Ad hebreos

de ſcriptionem ſuam ſupradictam. Sed querendū videtur cum iſta verba apoſtoli .ſ. Sine fide autē impoſſibile eſt placere deo ⁊ credere oportet accedenteꝫ ⁊cͣ.cōiter ꝑtineant ad fidem: de qua agitur: quare interpoſuit illa verba inter teſtimonium abel ⁊ enoch: ⁊ teſtīonium noe ⁊ ſequentiū. Debuiſſet .n. vel preponere illaante omnia teſtimonia antiquoꝝ vel poſtponere ea pꝰomnium fidelium teſtimonia. Ad quod dicendum ꝙratio eſt: quia in duobus ſolis primis .ſ. abel et enoch:non legitur expreſſe aliqua fides de re ſperanda: et id̓oprobat eam per rationem. In alijs vero .ſ. noe ⁊ ſequētibus inuenitur clarius fides de re ſperanda: vt patꝫ inomnibus ſequentibus. Et primo de noe qui diluuiuꝫfuturum credidit ⁊ ab eo eripi per archam iuxta diuinam reuelationem: ⁊ ſic habuit fidem manifeſtā de rebus ſperandis ⁊ nōdum adeptis. Itē habet̉ de abraaꝫ⁊ alijs qui ſequunt̉ in quibus inuenitur fides d̓ rebusſperandis: vt patet intuenti per ſingula. Et exponant̉cetera: vt in poſtilla vſqꝫ ibi. Et alijs pphetis: qui per fidem vicerunt regna operati ſunt iuſticiaꝫ. Circa quodattendendū ꝙ fides antiquoruꝫ que manifeſtata fuitſeu confirmata in veteri lege: per miracula ſubuertentia aduerſarios corꝑaliter ⁊ liberantia populuꝫ dei vtin egypto ⁊ in mari rubro ⁊ huiuſmodi ī noua lege potius fuit oſtenſa vt plurimum per mirabilem patientiam ſanctorum in cruciatibꝰ acerbiſſimis ⁊ aſſiduis ꝑſecutionibꝰ: ſcd̓m quas vere dicunt̉ martyres .i. teſtesfidei quā quidē differentiā inter ātiquos ⁊ nouos videtur hic innuere apl̓s qui de antiquis dicit. Oꝛ ꝑ fidēvicerunt regna ⁊cͣ. obturauerunt ora leonū. Que oīavſqꝫ ibi. Alij vero diſtenti excluſiue pertinent ad ſtatūantiquorum: vbi omnia iſta et plura ſimilia leguntur:⁊ ſic in illo ſtatu vt plurimum teſtimonium fidei accipiebatur ex victoria fidelium ⁊ liberatione populi deiviſibiliter ⁊ miraculoſe factis. Et hoc teſtimoniū proprie pertinebat ad illum ſtatum: qui ꝓpter eius imperfectionem per promiſſiones temporales deducebat̉ad obſeruantiā preceptoꝝ: vt in. j. ij. q. xcix. arti. vlt̓. incorpore qōnis. vn̄ ⁊ ppl̓s ille comparatur puero ſub pedagogo exiſtenti: vt pꝫ Gal̓. iij. Et ideo ſi principalespatres antiqui teſtamenti: vt patriarche. moyſes ethuiuſmodi: temporalia omnia contempſiſſent non haberet locum ipſorum doctrina. Unde oportebat apudpopulū illum qui talia bona precipue eſtimabat: ꝙ eorum doctores tanqͣꝫ bona magna illa eſtimantes: ſic tēporalibus bonis publice adhererent: vt de eis ꝓmiſſiones alijs facerent: ſicut magiſter puerorum munuſcula puerilia quibus pueros intendit prouocare ad aliquod virtuoſum opus faciendum illa aſſerit eſſe magna ⁊ maxime deſiderabilia: vt ꝑ ea deducātur ad opera virtuoſa. Et ideo deus qui omnia ſuis temporibus⁊ locis ſuauiter diſponit patribus illius temporis bona tꝑalia communiter preſtabat quaſi in premiuꝫ meritorum: vt ex talibus induceret populū ad obſeruantiam precepto. que erāt in ſuis effectibus potiora. Ꝙautem apoſtolus in predictis verbis .ſ. cuꝫ dixit. Perfidem vicerunt regna. loquatur de patribus ſeu de iuſtis veteris teſtamenti: patet manifeſte ex plano ſenſulittere. Cum em̄ dixiſſet. Quid adhuc dicā de gedeondauid ſamuel ⁊ alijs ꝓphetis: immediate ſubiunxit qͦper fidem vi. regna. vbi manifeſtum eſt ꝙ illud relatiuum qui refertur ad pphetas et alios ſupradictos quioēs ſunt de antiquo teſtamēto. Si autem ꝯͣ hoc arguatur de dauid fugiente a ſaul et abſalon. Dicendum ꝙdauid de vtroqꝫ aduerſantium p̄dictoꝝ tenuit victoriā manifeſte in hac vita. Si aūt de helya arguatur. dicendū ꝙ nō eſt trahendus in exemplū: qꝛ fuit vnꝰ tm̄⁊ hirundo vna ẜn Philo. jͣ. Ethi. non facit ver. nec docuit populum vt proſpera mundi deſpicerēt: ſed vt abidolatria declinarent. Et quia erat in regione dece̓ tribuum vbi omnes erant idolatre: iō oportuit eum fugere a conſortio eorum. De eſaia auteꝫ ⁊ machabeis nō

