¶ Pars. ii.Cui dictū ē. Hodie mecū eris in ꝑadiſo. luc. xxiii ¶ Paragͣſcd̓s. ¶ Itē p̄cauere debemꝰ tp̄s nouiſſimū. ultimū eī tp̄s etatis mūdi in qͦ abūdat īiꝗtas: et caritas magis ac magis cōtinue refrigeſcit. ſic̄ p̄dixit dn̄s mat. xxiiii ſūme ꝑiculoſū ē. Etſic̄ p̄dixit apl̓s. ii. thy. iii. Scito ꝙ ī nouiſſis diebꝰ īſtabūt tp̄aꝑicl̓oſa. Que aūt et qͣta ſint ꝑicl̓a deſcribit dicēs. Erūt hoīesſeipōs amātes. Sꝫ ꝗd ſibi vult apl̓s. aut ꝗd malū ē ſeip̄ꝫ amare: cū plꝰ teneat̉ hō ſeipſū diligere ꝗͣ totū mundū. qͣre gͦ dicitapl̓s ꝙ erūt picl̓oſa tꝑ̄a: ꝓ eo ꝙ erūt hoīes ſeipſos amātes.Sciend̓ ē igit̉ ꝙ ẜm aug. duo ſūt amores. alt̓ mūdꝰ. alt̓ īmūdus/ alt̓ ſocial̓. alt̓ p̓uatꝰ. alt̓ cōi utilitati ꝯſulēs: ꝓpt̓ ſuꝑnā ſocietatē. alt̓ etiā rē cōem ī propͥā ptātē redigēs: ꝓpt̓ arrogātēdnātionem. alt̓ trāꝗllꝰ. alt̓ turbulētꝰ. alt̓ pacificꝰ. alt̓ ſedicio.ſus. alt̓ amicabil̓. alt̓ īuidioſus ⁊cͣ. ⁊ diſtīxer̄t ꝯditas ī generehūano duas ciuitates .i. ciuitates duas fecerūt amores duo.Ciuitatē dei: amor dei vſqꝫ ꝯtēptū ſui. cītatē diaboli: amorſui vſqꝫ ad ꝯtēptū dei. Sic̄ aūt ex amore dei oēs virtutes alieet affectōes laudabiles generāt̉. ꝓut ait greg. Vt enī ml̓ti arboris rami exvna radice ꝓcedūt: ſic ml̓te virtutes ex vna ca-ritate generāt̉: ita oīa vitia/ et oēs deordīate affectiōes ex a-more ſui ꝓp̓o ul̓ pͥuato radical̓r oriūt̉. Et hͦ bn̄ īſinuat apl̓s: ꝙpoſtꝙͣ dixerat. Erūt hoīes ſeip̄os amātes amore .ſ. īordinatoamore ꝓp̓o uel pͥuato. ſubiūgit. Cupidi/ elati/ ſuꝑbi/ blaſphe-mi / ꝑentibꝰ nō obediētes/ ingͣti/ ſceleſti/ ſine affectōe/ ſine pacevitiatores. incōtinētes. īmites ſine benignitate. ꝓditores. ꝓt̓ui. tumidi. uoluptatū amatores/ magis ꝗͣ dei. hn̄tes ꝗdē ſpēꝫpietatꝭ/ virtutē aūt eiꝰ abnegātes. et ꝗa cū talibꝰ hītare ꝑiculoſū ē. Iō ſubdit. et hos deuita. Sꝫ difficile/ īmo īpoſſibile eſtiſtos penitꝰ euitare/ qn̄ cū eis īterdū oꝑteat ꝯuerſari/ īmo ſūmopere cauend̓ ē hōi ne ſeducat̉ a talibꝰ/ aut ꝯformet̉ eis inmoribꝰ. uel ue ſaltē ab eis mēdacit̉ īfamet̉. Itē p̄uidere debemus nouiſſimū finē. exēplū accipiamꝰ ī ſingl̓is artificibꝰ: ꝙāteqͣ opꝰ ſue artis īcipiāt p̄ſtituūt ſibi finē. et ẜm exigētiā fi-nis ꝓſequūt̉ opꝰ/ donec ad finē intentū ꝑueniāt. Sꝫ ab illa ordinatōne oꝑū nroꝝ in finē vltimū abducūt̉ aliꝗ vehementipaſſiōe/ ſeu delectatiōe illecti. ſicut innuit ſap. ꝓuer. v. Ne inh. iii.