Liber
ſuꝑducet d̓ſideriū. Si eſt līgua curatōis e̓t mitigatōis⁊ mīe: nō eſt vir illiꝰ ẜꝫ filioshoīum. Qui poſſidet mulierē bonā incho̓at poſſeſſionē: ādiutoriū ẜm illū eſt:et colūna u̓t r̄ꝗeſ. Ubi noͣnē ſepes diripiet̉ poſſeſſio: etvbi nō ē mulier ingēmiſcitegēs. Cui credit ꝗ non hētnidū? Et dēflectēs vbicūqꝫobſcurauerit: quaſi ſuccinctus latro exiliēs de ciuitate ī ciuitatē. ¶ XXXVII.Mnis amicus dicꝫ: etego amicitiā copulauiſꝫ eſt amicꝰ ſolo noīe amicꝰ.Nōnē triſticia īeſt vſqꝫ admortē. Sodalis aūt ēt amicus ad inimicitiā ꝯuertent̉.O prēſumptio nequiſſimavnde creata es cooperirearidā maliciaꝫ ⁊ doloſitatēilliꝰ? Sodalis amico ꝯiocūdabit̉ in oblectatōibꝰ. et intꝑe tribulatiōis aduerſari
erit. Sōdalis amico cōdolet cauſa ventris: et contrahoſtem accipiēt ſcutū. Nōqͦbliuiſcaris amici tui ī animō tuo: et nō īmemor ſis illius in operibꝰ tuis. Nolicōſiliari cum ſocero tuo: eta c̨elantibus te a̓bſcondeconſiliuꝫ. Omnis conſiliarius prodit conſilium: ſꝫ eſtconſiliarius in ſemetipſo.A conſiliario ſerua animātuam. Prius ſcito que ſcitillius neceſſitas: et quid ipſe in animo ſuo cogitabit.Ne forte mittat ſudem ī terram: et dicat tibi: bona eſtvia tua: et ſtet ecōtrario videre̓ ꝗd tibi eueniat. Cumviro irreligioſo tracta de ſāctitate: et cum iniuſto de iuſticia: et cum muliere d̓ hisque emulatur. Cuꝫ timidode bello: cuꝫ negociatore d̓traiectionē. Cum ēptore deveditiōe: cuꝫ viro liuido de
reprehēſionis in viro: ornatū exceſſiuū vxoris ad leuē eiusmodū arguēdo. q ¶ Et mitigatōis. ſi videat eā turbatamſtatim ei blandiēdo: ſicut dr̄. ij. Eſdre. iiij. Si arriſerit ei ridet: nā ſi īdignata fuerit ei blādit̉ donec recōciliet̉ in gr̄am.r ¶ Non ē vir illiꝰ ẜm filios hoīum .i. virilis ⁊ diſcretꝰ: ſedmollis ⁊ infatuatꝰ. ij.Eſdre. iiij. Multi demētes facti ſūt ꝓpterſuas vxores: ⁊ qꝛ cōtrariū ē de bona vxore: ſubdit̉: s ¶ Quipoſſidet. tanꝙͣ dn̄s.t ¶ Mulierē bonaꝫ..i. humilē ⁊ modeſtāv ¶ Inchoat poſſeſſione .i. incipit eſſe diueſ: etiā ſi nō hr̄et amplius. x ¶ Adiutoriū ẜꝫ illū eſt .i. ẜꝫ voluntatē viri ad bonaꝓcurāda. y ¶ Et colūna. ad ſuſtetatōemdomꝰ cū viro. z Utreqͥes. nā pacifica ē cūviro ⁊ familia. atUbi nō eſt ſepes ⁊cͣ.pꝫ ad ſenſū. b ¶ Etvbi nō ē mulier. bōa.c ¶ Ingemiſcit egēs.qꝛ negat̉ ſibi el̓yna:mulieres .n. ſūt cōiterviris miſericordioresd ¶ Cui credit. Hicpoit̉ 3ᵐ diſcretōis impeditiuū: qd̓ ē diſcurſus vagus: cū dr̄: Cuicredit qͥ non habꝫ niduꝫ .i. ſtabilē manſionē. q. d. non credit alicui ſapiēti: ꝓpt̓ quoddeficit ī diſcretōe boni ⁊ mali. e ¶ Et deflectēs vbicūqꝫ obſcurauerit .i. diuertens vbi latere poterit. f ¶ Quaſi ſuccinctꝰ latro .i. paratꝰad malefaciēdū. g ¶ Exiliēs de ciuitate ī ciuitatē .i. vagus⁊ ꝓfugꝰ ſuꝑ terrā: ſic Caym gen̄. iiij. ⁊ ꝑ ꝯn̄s maledictꝰ a dn̄oMnis amicꝰ. Hic ponit̉ qͣrtū īpedi ¶. XXXVII.mētū ꝓueniēs ex amicitie fictōe: ex qua freq̄nt̓ homīes etiā diſcreti in factꝭ ſuis īpediūt̉. dicit igitur:a ¶ Oīs amicꝰ dicet. tā verꝰ ꝙͣ fictꝰ: b ¶ Et ego amicitiamcopulaui .i. firmit̓ ſtatui: hi magis dicūt̉ ficti ꝙͣ v̓i qͥ diligūtfacto: ficti v̓o v̓bo: iō ſb̓dit̉: d ¶ Sꝫ ē amicꝰ ſolo noīe amicus. ⁊ non re. e ¶ Nōne triſticia ineſt vſqꝫ ad mortē. ex tali amicitia. q. d. ſic: qꝛ nulla peſtis