¶ Prologus
¶ Incipit prologꝰ in Abachuc prophetā.Uattuor prophete ī duodecim ꝓph̓aruꝫvolumine ꝯtipet: e qhꝰ tresī pͥncipio lemna .i. pōdꝰ titulū hn̄t naū abachuc ⁊ malachiaſ. Porro gachariasmedio ⁊ circa finē duoſ hꝰcemōi pōit tituloſ:e ꝗbꝰ vnꝰē: onuſ v̓bi dn̄i ī t̓ra adrach⁊ damaſci reꝗei eiꝰ: alter īfine .ſ. onº v̓bi dn̄i ſuꝑ iſrl̓.De naum or̄onibꝰ tuis iaꝫliber vnꝰ editꝰ eſt. De ęacharia ⁊ malachia: ſi ita comeſfuerit: diſſeretur. Nūc abachuc hēmꝰ ī manibꝰ ꝗ vl̓ exeo ꝙ amabilis deo eſt: vocat̉ āplexatio: vl̓ ꝙ in certamē ⁊ luctā: ⁊ vt ita dicā amplexū cū deo ꝯgredit̉ āplexātꝭ .i. luctātꝭ ſortitꝰ ē nōmē.Nullꝰ .n. tā audaci vocē auſus eſt deū ad diſceptatōeꝫiuſticie prouocare: ⁊ dicere
ei: Cur ī rebꝰ hūanis mūdiiſtiꝰ pōpa tāta reꝝ v̄ſet̉ īiꝗtas? Vociferabor ad te viꝫpatiēſ ⁊ nō ſaluab̓: Quareon̄diſti mihi iniꝗtātē ēt laborē vide̓; Lacerata eſt lex⁊ non ꝑuenit vſqꝫ ad fineꝫiudiciū: qꝛ īpiꝰ p̄ualꝫ aduerſꝰ iuſtū iō egrediet̉ iudiciūꝑu̓ſū. Uide̓s qͣꝫ temerariavox ſit: et qͦdāmō blaſphe̓mantis creatorē ſuū ad iudiciū ꝓuocare: ⁊ vas fragile aduerſus figulū: cur talevl̓ tale factuꝫ ſit diſputare.Necnō ⁊ hoc aīaduertendū: ꝙ aſſūptio vel pōduſ q̄grauia iā eē diximª: ꝓph̓eviſio ē: ⁊ aduerſū montanidogma ꝑuerſū ītelligit qd̓videt: nec vt amēſ loꝗt̉: necmore īſaniētiū feīarū dāt ſine mēte ſoͣnū. Unde̓ ēt āpoſtolꝰ iubet ūt ſi ꝓphetātibalijs: alij fuerit reuelatum:taceāt ꝗ pͥus loquebāt̉. Etſtatiꝫ: n̄ ē inꝗt diſſēſiōis deſed paciſ. Ex quo intelligit̉
¶ Incipit expoſitō ꝓlogi in abachuc prophetam.Uattuor ꝓphete. In iſto ꝓlogo quedamtangunt̉ que referūtur ad prophetiam: ⁊q̄dam q̄ ꝑtinent ad ꝓphetā: ⁊ primo tangunt̉ duo q̄ referūt̉ ad ꝓphetiā: primū eſtconteniētia qͣrūdā aliarumꝓphetiaꝝ cū iſta: qd̓notatur in principio.2ᵐ eſt conueniētū expeditioniſ differentiaqd̓ notat̉ ibi: De naū⁊cͣ. Poſtmodū tangūtur ea que ꝑtinēt adꝓphetam: ⁊ pͥº tangitur nominis ꝯuenientia: ibi Qui vel ex eo.2º exprimitur cōuenientie cā: ibi Nullꝰ .n.tam audaci voce ⁊cͣ.vbi qͣſi inculpatur deblaſphemia cum dr̄:Uide ꝙͣ temerariavox ſit. Sꝫ īfra v̓ſusfinē ꝓlogi excuſatur.3º notatur ꝙ ſpū prophetico loquitur cuꝫꝓphetie ītelligentia:ibi Recnō aīaduertēdū. vbi elidit falſammōtani doctrinā dupliciter: pͥº per ſe cumdicit: Intelligit qd̓ videt. 2º apl̓i auctoritateibi Unde ⁊ apoſtol⁊cͣ. Quarto oſtendit̉ꝯͣ qͦs intendit ꝓphetare: ibi Illd̓ quoqꝫ dice ⁊cͣ. Quinto qͦ tꝑefuit: ibi Et vt ſcias qͣꝫeo ⁊cͣ. Sexto quia intelligentia diciorumex cauſis eſt ſumendadicēdi: excuſat eū hiero. dum dicendi cās exponit: ibi Interiꝫ ẜm lr̄am ⁊cͣ. Ultimo multiplicet̉ on̄ditur ꝙ nullus dꝫturbari ꝯͣ dn̄m ſi non ſtatiꝫ de tribulatōe eruit: ibi Et qūoſi egrotus ⁊cͣ. His viſis expoſitiōi lr̄e inſiſtamus ⁊ ꝑtraſeūtes plana exponamꝰ obſcura: b ¶ Iacharias in medio. ixa. ⁊ circa finem. xij. c ¶ Orationibꝰ tuis. loquit̉ ad chromatiū epiſcopū ad cuius īſtātiā cōmentatꝰ eſt libꝝ iſtū: ⁊ ſicut credo cōmētario p̄poſuit ꝓlogū iſtū. Un̄ gloſa in