Proiogus
eſſe ꝯceſſam. ⁊ nō tā oēs increpat qͣꝫ curpeccantes nō increpauerūt: rep̄hendit ſicut ait. Audit̉ inter vos fornicatio. Etiteꝝ. Cōgregatis vob̓ cū meo ſpū tradere hmōi ſathane. In ſecūda ꝟo laudant̉⁊ vt magis ac magis ꝓficiāt cōmonent̉Galathe ꝟo iā nullius criminis arguūt̉niſi hoc tm̄ ꝙ callidiſſimis pſeudo apl̓iscrediderūt. Epheſij ſane nulla rep̄henſion: ſed multa laude ſunt digni: qꝛ fidēapl̓icam ẜuauerūt. Phylippenſes etiaꝫmultomagis collaudant̉ qͥ nec audire qͥdem falſos apl̓os voluerūt. Teſſalonicenſes nihilominus in duabꝰ epl̓is om̄ilaude ꝓſequit̉: eo ꝙ nō ſolū fidē incōcuſſam ẜuauerint veritatis: ſed etiā in ꝑſecutione ciuiū fuerint ꝯſtantes inuenti.Coloſſenſes aūt tl̓es erāt vt cū ab apl̓oviſi corꝑal̓r nō fuiſſent hac laude dignihr̄ent̉. Et ſi corꝑe inquit abſens ſum: ſꝫſpū vobiſcū ſum gaudēs ⁊ videns ordinē vr̄m. De hebreis ꝟo qͥd dicendū eſt:qͦꝝ theſſalonicenſes qͥ plurimū laudatiſunt imitatores facti eſſe dicunt̉. Sicutipſe ait. Et vos fratres imitatores factieſtis eccleſiaꝝ dei q̄ ſunt in iudea. Eadēem̄ paſſi eſtis ⁊ vos a ꝯtribulibꝰ vr̄is q̄ ⁊illi a iudeis. Apud ip̄os qͦꝫ hebreos eadēcōmemorat dicēs. Nā ⁊ vinctis cōpaſſieſtis ⁊ rapinā bonoꝝ vr̄oꝝ cū gaudio ſuſcepiſtis cognoſcētes vos hr̄e meliorē ⁊manentē ſubſtantiā.Incipit ꝓlogus ſpecialis in epl̓amad Rhomanos.Homani ſunt q̄ ex iudeis⁊ gentibꝰ crediderunt. Hiſuꝑbia ꝯtentione volebātſe alterutꝝ ſuꝑponere. Nāiudei dicebāt: Nos ſumꝰpopulus dei qͦs ab initio dilexit et fouit:nos circūciſi ex genere abraā ſancta deſcendimus ex ſtirpe ⁊ notus retro apudiudeā tm̄ deꝰ. Nos de egypto ſignis dei⁊ ꝟtutibꝰ liberati: mare ſicco ꝑtranſiuimus pede cū inimicos nr̄os grauiſſimifluctus inuoluerēt: Nobis pluit mānadn̄s in deſerto: ⁊ qͣſi filijs ſuis celeſte pabulū miniſtrauit: Nos die noctuqꝫ in cō
lūna nub̓: igniſqꝫ p̄ceſſit vt no in inuioiter on̄deret. Atqꝫ vt cetera eiꝰ circa nosīmenſa bn̄ficia taceamus nos ſoli dignifuimus dei legē acciꝑe. ⁊ vocē dei loqͣuētis audire eiuſqꝫ cognoſcere volūtatemIn qͣ lege nobis ꝓmiſſus eſt xp̄s: ad qͦsetiā ipſe ſe veniſſe teſtatus ē dicēs. nō veni niſi ad oues q̄ ꝑierant domus iſrl̓: cūvos canes potius qͣꝫ hoīes appellauerit.Equū ne gͦ eſt vt idola hodie deſerentesqͥbꝰ ab initio deſeruiſtis nob̓ cōparemī.⁊ nō potiꝰ in ꝓſelitoꝝ locū ex legis autoritate ⁊ ꝯſuetudine deput emī Et hͦ ip̄mnō merebamī: niſi qꝛ larga ſꝑ dei clementia voluit vos ad nr̄aꝫ imitationē admittere. Gentes etiaꝫ ecōtrario rn̄debant:Quāto em̄ maiora erga vos dei bn̄ficianarraueritis. tāto maioris vos criminisreos eſſe monſtrabitis. Semꝑ em̄ hisoībꝰ extitiſtis ingrati. Nam ipſis pedibꝰqͥbꝰ aridū mare tranſiſtis. ludebatis an̄idola q̄ feciſtis: ⁊ ipſo ore qͦ paulo an̄ obnecē aduerſarioꝝ dn̄o canxaueratꝭ: ſil̓acra vobis fieri popoſciſtis illis oculis qͥbꝰvenerando deū in nube vel igne ꝯſpicereſolebatis: ſimulacra intuebamī. Mānaquoqꝫ vobis faſtidio fuit. ⁊ ſemꝑ in deſerto ꝯtra dn̄m murmuraſtis ad egyptumvn̄ vos manu valida eiecerat redire cupientes. Quid plura? Ita pr̄es vr̄i crebra ꝓuocatione dn̄m irritauerūt vt oēsin her emo morerent̉: nec plus ex ſenioribus eoꝝ qͣꝫ duo hoīes terrā repromiſſionis intrarēt. Sed qͥd antiqͣ replicamuscū etiaꝫ ſi illa mīme feciſſetis de hoc ſoloneo vos dignos venia iudicaret ꝙ dn̄mchriſtū ꝓphetaꝝ ſemꝑ cobis vocibꝰ repromiſſum nō ſolū ſuſciꝑe noluiſtis: ſꝫ etiāmorte peſſima ꝑemiſtiſ? Quē vt nos cognouimus ſtatim credidimus. cū nobisde eo antea nō fuerit p̄dicatū. Un̄ ꝓbat̉ꝙ idolis ẜuiuimus: nō obſtinatiōi mentis ſꝫ ignorātie deputatū. Qui eī cognitū ilico ſeqͥmur: olim vtiqꝫ ſequeremurſi antea cognouiſſemꝰ. Sic autē vos degeneris nobilitate iactatis quaſi nō morum imitatio magis qͣꝫ carnalis natiuitas filios vos faciat eſſe ſāctoꝝ. Deniqꝫ
O iiij