Ad corinthios. II.
ᵇ qͥ cōſolat̉ nos in om̄i tribulatiōe nr̄a:ᵖ vt poſſimꝰ ⁊ ip̄iꝯſolariq eos qͥ ī oī p̄ſſura ſūtꝑ exhortatōꝫ qua exhortamur ⁊ ipſi a deo: qm̄ ſic̄ abūdant paſſiōes xp̄i in nobisita ⁊ ꝑ xp̄m abudat cōſolatio vr̄a. Siue aūt tribulamur ꝓ vr̄a exhortatōe et ſalute:ˣ ſiue cōſolamur ꝓ vr̄aꝯſolatōe:ʸ ſiue exhortamurꝓ vr̄a exhortatiōe et ſalute:q̄ª oꝑat̉ tolerātiā earūdempaſſionum qͣsᵇ et nos patimur: vt ſpes nr̄a firma ſitꝓ vob̓ᵇ ſciētes qm̄ᵉ ſicut ſocij paſſionū eſtis:ᶠ ſic eritis⁊ ꝯſolatōis.ᵍ Nō .n. volumꝰigͦrare voſfrēs d̓ tribulatōenr̄aʰ q̄ facta ē in aſia: qm̄ ſu
pra modū grauati ſumꝰᵏ ſupra v̓tutē: ita vt tedēt nosetiā viuere.ᵐ Sꝫ ipſi in nobiſipſis rn̄ſū mortis habuimus: ⁿ vt nō ſimꝰ fidētes innobis: º ſed ī deo qͥ ſuſcitatmortuos: qͥ d̓ tātis ꝑiculisnos eripuit ⁊ eruit: in queꝫſꝑamꝰ qm̄ᵖ ⁊ adhuc eripietadiuuatibꝰ ⁊ vob̓ in orōneꝓ nob̓: vt ex ml̓taꝝ ꝑſonisfacieꝝˢ eiꝰ q̄ ī nob̓ ē donationis: ꝑ multos gr̄e agāt̉ ꝓ nobisᵉ Nā gl̓ia nr̄a hec ē teſtimoniū ꝯſcīe nr̄e: ꝙ in ſimplicitate cordisˣ et ſinceritateʸ dei: et nō in ſapīa carnali: ſed ī gr̄a dei:ª ꝯuerſatiſumꝰ in hoc mūdo:ᵇ abūdātius autē ad vos. Non em̄
ſcꝫ ſeipſuꝫ. o Qui ꝯſolat̉ nos in oī tribu. no. aliqn̄eruendo: ⁊ aliqn̄ p̄miū ꝓmittendo: et aliqn̄ patīam tribuendo: qd̓ frequēter eſt melius ⁊ magis expediens qͣꝫerui a tribulatōe tꝑali: ſꝫ qꝛ talē ꝯſolationeꝫ dedit apl̓onō ſolū ꝓ ſe: ſed etiā ꝓ alioꝝ vtilitate: ſicut dedit lumēſoli nō ſolū vt ipſe luceat: ſꝫ etiaꝫvt alia illuminꝫideo ſubditur.p Ut poſſimꝰ⁊ ipſi ꝯſolari verbo et exemplo.q Eos qͥ in oīpreſ. ſunt per exhor. ⁊cͣ. i. ꝓponēdo eis p̄miū et̄num ſicut a deonobis eſt ꝓpoſitum: ⁊ exponendo eiꝰ ſcripturaſinducētes ad tolerantiā paſſionū: ſicut a deo reuelate ſūt nobisr Qm̄ ſic̄: Hicꝯn̄ter allegat dicti ſui rōnem: etqꝛ duo dixerat.ſcꝫ ꝙ ꝯſolatōeꝫa deo acceperatin ſuis tribulationibus: ⁊ ꝙ hoccedebat ad vtilitatē fideliū: iōprimo ꝑſuadetprimū dicens. r Qm̄ ſicut abun. paſſi. xp̄i .i. tribulatōnes q̄ in capite xp̄o inceperūt. r In nobis. ideſt apl̓is ad qͦs a capite deriuate ſunt. t Ita ⁊ perxp̄m abūdat ꝯſolatio nr̄a. ꝓpter qd̓ dr̄ psͣ. xciij. Scd̓mmultitudinē doloꝝ meoꝝ in corde meo ꝯſolatōes tueletificauerūt aīam meā. ⁊ hoc ē valde rōnabile. Conſequenter ꝑſuadet ſcd̓m. d. v Siue aūt