Gpiſtola

oꝑbꝰ iuſtificatꝰ ē:ꝰ offerensyſa ac filiū ſuū ſr̄ altareᵇ Uides qm̄ fides cooꝑabat̉ oꝑibꝰ illiꝰ:ᶜ ⁊ ex oꝑbꝰ fides ꝯſūmata ē?º Et ſuppleta ē ſcript̉a dicēs: Credidit abraādeo ⁊ reputatū eſt illi ad iuſticiā ⁊ amicꝰ d̓i appellatꝰ ēUidetis qm̄ ex oꝑbꝰ iuſtificat̉ hō: ⁊ n̄ ex fide tm̄? Similiter ⁊ raab meretrix: nōne ex oꝑbꝰ iuſtificata ē ſuſci

piēs nūcios:ᵍ ⁊ alia via eijciens?ʰ Sic̄ em̄ corpꝰ ſine ſpūmortuū ēⁱ ita fides ſine operibus mortua eſt.Capitulum. iij.Olite pl̓es mgr̄i fieriIfratres meiᵇ ſciētes qm̄maius iudiciū ſumitꝭ. Inml̓tis eī offendimꝰ oēsᵇ Siqͥs in v̓bo nō offendit: h̓ ꝑfectus ē vir. ᵉ Pōt etiā frenocircūducere totuꝫ corpus.

Si em̄ abraā ex oꝑibꝰ legis iuſtificatꝰ ē bꝫ gloriā: ſꝫ n̄ apd̓deū: ⁊ ibidē. iij. c. Ex oꝑibꝰ legꝭ nō iuſtificabit̉ omīs caro.Dicēdū ꝙ apl̓s loqͥt̉ ibi ꝯͣ illos qͥ oꝑa ceremōialia legꝭ dicebāt eē ncc̄ia ad ſalutē: q̄ tn̄ iaꝫ ceſſauerāt ī morte xp̄i qͣꝫ.tū ad efficaciā. a Offerēs. Hic ꝯn̄r poīt exēplū de obediētia abrae ad deum ꝓcedēte ex magna dei dilectōne q̄ſꝑ manꝫ efficax adſalutē cū dr̄. Offerens yſaac filiū ſuum ſuꝑ altare. geneſis .xxij. paratuſillū īmolare ex fide⁊ dilectōne ad deūvt hr̄ heber̄. xj. credens ꝙ a mortuispoſſet eum ſaluaredeꝰ: iō ſubdit̉.b Uides qm̄ fi.cooꝑ. oꝑi. illiꝰ. quenon eſſent meritoria ſine fide ſine qͣimpoſſibile ē place̓deo: Heb. xj.c Et ex oꝑibus fides ꝯſummata ē. habitus eī firmat̉ etmanifeſtat̉ ꝑ oꝑa. Et ſil̓r magnitudo fidei abrae apparuit ex eiꝰ obedientia offerendo filiū: ꝓpter qd̓ dictū fuit ſibia dn̄o: Nūc cognoui ꝙ timeas dn̄m .i. cognoſcere feci alios: noticie .n. dei nihil accreſcit de nouo. d Et ſuppletaeſt ſcri. di. cre. abraā deo ⁊cͣ. hoc eī dcm̄ fuit abrae Gen̄. xvnō ſolū an̄qͣꝫ offerret yſaac: ſꝫ ēt an̄qͣꝫ natꝰ eſſet: ſꝫ ex oblatōne yſaac ſcriptura illa dr̄ eſſe ſuppleta: inqͣꝫtum ꝑ hoc magnitudo fidei abrac fuit alijs declarata: vt dictū ē: ⁊ ſic cōcludit intentū. e Uidetis qm̄ ex oꝑi. iuſti. hō ⁊ nō exfide tm̄. ita ꝙ vtrunqꝫ ē neceſſariū ad iuſtificatōeꝫ: naꝫ fides q̄ nō oꝑatur ꝑ dilectōeꝫ mortua ē ⁊ informis: ⁊ iterūoꝑa ſine fide nō ſt̓ duo placentia: vt p̄dictū eſt. f Sil̓iHic ponit̉ ſcd̓m exemplū de raab q̄ ex fide vnius veri deiſaluauit exploratores iudeoꝝ: vt hr̄ Ioſue. ij. ⁊ ꝑ hoc appoſita ē ad ppl̓m iſrl̓: Ioſue. vj. ⁊ ꝯſecuta ē ſalutē ex fide ſimul ⁊ oꝑibus: ⁊ hoc ē qd̓ dicit: Sil̓r aūt. ⁊ pꝫ lr̄a ex dictisvſqꝫ ibi. g Et alia