Prologus

Inologus ſpecialis in epiſtolam ad Romanos.IOmani ſunt qui ex iudeis etgentibus crediderūt. Hi ſuperba contentione volebātNſe alterutrum ſuperponere.Nam iudei dicebant: Nosſumus populus dei quos abinitio dilexit et fouit: nos circumciſi ex genere abraam ſancta deſcendimus ex ſtirpe:et notus retro apud iudeam tm̄ deus. Nosde egypto ſignis dei et virtutibus liberati:mare ſicco pertranſiuimus pede: cum inimicos noſtros grauiſſimi fructus inuoluerentNobis pluit manna dominus in deſerto: etquaſi filijs ſuis celeſte pabuluꝫ miniſtrauitNos die noctūqꝫ columna nubis igniſqꝫ preceſſit: vt nobis in inuio iter oſtenderet. Atqꝫ vt cetera eius circa nos immenſa beneficia taceamus: nos ſoli digni fuimus dei legēaccipere: et voceꝫ dei loquentis audire: eiuſqꝫ cognoſcere voluntatem. In qua lege nobis promiſſus eſt chriſtus: ad quos etiā ip̄eſe veniſſe teſtatus eſt dicens: nō veniniſi adoues que perierant domus iſrael: cuꝫ vos canes potius ꝙͣ homines appellauerit. Equūne ergo eſt vt idola hodie deſerētes quibusab initio deſeruiſtis nobis comparemini: etnon potius in proſelitorum locum ex legisauctoritate et cōſuetudine deputemini? Ethocipſum non merebamini: niſi quia largaſemper dei clementia voluit vos ad noſtraꝫimitationem admittere. Gentes enim econtrario reſpondebant: quanto enim maioraerga vos dei beneficia narraueritis: tāto maioris vos criminis reos eſſe monſtrabitis.Semper enim his omnibus extitiſtis ingrati. Nam ipſis pedibus quibus aridum mare tranſiſtis: ludebatis ante idola que feciſtis: et ipſo ore quo paulo ante ob necem aduerſariorum domino cantaueratis: ſimulacra vobis fieri popoſciſtis: illis oculis quibꝰvenerando deum in nube vel igne conſpicere ſolebatis: ſimulacra intuebamini. Manna quoqꝫ vobis faſtidio fuit: et ſemꝑ in deſerto cōtra dominum murmuraſtis: ad egyptūvnde vos manu valida eiecerat redire cupientes. Quid plura? Ita patres veſtri crebra prouocatione dominuꝫ irritauerunt: vtomnes in heremo morerentur: nec plus ex ſenioribus eorum ꝙͣ duo homines terram repromiſſionis intrarent. Sed quid antiquareplicamus: cum etiam ſi illa minime feciſſetis: de hoc ſolo nemo vos dignos veniā iudi

caret: ꝙ dominum chriſtum propheraruꝫ ſemper vobis vocibus repromiſſum non ſoluꝫ ſuſcipere noluiſtis: ſed etiam morte peſſima peremiſtis? Queꝫ vt nos cognouimus: ſtatim credidimus cum nobis de eo antea non fuerit predicatum: vnde probatur ꝙ idolis ſeruiuimusnon obſtinationimentis: ſed ignorantie deputandum. Qui enim cognitum ilico ſequimur:olim vtiqꝫ ſequeremur: ſi antea cognouiſſemꝰ.Sic autem vos de generis nobilitate iactatisquaſi non morum īmitatio magis ꝙͣ carnalisnatiuitas filios vos faciat eſſe ſanctorum. Deniqꝫ eſau ⁊ yſmael cum de ſtirpe ſint abrae: minime tamen in filijs reputantur. His taliter altercantibus apoſtolus ſe medium interponēsita partium dirimit queſtiones vt neutruꝫ eorum ſua iuſticia ſalutem meruiſſe confirmet:ambos v̓o populos ⁊ ſcienter et grauiter deliquiſſe. Iudeos quidem ꝙ ꝑ preuaricationemlegis deum inhonorauerunt: gentes v̓o ꝙ cumcognitum de creatura creatorem vt deuꝫ debuerint venerari: gloriam eius in manu facta mutauerint ſimulacra. Utroſqꝫ etiā ſimiliter veniam conſecutos: equales eſſe veriſſima ratione demonſtrat: preſertim cum in eadem lege p̄dictum ſit et iudeos et gentes ad chriſti fideꝫvocandos eſſe. Ꝙͣobrem viciſſim eos humiliāsad pacem et concordiam cohortatur.Explicit prologus. Incipit argumentum.Omani ſunt partis italie. Hi preuenti ſunt a falſis apoſtolis: et ſub nomiIne domini noſtri ieſu chriſti in legem etprophetas erant indocti. Hos reuocat apoſtolus ad veram et euangelicam fidem: ſcribenseis a corintho.Explicit argumentum.