tri. ꝓ ve. exhor. ⁊ ſalute .i. hoc cedit ad vtilitatē vr̄aꝫ inqͣꝫtuꝫ exēplo nr̄i ad tolerandū patiēter tribulatōes debetꝭ aīari.r Siue ꝯſolamur. ⁊ hͦ cedit ſil̓r ad ꝯſolatōeꝫ vr̄aꝫ inSiueqͣꝫtum habetis eiuſdem boni ꝓmiſſionē.exhortamur. a deo ꝑ internam reuelatiōem: Pro vr̄aexhortatōe ⁊ ſalutē. ex hͦ em̄ vos magis inſtruimꝰ ⁊ adoꝑa ſalutis inducimꝰ: iō ſequit̉: z Que .i. q̄ exhortatio a nobis ꝓpoſita ſupple vobis. a Oꝑat̉ tolerantiā ⁊cͣ .i. reddit vos fortiores ad tolerantiaꝫ paſſionū earundē: b Quas ⁊ nos patimur. Exhortatioem̄ que ſit verbo ⁊ facto ē efficacior: ⁊ qꝛ patiētia diſcipuli firmat ſpem magiſtri de ſtabilitate eius in bono ⁊ꝯſecutione pͥmij: iō ſubdit̉: c Vt ſpes noſtra firmaſit ꝓ vobis. q. d. ex tolerātia em̄ vr̄a firmiter ſperamusꝙ p̄miū beatitudinis ꝯſequamī: ꝓpter quod ſubditur:d Sciētes. nō certitudine euidētie ſꝫ adherentie. eQm̄ ſicut ſocij paſſionū eſtis. in pn̄ti. lSiceritis⁊ cōſolatōnis. in futuro. g Non em̄. Hic ꝯn̄r captat eoꝝ beniuolentiā recitādo q̄dam in ſpāli: ⁊ prīorecitat ꝑſecutōeꝫ quandā ſibi in ꝯſolationem a deo factam: ⁊ ſcd̓o ꝓſequit̉ hꝰ cām: ibi. Nā gl̓ia. Illa ꝟo tribulatio fuit excitata ꝯtra paulū apud epheſum ꝑ quēdam argentariū: vt hr̄ act. xix. de qua dr̄ hic. g Nōenim vo. igno. vos fra. de tri. noſtra. qꝛ vobis erit patientia materia. h Que ē facta in aſia. in qua ē epheſus. i Qm̄ ſupra modū grauati ſumus .i. ſupra modum humanuꝫ. k Supra virtutē. ſupple naturalēSed ꝯtra hoc videt̉ eſſe qd̓ dicit̉ .j. Corinth. x. Fidel̓deꝰ qͥ nō patietur vos tentari ſupra id quod poteſtis.dicendum ꝙ duple-
et gratie: ſupra ꝟtutē ꝟo nature ſaltē de cōi curſu bn̄ ꝑmittit deus aliqn̄ fideles tentari: et tūc dat virtutē gratie adpoſſe ſuſtinere: ⁊ ſic loquit̉ apl̓s. j. Cor̄. x. vn̄ ibidē ſtatimſubdit: ſꝫ faciet cū tētatione ꝓuentū vt poſſitis ſuſtinere.l Ita vt tederet nos etiam viuere. ꝓpter pondus .n.tribulatōnis aliqn̄ꝓlongatio vite reddit̉ tedioſa. ſꝫ ꝯͣ hocvr̄ qd̓ dr̄ Iaco. jͣ.Omne gaudiū exiſtiate vos frēs cuꝫin tētationes varias incideritꝭ ⁊cͣ. dicendū ꝙ tribulatōẜm ſe ꝯſiderata odibilis eſt ⁊ odioſa⁊ ſic loqͥt̉ hic apl̓s:in ꝯꝑatione tn̄ adfinē eſt iocūda: vtpote ad ꝯſecutionēbeatitudinis ordinata: Mat. v. Beati qͥ ꝑſecutionempatiunt̉ ꝓpter iuſticiā qm̄ ip̄oꝝ eſt regnū celorum. ſicutmedicīa