via eijciens. recepit .n. eos ꝑ ianuā⁊ emiſit ꝑ feneſtrā ⁊ ſuaſit eos declinare ad mōtana: ne reꝑirent̉ a p̄ſecutoribꝰ in ſtrata publica: Et ſic infert̉ ꝯcluſiointenta cū dr̄. h Sicut em̄ corpꝰ ſine ſpū mortuū eſt. qdat vitā corpori. i Ita fides ſine oꝑbꝰ .i. ſine dilectōne oꝑante q̄ eſt vita aīe: prima Ioh̓. iij. Tranſlati ſumꝰ demorte ad vitā quoniam diligimꝰ ⁊cͣ.In ca. ij. vbi dr̄ in poſtilla: Quicūqꝫ aūt totam legemſeruauerit offendit aut in vno.Additio.N hoc qd̓ dicit apl̓s. Quicūqꝫ offenderit in vno factus eſt oīm reꝰ. nō vr̄ loqͥ de pena dāni tm̄: cuꝫ dediſtinctōne int̓ penā dāni et penā ſenſus nulla fitmentio in hͦ loco: nec in p̄cedentibꝰ nec in ſeq̄ntibꝰ. In hͦetiā qd̓ ſequit̉: Qui em̄ dixit nō mechaberꝭ ⁊ nō occidesniō hr̄ nec innuit̉ talis diſtinctia. vn̄ expoſitō poſtillatoriſde hͦ qd̓ dr̄. Qui offenderit in vno ⁊cͣ. non vr̄ ꝓpria ſeu lr̄eꝯſona: lꝫ qd̓ p̄ſupponit veꝝ ſit: ⁊ iō al̓r vr̄ dicendū. Ad qd̓ſciendū ꝙ p̄cepta diuīe legis p̄ſertim q̄ obligāt ad ſꝑ ⁊ ꝓſꝑ: de qͥbꝰ hic agit copulatie ſt̓ intelligenda ſic ꝙ ad om̄iaſeruāda om̄s obligant̉. vn̄ qͥ in vno offendit manifeſtumeſt qd̓ nō oīa ſeruat ad qͦꝝ oīm obſeruatōeꝫ tenet̉: ⁊ iō factus ē oīm reꝰ .i. reꝰ tanqꝫ ille qͥ nō oīa ſeruauit vt tenet̉: ⁊hoc vr̄ dicere glo. vbi ſic: Reus eſt apd̓ deū qͥ nihil dimittit impunitū q̄ ſcit qm̄ neceſſariā legē dederit: qͥ negligitmādatū credidit illud inaniter a deo datuꝫ. hec in glo. Exqͦ br̄ ꝙ qͥ offendit in vno on̄dit ſuo facto nō eſſe neceſſariātotā legē: ⁊ ſic totiꝰ legis eſt reꝰ. Et notandū ꝙ. b. iacobusin hoc docet ꝯͣ falſam doctrinā phariſeoꝝ: qui legē diuināfalſo interp̄tantes cōiter tenēt ꝙ ille qͥ plura mādata numero ſeruat: ⁊ tn̄ in paucis trapſgredit̉: nihilominꝰ eſt iu

ſtus apud deum: eo ꝙ deꝰ vt dicunt iudicat hoīem ẜmpluralitatē vel paucitateꝫ meritoꝝ ⁊ demeritoꝝ: ita ꝙille qͥ pl̓a oꝑa meritoria fecit etiā ſi pauca aliqͣ numerodemeritoriā poſtea ꝯmittat: nō ꝓpter hoc ē ī iuſtꝰ apuddeū qd̓ manifeſte pouit Ra. moy. in ſuo deutero. in di..j. de pnīa: et ſicalij tenēt cōiterq̄ quidē doctrīafalſiſſima ē ⁊ errones. Legit̉ eīDeute. xxvij. inter maledictiones q̄ ibi ponūt̉ꝯtra tranſgreſſores legis vltīa.Maledictꝰ quinō ꝑmanet ī ſermonibꝰ legis hꝰnec eos perficit.Ex qͦ pꝫ ꝙ ꝑ tͣnſgreſſione vniꝰ p̄cepti n̄ ꝑficiturlex: ⁊ ſic incurrit̉illa maledictio.Item hr̄ exp̄ſſius Ezech. xxxiijvbi ſic etiā: Si dixero iuſto ꝙ vita