vanitas ⁊ afflictio ſpiritus. Cuſtodi pedem tuū ingrediens domū dei. ⁊ appropinqua vt audias. Multo enī melioreſt obediētia qͣꝫ ſtultoꝝ victime: qui neſciunt quid faciunt mali.Etemere quid loquaris: neqꝫn cor tuū ſit velox ad proferendūſermonē corā deo. Deus enī incelo ⁊ tu ſuꝑ terrā: idcirco ſint pauci ſermones tui. Multas curas ſequunt̉ ſomnia. et in multis ſermonibꝰ inueniet̉ſtulticia. Si quid vouiſti deo ne moreris reddere. Diſplicet enī ei infidelis etſtulta ꝓmiſſio. Sed quodcūqꝫ vouerisredde. Multoqꝫ melius eſt nō vouere:qͣꝫ poſt votū ꝓmiſſa nō reddere. Ne dederis os tuū vt peccare facias carne tuam: neqꝫ dicas corā angelo non eſt ꝓuidentia: ne forte iratus dn̄s ꝯtra ſermones tuos diſſipet cuncta oꝑa manuumtuaꝝ. Ubi multa ſunt ſomnia: plurimeſunt vanitates ⁊ ſermones innumeri.Tu vero deū time. Si videris calumnias egenoꝝ ⁊ violēta iudicia et ſubuertiiuſticiā in ꝓuincia. non mireris ſuꝑ hocnegocio. qꝛ excelſo excelſior eſt alius. etſuꝑ hos qͦꝫ eminentiores ſunt alij ⁊ inſuꝑ vniuerſe terre rex imperat ſeruiēti.Auarus nō implebitur pecunia. et quiamat diuitias fructū non capiet ex eis.Et hoc ergo vanitas. Ubi multe ſuntopes: multi et qui comedūt eas. Et qͥdprodeſt poſſeſſori: niſi ꝙ cernit diuitiasoculis ſuis: Dulcis eſt ſomnus oꝑantis ſiue parū ſiue multū comedat. ſaturitas aūt diuitis nō finit eum dormireEſt et alia infirmitas peſſima quā vidiſub ſole. Diuitie ꝯſeruate in malū dn̄iſui. Pereūt enī in afflictōe peſſima. Generauit filium qui in ſumma egeſtateerit. Sicut egreſſus eſt nudus de vtero mr̄is ſue. ſic reuertetur. et nihil auferet ſecū de labore ſuo. Miſerabilis prorſus infirmitas. Quō venit ſic reuertet̉:Quid ergo ꝓdeſt ei qd̓ laborauit in ventum: Cūctis diebꝰ vite ſue comedit intenebris ⁊ in curis multꝭ. et in erumnaatqꝫ triſticia. Hoc itaqꝫ viſum eſt mihi
bonum: vt comedat quis ⁊ bibat ⁊ fruatur leticia ex labore ſuo qͦ laborauit ipſeſub ſole numero dieꝝ vite ſue: quos dedit ei deus. et hec eſt ꝑs illius. Et omnihomini cui dedit deus diuitias atqꝫ ſubſtantiā poteſtatēqꝫ eī tribuit vt comedat ex eis ⁊ fruatur ꝑte ſua. ⁊ letetur delabore ſuo: hoc eſt donū dei. Nō enī ſatisrecordabitur dieruꝫ vite ſue. eo ꝙ deusoccupet delitijs cor eius.VISt et aliud malū qd̓ vidi ſube ſole. et quidē frequēs apud homines. Uir cui dedit deus diuitias ⁊ ſubſtantiā ⁊ honore. ⁊ nihil deeſtaīe ſue ex omnibꝰ que deſiderat. nec tribuit ei ptātem deus vt cōmedat ex eo:ſed homo extraneus vorabit illud. Hocvanitas ⁊ magna miſeria eſt. Si genuerit quiſpiā centū liberos ⁊ vixerit multos annos. et plures dies etatis habuerit: et aīa illius nō vtatur bonis ſubſtātie ſue: ſepulturaqꝫ careat. de hoc ego ꝓnuncio ꝙ melior illo ſit abortiuus. Fruſtra enī venit ⁊ ꝑgit ad tenebras. et obliuione delebitur nomē eius. Non viditſolē. neqꝫ cognouit diſtantiā boni et mali: etiaꝫ ſi duobꝰ milibꝰ annis vixerit: etnō fuerit ꝑfruitus bonis. Nōne ad vnūlocum ꝓperant oīa? Omnis labor hoīsin ore eius: ſed aīa eius nō implebiturbonis. Quid habet amplius ſapiens aſtulto. et quid pauper niſi vt pergat illuc vbi eſt vita? Melius eſt videre qd̓cupias qͣꝫ deſiderare quod neſcias. Sꝫet hoc eſt vanitas et preſumptio ſpiritus. Qui futurus eſt. iam vocatum eſtnomen eius. et ſcitur ꝙ homo ſit: et nōpoſſit contra fortiorem ſe in iudicio contendere. Uerba ſunt plurima multamqꝫ in diſputando habentia vanitatem.VIIUid neceſſe eſt homini maioraq ſe querere. cū ignorat quid cōducat ſibi in vita ſua numerodieꝝ peregrinatōnis ſue. et tempore qd̓velut vmbra preterit. Aut quis ei poterit indicare: quid poſt eū futurū ſub ſole ſit: Melius eſt nomē bonum qͣꝫ vn-