Eccleſiaſtes

guenta precioſa: et dies mortis die natiuitatis. Meliꝰ eſt ire ad domū luctusqͣꝫ ad domū conuiuij. In illa enī finiscunctoꝝ ammonetur hoīm ⁊ viuēs cogitat quid futurū ſit Melior eſt ira riſuqꝛ ꝑ triſticiā vultus corrigitur animusdelinquētis. Cor ſapientiū vbi triſticiaeſt: ⁊ cor ſtultoꝝ vbi leticia. Melius eſta ſapiēte corripi qͣꝫ ſtultoꝝ adulatōe decipi. qꝛ ſicut ſonitus ſpinaꝝ ardentiumſub olla: ſic riſus ſtulti. Sed et hoc vanitas. Calumnia ꝯturbat ſapientē ⁊ ꝑdet robur cordis eius. Melior eſt finisorōnis: qͣꝫ principiū. Melior eſt patiēsarrogante. Ne ſis velox ad iraſcendumqꝛ ira in ſinu ſtulti requieſcit. Ne dicasquid putas cauſe eſt ꝙ priora tꝑa meliora fuere qͣꝫ nūc ſunt. Stulta enim eſthuiuſcemodi interrogatio. Utilior eſtſapiētia cū diuitijs ⁊ magis ꝓdeſt vidētibꝰ ſolē. Sicut enī ꝓtegit ſapientia: ſicꝓtegit pecunia. Hoc aūt plus habꝫ eruditio ⁊ ſapiētia: ꝙ vitā tribuūt poſſeſſori ſuo. Conſidera oꝑa dei. ꝙ nemo poſſitcorrigere quē ille deſpexerit. In die bona fruere bonis. ⁊ malā diē p̄caue. Sicut enī hanc ſic ⁊ illā fecit deus: vt noninueniet homo ꝯtra eū iuſtas querimonias. Hec qͦꝫ vidi in die vanitatis meeIuſtus ꝑibit in iuſticia ſua: et impiusmulto viuit tꝑe in malicia ſua. Noli eſſe iuſtus multū. neqꝫ plus ſapias qͣꝫ neceſſe eſt ne obſtupeſcas. Ne impie agasmultū: et noli eſſe ſtultus ne moriarisin tꝑe nō tuo. Bonum eſt te ſuſtentareiuſtū: ſed ab illo ne ſubtrahas manū tuam: quia qui timet deū nihil negligit.Sapientia ꝯfortauit ſapientē ſuꝑ decēprincipes ciuitatis. Nō eſt enī homo iuſtus in terra qui faciat bonū ⁊ nō peccetSed ⁊ cunctis ſermonibꝰ qui dicūturnec accōmodes cor tuū: ne forte audiasſeruū maledicente tibi. Scit enī ꝯſciētia tua: qꝛ et tu crebro maledixiſti alijsCuncta tentaui in ſapientia. Dixi ſapiens efficiar: et ipſa longiꝰ receſſit a memultomagis qͣꝫ erat. Et alta ꝓfunditasquis inueniet eam: Luſtraui vniuerſa

animo meo vt ſcirem et conſideraremet quererē ſapientiā ⁊ rationē: et vt cōgnoſcerē impietatem ſtulti ⁊ errorē imprudentiū. Et inueni amarioreꝫ mortemulierē que laqueus venatoꝝ eſt: et ſagena cor eius. Uincula ſunt manus illius. Qui placet deo effugiet illam. quiaūt peccator eſt capiet̉ ab illa. Ecce hocinueni dixit eccleſiaſtes vnū ⁊ alterumvt inuenirē rōnem quā adhuc queritaīa mea ⁊ non inueni. Uirum de millevnū repperi: mulierē ex omnibꝰ nō inueni. Solūmodo hoc inueni. ꝙ feceritdeus hoīem rectū: ⁊ ipſe ſe infinitis miſcuerit queſtionibꝰ. Quis talis vt ſapiens eſt? Et quis cognouit ſolutionemverbi.VIIIApientia hominis lucet in vuls tu eius. et potentiſſimus faciēillius ꝯmutabit. Ego os regisobſeruo. et p̄cepta iuramēti dei. Ne feſtines recedere a facie eiuſ: neqꝫ ꝑmaneas in oꝑe malo: qꝛ omne quod volueritfaciet. et ſermo illius poteſtate plenuseſt. Nec dicere ei quiſqͣꝫ poteſt: quare itafacis. Qui cuſtodit preceptū. non experietur quicqͣꝫ mali. Tꝑus ⁊ reſponſionēcor ſapientis intelligit. Omni negociotempus eſt: et oportunitas et multa hominis afflictio: quia ignorat preterita:et futura nullo ſcire p̄t nuncio. Non eſtin hoīs poteſtate ꝓhibere ſpiritum. nechabet poteſtatē in die mortis nec ſinitur quieſcere ingruente bello: neqꝫ ſaluabit impietas impium. Om̄ia hec cōſideraui: et dedi cor meū in cunctis operibus que fiunt ſub ſole. Interdum dominatur homo homini in maluꝫ ſuumUidi impios ſepultos qui etiam cumadhuc viuerent in loco ſancto erant: etlaudabantur in ciuitate quaſi iuſtoruꝫoperum. Sed ⁊ hoc vanitas eſt. Ętenīquia non ꝓfertur cito cōtra malos ſententia: abſqꝫ timore vllo filij hominuꝫꝑpetrent mala. Attamen peccator ex eoꝙ centies facit malū ⁊ ꝑ patientiam ſuſtentatur: ego cognoui ꝙ erit bonū timentibꝰ deū: qui verentur faciem eius.