viuat ⁊ ꝯfiſus in iuſticia ſua fecerit iniquitatē om̄s iuſticie eiꝰ obliuiōi tradent̉: ⁊ ſic pꝫ ꝙ phariſaica doctrina in hoc ſicut in alijsqͣꝫplurimis deuiat a veritate ſacre ſcripture: ⁊ de hͦ docet nos apl̓s in dictis verbis vt p̄dictu eſt ⁊cͣ.In eodē ca. vbi dicit̉ in poſtilla. Suꝑexaltat auteꝫmiſericordia iudiciū ⁊cͣ.Additio.Oc qd̓ dr̄. Suꝑexaltat aūt miſcd̓ia iudiciū. aliter ⁊ magis ꝓprie exponit̉ in glo. vbi ſic ſupponitur miſcd̓ia iudicō: qꝛ iudiciū qd̓ eſt cū mī ſcd̓iaꝑ ipſam miſcd̓iam ꝯmendabiliꝰ eſt ⁊ magis placet hecin glo. Ꝙ aūt poſtillator allegat de Na. Sa. eſt vna deiniquitatibꝰ talmudicis quibꝰ irritū faciebāt mandatūdei ꝓpter traditōes ſuas: vt largius fuit dictū in additione ſuꝑ Eſa. xxxiiij. ⁊ zacha. v.Capitulum. iij.Olite plures mgr̄i ⁊cͣ. Poſtqͣꝫ beatus iacobusoōcuit fideles bn̄ ſe habere ad ꝓximū in collaItione boni: hic ꝯn̄ter idem facit in euitatōe mali: ⁊ primo in verbo: ⁊ ſcd̓o facto. c. ſequē. prima in duas: qꝛ primo oſtendit mala ex vicio lingue ꝓueniētia:ꝓpter que debet ab hominibus refugi: ſcd̓o bona ex taciturnitate ſequentia: ꝓpter q̄ debet ab omībus captari: ibi. Quis ſapiēs. prima in duas: qꝛ primo declaratmalum loquacitis in doctrina: ſcd̓o in cōi vita: ibi. Inmultis. Circa primū ſciendū ꝙ ex loquacitate ꝓuenitꝙ aliqui p̄ſumptuoſe docere volūt qd̓ neſciūt: ꝯtra qͦsdicit: Nolite plures mgr̄i fieri: nam docere eſt opꝰ ſapientis quoꝝ paruus eſt numerus: ſtultoꝝ auteꝫ infinitus: Eccl̓. j. b Scientes quoniā maius iudiciū ſumitis .i. maiorem damnatōeꝫ incurritis: qꝛ tales magiſtri faciunt alios errare: et per hoc multipliciter dānationem incurrunt: Math. xv. Si cecus ceco ducatuꝫpreſtet ambo in foueaꝫ cadunt. c In multis. Hicconſequenter oſtendit maluꝫ loquacitatis in communi vita: et hoc ex quatuor .ſ. quia inficit ꝯmuniter: multipliciter: incurabiliter ⁊ innaturaliter: ſcd̓m ponitur:ibi. Poteſt etiā. terciū ibi. Om̄is em̄ natura. quartuꝫInibi. In ipſa bn̄dicimus. Circa primuꝫ dicit. cmultis offendimꝰ om̄s. ⁊ maxīe in ꝟbo: qꝛ lingua ſita ēin lubrico: ꝓpter qd̓ citius mouet̉ ad malū qͣꝫ alia mēbra: iō ſubdit̉. d Siquis in verbo nō offendit h̓ p̄fectus ē vir. qꝛ facilius cuſtodiunt̉ alia mēbra. Et qͥapauci ſunt valde perfecti: Eccleſia. vij. Uirum de mille repperi vnum: ideo vicium lingue inficit communiter.Poteſt. Hic conſequenter oſtendit ꝙ ineficit multipliciter: premittes ad hoc triplex exempluꝫ.