efficacior ad nocēdū ꝙͣ familiaris inimicꝰ. f ¶ Sodalis aūt .i. ſociꝰ mēſe: ⁊ dr̄ a ſedeqͣſi ſedalis: qꝛ ſedet cū alio in mēſa. g ¶ Et amicus. fictus:h ¶ Ad inimicitiā ꝯuertētur. freq̄nt .n. ꝯtingit: ꝙ ſil̓ ſedēteſin mēſa an̄qͣ recedāt abinuicē rixant̉ ⁊ pugnat. i ¶ O preſumptio neqͥſſima vn̄ creata ęs. q. d. a nullo: nā oīs creatura bona ē ⁊ a deo: pctm̄ aūt ē boni defectꝰ: nec hꝫ cām per ſepoſitiuā: Dionyſiꝰ. iiij. c. de diui. no. Nulluſ intēdēs ad malū oꝑat̉. k ¶ Cooperire. amicitie ſil̓atōe. l ¶ Aridā maliciā .i. ſine humore boni. m ¶ Sodalis amico ꝯiocū. inoblectatiōibꝰ .i. ꝓſꝑitatis tꝑe. n ¶ Et ī tꝑe tri. aduer. erit.deficiēte ꝓſperitate: ꝓpt̓ qd̓ fingebat ſe amare. o ¶ Sodolis amico ꝯdolet .i. ſil̓at ſe ꝯdolere ī eiꝰ infirmitate. p ¶ Cāventris .i. cōmeſſatōiſ. q ¶ Et ꝯͣ hoſtē. amici. r ¶ Accipi
et ſcutū. quaſi eū defenſurus .i. ſi hoc aliqn̄ faciat: ⁊ hocfacit ex gula: ⁊ nō ex v̓a amicitia: ⁊ ꝯͣriū īducit de veroamicodicēs: s ¶ Nō obliuiſcaris amici tui. veri. iIn aīo tuo. ita ꝙ nō diligas eū tm̄ ore: ſed etiā corde: ⁊opere: ꝓpter qd̓ ſb̓dit̉: v ¶ Et nō īmemor ſis illius inoꝑibus tuis. ſꝫ diligaſ eū in effectux ¶ Noli ꝯſiliari.Hic ponit̉ 5ᵐ īpedimētū diſcretionis: qd̓ ē malumcōſilium: ⁊ pͥmoagit de ꝯſilio malo ꝑ fraudulētiaꝫ2º ꝑ igͦrantiā: velcam aliā: ibi Cuꝫviro. Circa pͥmūdr̄: x ¶ Noli cōſiliari cuꝫ ſocerotuo .ſ. de his queꝑtinēt ad r̄ſtrictōnem vxoris tue:qꝛ ſꝑ ſtabit ꝓ filiaſua diuertes a veritate ex carnaliaffectōe. y ¶ Eta celātibꝰ te .i. inuidētibus tibi. ¶ 3Abſcōde ꝯſiliuꝫ.nam illud reuelarent ex inuidia vl̓impedirēt. LaOīſ ꝯſiliariꝰ. infidelis: b ¶ Prodit ꝯſiliū .i. ꝓponit ſub ſpecie boni illius qͥ q̄rit cōſiliū. c ¶ Sed ēꝯſiliariꝰ in ſemetipſo .i. ītendēs ꝓpriā vtilitatē: ⁊ n̄illius cui dat ꝯſiliū: ⁊ hoc freq̄nter ꝯtingit ī ꝯſiliarijſ pͥncipū ⁊ p̄latoꝝ: iō ſb̓dit̉: d ¶ A ꝯſiliario .ſ. infideli eSerua aīam tuam .i. caueas tibi. f ¶ Prius ſcito. ꝑ diligētē īquiſitōem g ¶ Que ſit illiꝰ neceſſitas. nā ſi ad illā dirigit ſuū ꝯſiliū: ſignū eſt: ꝙ non ꝯſulit ꝓ te ſed ꝓ ſe:iō ſb̓dit̉: h ¶ Et quid ip̄e in aīo ſuo cogitabit .ſ. de ſubueniendo ſue neceſſitati: ⁊ nō tibi: iō ſb̓ditur: i ¶ Neforte mittat ſudē in terrā. ꝯſulens tibi aliqͥd periculoſūk ¶ Et dicat tibi: bona eſt via tua. incitās te ad ꝓſeq̄ndū ſuū ꝯſiliū in oꝑa. ¶ Et ſtet ecōtrario. corde. C mUidere qͥd tibi eueniat. vt ꝑ hoc hēat intētū ſi poſſit.n ¶ Cū viro. Hic ꝯn̄ter agit̉ de ꝯſilio malo ꝑ ignorantia ⁊ aliquas alias cās dicēs: Cū viro irreligioſo tractade ſanctitate. ironice loqͥtur: ⁊ ē ſenſus ꝑ cōtrariū. q. d.male ꝯſulet tibi. o ¶ Et cū iniuſto de iuſticia. ſil̓is eſtlocutio: vt patebit ī fine huiꝰ ꝑtis. p ¶ Et cū muliered̓ his que emulat̉ .i. odit. q. d. male ꝯſulet q ¶ Cū timido de bello. qui nūꝙͣ vellet bellum videre. r ¶ Cuꝫ negociatore de traiectōe .i. de merciū tranſportatōe ad forū: qui vellet ꝙ nullus ibi hēret merces: niſi ip̄e: vt chariuſ venderet. s ¶ Cū emptore de venditōe .i. de p̄ciorei vendende: qui ſemꝑ quantū poteſt minuit p̄cium iuſtum. t ¶ Cuꝫ viro liuido. ideſt inuido. v ¶ Deꝰ gratijs agendis. id eſt de dando alijs gratis: qui ſemper hocimpedit: ⁊ ſimiliter quod ſequitur: Cuꝫ impio ⁊cͣ. vſqꝫ