poteſt ſumi argumentum: cum perſecutiones eoꝝ nō legantur in auctentica ſcriptura. Unde manifeſtū eſt ꝙ inſupradictis apl̓s loquitur de iuſtis qui fuer̄t ſub veteri teſtamento. Oc his autem qui ſub nouo teſtamento fuertſubdit. Alij vero diſtenti ſunt non ſuſcipiētes redemptionem. vnde bene dicit: alij vero vt denotet ꝙ iſti de quibꝰloquitur ſunt ſub alio teſtamēto .ſ. nouo: quorum qͣꝫplurimi preſertiꝫ in primitiua eccleſia in qua ꝑſonaliter eratapl̓s. Non inuenerunt redemptionem .ſ. corporaleꝫ. Vtmeliorem inuenirēt redemptionē .ſ. ſpiritualē. de iſtis ꝓprie dicit̉: Lapidati ſunt: ſecti ſunt: in occiſiōe gladij mortui ſunt: egentes: anguſtiati: afflicti: omnia em̄ iſta contigerunt ſanctis in primitiua eccleſia: ſequit̉. Quibꝰ dignꝰnon erat mundus. quod pōt dupliciter exponi: vel quiamundus nō erat dignus .i. mundani vt tales haberet inꝯſortio: vel qꝛ illis ſanctis mundus non erat dignꝰ .ſ. mūdana ẜm illud ad Gal̓. vj. ca. Mundus mihi crucifixuseſt et ego mundo. Si autem queratur ratio dicte differentie inter vtrūqꝫ ſtatū eccleſie .ſ. antiquum ⁊ nouū. Dicendū qꝫ duplex eſt. vna .ſ. que prius fuit tacta ⁊ ſumiturex diuerſitate ppl̓oꝝ ſub diuerſis ſtatibus p̄dictis exiſtentium. pͥmi em̄ erāt imꝑfecti: ⁊ iō ꝑ bona temporalia ⁊ viſibilia ducebant̉: Alij vero perfecti qͥ ꝯtemptis terrenis potius ſpiritualia deſiderabant iuxta illud apl̓i ad Phil̓. iij.Que retro ſunt obliuiſcens ad anteriora me extēdo. aliavero rō pōt ſumi ex parte precedentiū illi vero nondumperfecti ſequebantur veſtigia moyſi ⁊ alioꝝ patrū qui ſuperando vincebant hoſtes ⁊cͣ. Iſti vero veſtigia xp̄i qͥ patiendo ⁊ moriendo vincunt hoſtem. Vnde de antiquis ꝓprie dicit̉. Uicerunt regna: qꝛ vicerunt egyptū: chananeam: idumeam ⁊ hmōi: que ſunt regna particularia. Nouiꝟo ꝓprie dicuntur vincere non ſolum regna ſed mundū:iuxta illud prima Io. v. ca. Hec eſt victoria q̄ vincit mūdū fides veſtra. Cuius ratio eſt. Nam ille iuſtus qͥ tormēta mundi vſqꝫ ad mortem patiendo immobiliter in fidemanet non ſolum vnum regnum vel plura vincit: ſꝫ mundum. Non em̄ mundus congregatus amplius poſſet facere ꝯͣ vnū hoīem qͣꝫ ip̄m multipliciter torquere ⁊ int̓fice̓:⁊ ideo ſancti qui iſta ſuſtinuerunt ſub fide totū munduꝫvicerūt: ſuꝑando oīa que mundus contra illos poſſet facere. Et ideo ſumus magiſter huius hiſtorie noue: Luce.xij. c. dicit. Ne terreamini ab illis qͥ occidūt corpus ⁊ pꝰhoc non hn̄t amplius quid faciant. Sed antiqui qͥ hmōidoctrinam non habuerunt verbo nec exemplo: lꝫ ꝑ fideꝫvicerunt regna aliqua: vt dictum eſt nō tn̄ mundum vicerunt: qꝛ forte ſi plura regna fuiſſent congregata ꝯͣ eosnon potuiſſent ea vincere: ſicut illa pauca vnde notāterdr̄ de antiquis. Per fidem vicerunt regna: non munduꝫ:ſed de nouis dicit̉. Hec eſt victoria que vincit mundū fides veſtra: ⁊ de iſta materia dictū fuit in additione ſuperpſal. lxxvj. ſuꝑ illud verbum hec mutatio dextere excelſe.Conſequenter concludens apl̓s primū principale intentum ſuum dicit. Et hi oēs teſtimonio fidei probati inuēti non acceperunt repromiſſionem ⁊cͣ. quod intelligiturẜm glo. de plena beatitudine corꝑis ⁊ anime: quā ſancticommuniter nō accipiūt vſqꝫ ad finem mundi: vel de beatitudine anime tm̄ quo ad priores qͥ non acceperūt ſtatim vitam repromiſſam eternam vſqꝫ ad xp̄m. Ex quibꝰomnibus bene ꝯſideratis pꝫ ꝙ ratio fidei in bonis ſperādis et inuiſibilibus ꝯſiſtit: non autem in bonis in hac vita viſis ſeu iam adeptis: prout quidam hebreoꝝ eſtimare videbantur quod fuit intentum principale huiꝰ capi.prout dictum eſt in precedentibus.In eodem capi. vbi dicitur in poſtilla. Uidetur etiamalicui ꝙ deum eſſe non ſit creditum.Additio.