰ ꝙ filiꝰ dei venerit ⁊ dederit nobis ītellectū vt cognoſcamꝰ deū verū: ⁊ ſimꝰin vero filio eiꝰ ieſu xp̄o. Hic ē verꝰ deꝰ: ⁊ viteterna. Hinc etiā ꝯſeq̄nter intelligit̉: nō tm̄mō de pr̄e dixiſſe apl̓m paulū: Qui ſolꝰ hꝫ immortalitatē: ſꝫ de vno ⁊ ſolo deo qd̓ ē ip̄a trinitas. Neqꝫ em̄ ip̄a vita eterna mortalis eſt ẜmaliquā mutabilitatē: ac ꝑ hͦ filiꝰ dei: qꝛ vita eterna ē: cū pr̄e etiā ip̄e intelligit̉ vbi dictū eſt:Qui ſolꝰ hꝫ īmortalitatē. Eiꝰ em̄ vite eterne⁊ nos ꝑticipes facti ꝓ mō nr̄o īmortales efficimur. Sꝫ aliud ē ip̄a cuiꝰ ꝑticipes efficimurvita eterna: aliud nos qͥ eiꝰ ꝑticipatiōe viueo mus ineternū. Si em̄ dixiſſet: Quē tꝑibꝰ ꝓprijs on̄det pr̄ btūs ⁊ ſolꝰ potēs: rex reguꝫ: ⁊dn̄s dn̄antiū: qͥ ſolꝰ hꝫ īmortalitatē: nec ſic inde ſeꝑatū filiū oꝑteret ītelligi. Neqꝫ em̄ qꝛ ipſe filiꝰ alibi loquēs voce ſapīe (ip̄e ē em̄ dei ſapiētia) ait: Gyrū celi circuiui ſola: ſeꝑauit a ſepatrē Ꝙͣtomagꝭ gͦ nō ē ncc̄e vt tm̄mō de pr̄epter filiū ītelligat̉ qd̓ dictū ē: qͥ ſolꝰ hꝫ īmortaē litatē: cū ita dictū ſit: vt ẜues inqͥt mādatū ſine macula: irrep̄hēſibile vſqꝫ in aduentū dn̄inr̄i ieſu xp̄i: quē tꝑibꝰ ꝓprijs on̄det btūs: ⁊ ſolus potēs rex regū: ⁊ dn̄s dn̄antiū: qͥ ſolꝰ hꝫ īmortalitatē: ⁊ lucē hītat īacceſſibilē: quē nēohoīm vidit: nec videre pōt: cui ē honor ⁊ gl̓iain ſecl̓a ſecl̓oꝝ amē. In qͥbꝰ ꝟbis: nec pr̄ ꝓprienoīatꝰ ē: nec filiꝰ: nec ſpūſſcūs: ſꝫ btūs ⁊ ſoluspotēs: rex regū ⁊ dn̄s dn̄antiū: qd̓ ē vnꝰ ſolus⁊ verꝰ deꝰ ip̄a trinitas. Niſi forte q̄ ſequunt̉:ꝑturbabūt hūc intellectū: qꝛ dixit: quē nemohoīm vidit: nec videre pōt: cū hͦ etiā ad chriſtū ꝑtinere ẜm diuinitatē eiꝰ accipiat̉: quē nōviderūt iudei: qͥ tn̄ carnē vider̄t ⁊ crucifixer̄t.Uideri aūt trinitas hūano viſu nullo mō p̄tſeo viſu videt̉: qͦ iā qͥ vidēt: nō hoīes: ſꝫ vltrahoīes ſūt. Recte gͦ ip̄e deꝰ trinitas intelligit̉:btūs ⁊ ſolꝰ potēs: on̄dēs aduētū dn̄i nr̄i Ieſuxp̄i: tꝑibꝰ ꝓprijs. Sic em̄ dcm̄ ē: ſolꝰ hꝫ īmortai litatē: quo dcm̄ ē: qͥ facit mirabilia ſolꝰ. Qd̓ ve
lim ſcire de qͦ dcm̄ ē accipiāt ſi de pr̄e tm̄: quōgͦ veꝝ ē: ꝙ ip̄e filiꝰ dic̄: Quecunqꝫ em̄ pr̄ fac̄: hͨeadē ⁊ filiꝰ fac̄ ſil̓iter. An qͥcqͣꝫ ē inter mirabilia mirabiliꝰ qͣꝫ reſuſcitare ⁊ viuificare mortuos? Dic̄ āt idē filiꝰ: Sic̄ pr̄ ſuſcitat mortuos ⁊viuificat: ſic ⁊ filiꝰ qͦs vult viuificat. quō gͦ ſolpr̄ fac̄ mirabilia: cū hͨ ꝟba nec pr̄eꝫ tm̄: nec filium tm̄ ꝑmittāt intelligi: ſꝫ vtiqꝫ deū vnū veꝝſolū .i. pr̄em ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſcm̄. Itē cū dicit