Primus
quaſi carnalibꝰ Quaſi ꝑuulis in xp̄o: lac potū dedi vobis: nō eſcaꝫ Nōdū em̄ poteratꝭ: ſꝫnec adhuc quidē poteſtis. Hoc cū d̓r qͥbuſdāiraſcunt̉: ⁊ ſibi ꝯtumelioſe dici putant: et plerūqꝫ malūt credere eos potiꝰ a quibꝰ hoc audiūt: nō habere qd̓ dicāt: qͣꝫ ſe caꝑe non poſſeqd̓ dixerūt. Et aliqn̄ afferimꝰ eis rōnem: nōquā petūt cū de deo querūt: qꝛ nec ip̄i eaꝫ valent ſumere: nec nos fortaſſe vl̓ app̄henderevl̓ ꝓferre: ſꝫ qua demonſtret̉ eis qͣꝫ ſint inhabiles minīeqꝫ idonei in ꝑcipiendo qd̓ exigūtSed qꝛ nō audiūt qd̓ volūt: aut callide nosagere putāt: vt nr̄am occultemꝰ imꝑitiaꝫ: autmalicioſe qd̓ eis inuideamꝰ peritiaꝫ: atqꝫ itaindignātes ꝑturbatiqꝫ diſceduntOrdo diſputandi de trinitate diuina.Ua ꝓpt̓ adiuuāte dn̄o deo Ca. IInr̄o ſuſcipiemꝰ et eāip̄aꝫ quā flagitant quantū poſſumꝰ reddere rōeꝫqd̓ trinitas ſit vnꝰ deꝰ: ⁊ ſolus ⁊ verꝰ: et qͣꝫ recte pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ: vniꝰ eiuſdēqꝫ ſubſtātie vl̓ eēntie dicat̉: credat̉: intelligat̉: vt nōquaſi noſtris excuſatiōibꝰ illudant̉: ſꝫ re ipſaexperiant̉: ⁊ eſſe illd̓ ſummū bonū qd̓ purgatiſſimis mētibꝰ cernit̉: et a ſe ꝓpterea cernicōprehēdiqꝫ nō poſſe: qꝛ hūane mentꝭ aciesinualida in tā excellēti luce nō figit̉: niſi ꝑ iuſticiā fidei nutrita vegetet̉. Sed primū ſcd̓mauctoritatē ſcripturarū ſcārū vtꝝ ſe ita fideshēat demonſtrandū ē. Deinde ſi voluerit etadiuuerit deꝰ: iſtis garrulis ratiocinatoribꝰelatioribꝰ qͣꝫ caꝑatioribꝰ. atqꝫ iō morbo ꝑiculoſiore laborantibꝰ: ſic fortaſſe ſeruiemus: vtinuēiant aliqͥd vn̄ dubitare nō poſſint: et obhoc in eo qd̓ īuenire nequiuerint: de ſuis mētibꝰ potiuſqͣꝫ de ipſa veritate: vel de noſtrisdiſputatiōibꝰ ꝯquerant̉ atqꝫ ita ſi qͥd eis erga eū vl̓ amoris ē vl̓ timoris: ad initiū fidei ⁊ordinē redeāt: iaꝫ ſentientes qͣꝫ ſalubriter inſcā eccleſia: medicīa fideliū ꝯſtituta ſit: vt adꝑceptōeꝫ incōmutabilis veritatis: imbecillēmentē obſeruata pietas ſanet: ne ī opiniōꝫnoxie falſitatis temeritas inordīata p̄cipitetNec pigebit āt me ſicubi heſito querere: necpudebit ſicubi erro diſcere.De diuerſo iudicio legentiū ⁊ capacitate diſſimili.Capitulum IIIRoinde qͥſquis hoc legit: vbi ꝑitercertꝰ ē: ꝑgat mecū. vbi ꝑiter heſitatquerat mecū vbi errorē ſuū cogͦſcitredeat ad me. vbi meū: reuocet me Ita īgrediamur ſil̓ charitatꝭ viā: tēdentes ad eū: de q