amara ꝓpter ꝯſecutionē ſanitatis ē amanda.m Sed ip̄i in nobiſip̄is rn̄ſum mortis habuimus .i. firmā opinionē moriendi tūc. n Vtnō ſimus fidentesin nobis .i. in virtute ꝓpria. o Sed in deo qui ſuſcitatmortuos ⁊cͣ. q. d. idē reputo ac ſi nos a mortuis ſuſcitaſſet. p Et adhuc eripiet. in futuro. q Adiuuantibꝰ⁊ vobis ⁊cͣ .i. nō ſolū hoc fiet ex merito nr̄o: ſꝫ etiā ex merito veſtrarū orationū ꝓ vobis: r Vt ex multarū perſonis facierū .i. ex ꝑſonis multarū conditionū ẜm etate ſtatum et ſexū: qꝛ ex hoc ꝙ deus dat beneficiū alicui ad p̄cesmultoꝝ: nō ſolū obligat̉ ad grās agendū deo ille qͥ bn̄ficiūrecipit: ſꝫ etiā oēs ꝑ qͦꝝ orōneꝫ hoc fit: ꝓpter qd̓ deus aliqn̄dat aliqͥd ad p̄ces multoꝝ: vt oēs obligent̉ ad grāꝝ actiones qd̓ etiā cedit in bouū oīm. s Eius q̄ in nobis ēdonatiōis ⁊cͣ .i. vt ꝓ beneficio nobis collato p̄cibus multorum multi gratias agant deo. t Nā gloria. Hic cōſequenter ponit̉ cā dicte ꝯſolatiōis q̄ accipit̉ ex ꝑte cōſolati: ⁊ diuidit̉ in duas partes: nā hec cā primo ponit̉: ſecundo ad hͦ teſtimoniū inducit̉: ibi. Nō .n. alia ſcribimusCirca primū ſciēdū ꝙ ꝯſolatio apl̓i ꝯſiſtebat in firma ſpediuini auxilij: vt patet ex dictis. talis aūt ſpes cauſat̉ in homine ex eo ꝙ viuit ẜm dictamen ꝯſciētie pure ⁊ recte: qd̓faciebat apl̓s: ideo dicit: t Nā gl̓ia. ⁊cͣ. q. d. ideo ſecureconfido de diuino auxilio ꝓpter teſtimoniuꝫ ꝯſcīe ꝓprie q̄remurmurat malo interius: ⁊ ꝯgaudet bono: ⁊ huic teſtimonio debet hō magis credere de ꝓpria bonitate ꝙͣ teſtimonio hoīm qui vident tm̄ exteriora ꝯtra illos qui reputant ſe bonos ex hoc ꝙ ab alijs laudant̉: v Ꝙꝛ in ſimplicitate. qͣꝫtum ad rectitudinē intentōnis. x Et ſinceritate. qͣꝫtum ad bonitatē oꝑis in ſe: que duo requirunturad bonitatē actus: ſcilicet ꝙ ſit bonū opus ex genere: ⁊ exfinis intentōne. y Dei. hoc addit̉ quia talia nō habethō a ſeipſo ſed a deo: ad quem debet iſta referre. z Etnō in ſapīa carnali .i. nō innitēdo terrene ſapīe: ſed gr̄e diuine. a Conuerſati ſumus in hoc mundo .i. inter homines. b Abundantiꝰ aūt ad vos. hoc dicit apl̓us. qꝛillis p̄dicauerat abſqꝫ hoc qd̓ acciperet ab eis ſumptus:vt hr̄ infra. xj. ca. quos tn̄ acceperat ab alijs. c Nonenim alia. Hic ꝯſequenter inducit ad hoc teſtimoniū ip̄orummet corinthioꝝ qui ꝑ experientiā ſcire poterāt dictū