ideꝫapl̓s: Nob̓ vnꝰ deꝰ pr̄: ex qͦ oīa ⁊ nos in ip̄o: etvnꝰ dn̄s ieſus xp̄s: ꝑ queꝫ oīa ⁊ nos ꝑ ip̄m: qͥsdubitet eū oīa q̄ creata ſūt dicere: ſic̄ btūs iohānes: ꝑ ip̄m facta ſunt? Quero itaqꝫ de qͦ dicat alio loco: qm̄ ex ip̄o: ⁊ ꝑ ipſū: ⁊ in ipſo ſuntoīa: ipſi gl̓ia in ſecl̓a ſecl̓oꝝ amē? Si em̄ de pr̄e⁊ filio ⁊ ſpūſcō: vt ſingulis ꝑſonis ſingula tribuant̉. Ex ipſo .i. ex pr̄e: ꝑ ipſum .i. ꝑ filiū. in ipſo. i. ī ſpūſcō: māifeſtū ē qd̓ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſcūsvnꝰ deꝰ ē: qn̄ ſingulariter intulit. Ipſi gl̓ia inſecl̓a ſecl̓oꝝ. Un̄ em̄ cepit hūc ſenſū? Nō ait:O altitudo diuitiaꝝ ſapīe ⁊ ſcīe pr̄is: aut filijaūt ſpūſſcī: ſꝫ ſapīe ⁊ ſcīe dei: qͣꝫ inſcrutabiliaſūt iudicia eiꝰ: ⁊ inueſtigabiles vie eiꝰ. Quisem̄ cogͦuit mentē dn̄i? aut qͥs ꝯſiliariꝰ eiꝰ fuit?aut qͥs pͥor dedit illi ⁊ retribuet̉ ei? Qm̄ ex ipſo: ⁊ ꝑ ipſuꝫ: ⁊ in ipſo ſūt oīa: Ipſi gl̓ia in ſecl̓aſecl̓oꝝ amē. Si āt hͦ de pr̄e tm̄mō intelligi volūt: quō gͦ oīa ꝑ pr̄eꝫ ſunt: ſicut h̓ d̓r: Et oīa ꝑfiliū: ſicut ad corinthios: vbi ait: Et vnꝰ dn̄sieſus chriſtꝰ: ꝑ quē oīa. Et ſicut in euāgelio iohānis. Oīa ꝑ ipſuꝫ fcā ſūt? Si em̄ alia ꝑ pr̄emalia ꝑ filiū: iā nō oīa ꝑ pr̄eꝫ: nec oīa ꝑ filiū. Siaūt oīa ꝑ pr̄em: ⁊ oīa ꝑ filiū: eadē ꝑ pr̄em q̄ ꝑfiliū. Eqͣlis ē gͦ pr̄i filiꝰ: ⁊ īſeꝑabilis oꝑatio patris ⁊ filij: qꝛ ſi vel filiū fecit pr̄ quē nō fecit ipſe filiꝰ: nō oīa ꝑ filiū facta ſunt: at oīa ꝑ filiū facta ſūt. Ipſe igit̉ factꝰ non ē vt cū pr̄e faceretoīa q̄ facta ſunt: qͣꝫqͣꝫ nec ab ipſo ꝟbo tacueritapl̓s: ⁊ aꝑtiſſime oīno dixerit. Qui cuꝫ in deiforma eēt: nō rapinā arbitratꝰ ē eē ſe eqͣlē d̓oHic deū ꝓprie pr̄eꝫ appellās: ſicut alibi: caputāt chriſti deꝰ. Sil̓r ⁊ d̓ ſpūſcō collecta ſūt teſtimonia: qͥbꝰ an̄ nos qͥ hͦ diſputauer̄t abūdātivſi ſūt: qꝛ ⁊ ipſe deꝰ ⁊ nō creatura. Ꝙ ſi n̄ creatura nō tm̄ deꝰ (Nā ⁊ hoīes dicti ſūt dij) ſedetiā verꝰ deꝰ. Ergo pr̄i ⁊ filio ꝓrſus eqͣlis: ⁊ ītrinitatꝭ vnitate cōſub̓alis ⁊ coeternꝰ. Maxime ꝟo illo loco ſatꝭ claret: ꝙ ſpūſſcūs non ſitcreatura: vbi iubemur nō ẜuire creature: ſedcreatori. Nō eo mō qͦ iubemur ꝑ charitatē ſoruire īuicē: ſꝫ ecōuerſo mō qͦ tm̄ deo ẜuit̉. Und̓idolatre dicunt̉ qͥ ſimulachris eā ẜuitutē exhibent q̄ debet̉ deo. Scd̓m hāc em̄ ẜuitutē dcm̄ē. Dn̄m deū tuū adorab̓: ⁊ illi ſoli ẜuies. Pora 4
Ecc̄i. 24
1. Thi. 5Ibidē
Thi. ?
Chi.
1. Ioh̓.
Ubi. sͣPa. n
IIbi. sͣ
idē
Ioh̓.
itͣ
Ibidē
Ioh̓. 5
Ioh̓. īRom̄. ii
Phil̓. 2
1. Corꝭ. 11
Ubi. sͣ
Deut oOat. ⁊
Ibidē
1. Corꝭ. g
Ioh̓. ī
1. Corꝭ. 8