dictū ē. Querite faciē eiꝰ ſemꝑ. Et hoc placitū: piū atqꝫ tutū corā dn̄o deo noſtro: cū oībꝰinierim qͥ ea q̄ ſcribo legūt: ⁊ in oībꝰ ſcriptismeis: maxīeqꝫ in his vbi q̄rit̉ vnitas trinitatis: pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ: qꝛ nec ꝑiculoſiꝰalicubi errat̉: Nec laboroſius aliqͥd q̄rit̉: necfructuoſius aliqͥd inuēitur. Quiſqͥs ergo cūlegit dicit: hoc nō bn̄ dcm̄ eſt: qm̄ nō intelligolocutiōꝫ meā rep̄hēdat: nō fidē: ⁊ forte verepotuit dici planius: verū tn̄ nll̓us hoīm ita locutus ē: vt in oībus ab oībus ītelligeret̉. Uideat ergo cui hͦ in ſermōe meo diſplicet: vtꝝalios in talibus rebus q̄ſtiōibuſqꝫ verſatoscū ītelligat: me n̄ ītelligit. Et ſi ita ē pōat libꝝmeū: vl̓ etiā ſi hͦ videat̉: abijciat. ⁊ eis potiusqͦs ītelligit: oꝑaꝫ ⁊ tp̄s īpendat. Nō tn̄ ꝓpterea putet me tacere debuiſſe: qꝛ nō tā expedite ac dilucide qͣꝫ illi qͦs ītelligit eloqͥ potui Neqꝫ em̄ oīa q̄ ab oībꝰ ꝯſcribunt̉: in oīm manusveniūt Et fieri p̄t: vt nōnll̓i qͥ etiā hec noſtraintelligere valēt: illos planiores nō īueniantlibros: ⁊ ī iſtos ſaltē īcidāt. iōqꝫ vtile ē: pluresa pluribus fieri diuerſo ſtilo: nō diuerſa fideetiā de qōnibus eiſdē: vt ad plurīos res ipſaꝑuēiat: ad alios ſic: ad alios aūt ſic. At ſi illeqͥ ſe iſta nō intellexiſſe ꝯquerit̉: nll̓a vnqͣꝫ d̓ talibus rebus diligēter ⁊ acute diſputata ītelligere potuit: ſecū agat votis ⁊ ſtudijs vt ꝓficiat nō mecū q̄relis ⁊ ꝯuitijs: vt taceā. qui ꝟohec legēs dicit: ītelligo qͥdē qͥd dictū ſit: ſꝫ nōvere dictū ē: aſſerat ſi placꝫ ſnīam ſuā ⁊ redarguat meā ſi p̄t. qd̓ ſi cū charitate ⁊ ꝟitate fecerit: mihiqꝫ etiā ſi ī hac vita maneo: cognoſcēdū facere curauerit: vberrimū fructū huiꝰ laboris mei: cepero. qd̓ ſi mihi nō potuerit: qͥbꝰid potuit me volēte ac libēte p̄ſtiterit: ego tn̄in lege dn̄i meditor: ſi n̄ die ac nocte: ſaltē qͥbꝰtꝑm ꝑticl̓is poſſū: ⁊ meditatōes meas ne obliuiōe fugiāt: ſtilo alligo: ſperās de mīa dei ꝙin oībus veris q̄ certa mihi ſunt: ꝑſeuerātemme faciet. Si qͥd āt aliter ſapio: id qͦꝫ mihi ip̄ereuelabit: ſiue ꝑ occultas reuelatōes: inſpiratiōes atqꝫ admonitiōes: ſiue ꝑ manifeſta eloquia ſua: ſiue ꝑ fraternas ẜmocinatiōes. hocoro: ⁊ hͦ d̓poſitū: deſideriūqꝫ meū penes ip̄mhēo: qͥ mihi ſatꝭ idoneꝰ ē: ⁊ cuſtodire q̄ deditet reddere q̄ ꝓmiſit. Arbitror ſane nōnullostardiores: ī qͥbuſdā locis libroꝝ meoꝝ: opinaturos me ſenſiſſe quod nō ſenſi. aut non ſenſiſſe quod ſenſi. Quorum errorem mihi tribui non debere quis neſciat: Si velut me ſeq̄ntes neqꝫ app̄hēdētes: deuiauerīt ī aliquāfalſitatē: dū cogor ꝑ q̄dā denſa ⁊ opaca viam
a 3
6 104
Psͣ. 1