principio libri: Cōmētat̉ hiero. oſee: iohel ⁊ amoſ abdiā ⁊ ionāpamachio: ſuꝑ naum micheā ſophoniā ⁊ aggeū paule ⁊ euſtochio: ſuꝑ abachuc chromatio ⁊cͣ. Un̄ ī originali incipitſic ꝓlogꝰ: Primū chromati ep̄oꝝ doctiſſime ⁊cͣ. ⁊ īfra ī eodē ꝓlogo dr̄: Illud qͦꝫ diſce qꝛ ſemel a me violenter exigiſ vtqͣſi quoſdā gradus ⁊ ſcalas ad altiora nitenti hiſtoriā tibiinterp̄ter: d ¶ Ad diſcep. iuſticie .i. ad ꝯtētionē vel diſputationē de iuſticia neglecta: e ¶ Quare oſten. mihi ⁊cͣ. videre .i. quare me tā diu viuere ꝑmiſiſti: vt viderē e ¶ Iniquitatem. impioꝝ: f ¶ Et laborē. oppreſſoꝝ: g ¶ Nlō ꝑuenit ad finē iudiciū. qꝛ finis iudicij eſt iuſte iudicare: HUides ꝙͣ temeraria vox ſit. de iſta temeritate excuſat eumhiero. infra ſicut tactum eſt ſupra in diuiſione: ⁊ vere temeraria eſt ꝙͣtum ad ſuperficiē lr̄e vnde ſubdit̉: i ¶ Et quo
dāmō .i. ſuperficialiter b ¶ Blaſphemātiſ .i. vituꝑantis vel reprehēdentis. Blaſphemare tria ſignat q̄ habētur per hūc verſū: Blaſphemo culpo vel detraho velreprehendo. l ¶ Aduerſus figulū. Ro. ix. Nunquiddicit figmentū ei qͥ ſe finxit qͥd me feciſti ſic: Hiere. xviijSicut lutū in manu figuli: ſic vosin manu mea domꝰ iſrael. ImNecnō ⁊ hoc aniꝰmaduertendum.Hic oſtēdit̉ ꝙ ſpiritu ꝓphetico loqͥtur per quem ſibidictoꝝ ſuorum ītelligentia reuelat̉⁊ hoc ꝯͣ peruerſūdogma montaniheretici qͥ dogmatizauit ꝓph̓as nōhabere ītelligētiāeoꝝ q̄ p̄dixeruntſed more inſaniētiuꝫ loqui: actuūxxvj. Inſaniſ paule multe te lr̄e adinſaniam conuertūt. Primo ergooſtenditur ꝓph̓aloqui ſpiritu prophetali qd̓ notat̉in viſiōe prophetica cum dicitur:m ¶ Necnon ⁊cͣ.prophete viſio ē.qua ſcilicet videbat ꝓphetie myſterta per intellectuꝫ ad hoc a ſpirituſancto reuelāte illuminatum.Sed quia veromontanus hereticus dupliciter errabat: primo dicendo ꝙ prophete non intelligebantque dicebant: 2º ꝙ quaſi amantes verba ſua proferebātprimuꝫ errorem elidit hiero. dicens: Et aduerſum montani dogma peruerſum intelligit qd̓ videt: 2ᵐ elidit ibin ¶ Nec vt amens loqui. nec mo. inſani. feminarum .i.phitoniſſaꝝ o ¶ Dat ſine mente .i. ſine intellectup ¶ Sonū. verborum quaſi non valens in loquendocohibere ſpm̄ ſuum: Prouer. xxv. g. Sicut vrbs patēs⁊ abſqꝫ muroꝝ ambitu: ita vir qui nō pōt in loquēdocohibere ſpiritum ſuū. Et iſtū duplicem errorem eliditper auctoritatem apoſtoli ſumptam de. j. cori. xiiij. Cotinua litteram ſic: Non loquitur vt amens aut vt femina īſaniens: q ¶ Unde .ſ. vt apparet ꝓphetas ⁊ doctores nō ita loqui: r ¶ Et .i. etiā: s ¶ Apl̓us iubet. jͣ. corin. xiiij. t ¶ Ut ſi prophe. alijs alij fue. reue. ta. quiprius loquebatur. per hoc ꝙ dicit reuelatū fuerit eliditpͥmū errorē .ſ. ꝙ ꝓphete nō intelligerent que dicebāt: ꝓphetia .n. ē reꝝ latentiū p̄teritaꝝ vel p̄ſentiū vl̓ futurarū diuina inſpiratione manifeſtatio. Scd̓m autem .ſ.ꝙ prophete loquerentur vt amentes cohibere ſpm̄ nōvalentes ꝯn̄ter elidit arguens ex his verbis apoſtoli ⁊dicens: v ¶ Ex quo intelligitur. per hoc ſcilicet ꝙ ẜm