Eccleſiaſticus
illū inimicū gratꝭ: et ꝯuicia⁊ maledicta reddet illi: ⁊ ꝓhonore ⁊ bn̄ficio reddet illi ꝯtumeliā. Mu̓lti nō cauſa neꝗtie non fenerati ſunt:ſed fraudari gratꝭ timuerūtUērūtamē ſuꝑ humilē aīofortior eſto: et ꝓ elemoſynanon trahas illū. Proptermandatū āſſume pauperēet ꝓpter inopiā eius ne dimittas eū vacuuꝫ. Perdepecuniā ꝓpter fratre ⁊ amicū: e̓t nō abſcōdas illā ſublapide in ꝑditionē. Ponetheſaurū tuū in p̄ceptis altiſſimi: ⁊ ꝓderit tibi magisqͣꝫ aurū. Cōclude elemoſynā in corde pauꝑis: et hocꝓ te exorabit ab omī malo. Elē̓moſyna viri qͣſi ſacͣculus cū ip̄o: et gratiā hominis quaſi pupillā ꝯſeruabit: et poſtea reſurget et retribuet illis retributiōꝫ u̓nicuiqꝫ in caput illoꝝ. Sūp
ſcutū potētis ⁊ ſuꝑ lanceā:a̓duerſus inimicū tuū pugnabit. Uir bonꝰ fidē facitꝓximo ſuo: et qui ꝑdiderit confuſione derelinquetſibi. Gratiā fideiuſſoris neobliuiſcaris: dedit enī ꝓ teanimā ſuā. Repromiſſorēfu̓git peccator ⁊ īmūdus.Bona repromiſſorꝭ ſibi aſcribit peccator: et īgratusſenſu derelinꝗt liberāte ſe.Uir r̄promittit d̓ ꝓxio ſuoet cū ꝑdide̓it r̄ue̓rētiā derelīquet̉ ab eo. Repromiſſioneꝗſſima ml̓tos ꝑdidit diligēteſ: ⁊ ꝯmo̓uit illos qͣſi fluctꝰ marꝭ. Uiros potētes gyrās migrare fec̄: ⁊ u̓agati ſt̓ī gētibꝰ alienis. Peccatortrāſgrediēs mādatū dn̄i īcidet ī ꝓmiſſiōeꝫ nequā: et ꝙconat̉ ml̓ta age̓ īcide̓t ī iudiciū. Recupera ꝓximū ẜꝫvirtutē tuā: et attēde tibi neincidas. Initiū vite homīs
modans habebit illū cui accōmodauit inimicū ſine cā.a ¶ Et ꝯuicia ⁊ maledicta ⁊cͣ .i. reddet accōmodāti mala ꝓ bonis. b ¶ Multi. Hic ꝯn̄ter īducit ad ſubueniēdū ꝓximo ꝑ elemoſyne dationē: ⁊ cōtinuādo ſe ad predicta dicit: Multi nō cauſa nequitie .i. duritie ad ꝓximū: c ¶ Nō fenerati ſūt .i. dimiſerūt accōmodare ꝓxio. d ¶ Sꝫfraudari gratis timnuerūt. ſic̄ dictūeſt ī ꝑte īmediatep̄cedēti. e ¶ Uerūtamē ſuꝑ hūilēaīo .i. pauꝑioremdebitorē. f ¶ Fortior eſto. largitate. g ¶ Et ꝓ elemoſyna .i. ꝓ debito qd̓ ī tali caſu īelemoſynā ē ꝯuertendū. h ¶ Rōtrahas illu. ad iudiciū: vt cōpellat̉redde̓ debitū. CiPropt̓ mādatū.ſcꝫ dn̄i: qui mādauit vnicuiqꝫ de ꝓximo ſuo ſb̓leuado. k ¶ Aſſumepauꝑem. ip̄m adiuuādo. l ¶ Perde pecuniā ꝓpterfratrē ⁊ amicū. cōſumēdo eā ī neceſſitate eoꝝ: licꝫ enīin hoc ꝯſumet̓: tn̄maius bonū ꝓ eareddet̉. m ¶ Etnō abſcōdas illaꝫſb̓ lapide. theſauricando in terra: ſed in celo ꝑ elemoſyne dationē: ideoſubdit̉: Pone the. tuū ī p̄ce. alti. ⁊ ꝓde. tibi magiſ ꝙͣ aurū. et patꝫ. n ¶ Cōclude elemoſynā ī corde pauperis.ip̄m deſolatū ꝑ elemoſynā tuā ꝯſolādo. o ¶ Et hec ꝓte exorabit ab omī malo .ſ. te liberari a deo. p ¶ Elemoſyna viri qͣſi ſacculꝰ cū ip̄o. In ſacculo reponunt̉ eaq̄ in tꝑe neceſſitatꝭ reſumūtur: ſic in morte qn̄ deficiūtbona pn̄tis vite: ſubuenit meritū elemoſyne: qꝛ ſic̄ dicitAugꝰ: Sola miſericordia comes ē defunctoꝝ. q ¶ Etgratiā homīs .i. gr̄aꝫ dei datā homī: r ¶ Quaſi pupillā ꝯſeruabit. in pn̄ti vita. s ¶ Et poſtea reſurget. ꝑ repetitionē p̄mij ī alia vita. t ¶ Et retribuet illis retributionē .i. faciet a deo retribui. v ¶ Unicuiqꝫ ī caputilloꝝ. qꝛ ẜm maioritateꝫ ⁊ minoritatē miſericordie inp̄mio retribuet̉ plus ⁊ minꝰ vnicuiqꝫ. x ¶ Suꝑ ſcutūpotētis. qd̓ ē armatura ad defendēdū. y ¶ Et ſuꝑ lanceā. que ē armatura ad inuadēdū. ¶ Aduerſus inimicū tuū .ſ. diabolū. a ¶ Pugnabit. te ꝓtegēdo ī eius tētatiōibus: ⁊ etiā ip̄m ꝑ victoriā repellēdo. b ¶ Uir bonus. Hic ꝯn̄ter on̄dit̉ qͣliter ſubueniēdū ſit ꝓximo ꝑ fideiuſſionē. nā ꝑ hoc aliqn̄ ꝓximus euadit damnū magnū: vel ꝯfuſionē. Dicit igit̉: b ¶ Uir bonus fidē facitꝓxīo ſuo. ꝑ ip̄o ī neceſſitate fideiubēdo. c ¶ Et qͥ ꝑdiderit .ſ. fidē erga ꝓximū. intantū diſcredēs ei ꝙ nō vultfideiubere ꝓ ip̄o. d ¶ Cōfuſionē derelīquet ſibi .i. di-
mittet ꝓximū ſuū ꝯfundi. ſi aūt li ſibi referat̉ ad nolentē fideiubere: ſic eſt ſenſus: Cōfuſionē derelinq̄t ſibi .i. peccatū īcurret: ꝑ qd̓ ꝯfundet̉ corā deo: ⁊ etiā corā homībꝰ ē ſibi ꝯfuſibile ꝓximo ī neceſſitate ſic diffidere. Cōſequēter informatillū ꝓ qͦ fideiubet̉ dicēs: e ¶ Gratiā fideiuſſoris ne obliuiſcaris. ſed cogita d̓ eiꝰliberatiōe. f ¶ Deditenī ꝓ te aīaꝫ ſuā. obligando ꝓ te illud qd̓ ēſibi neceſſariū ad vitā ſuſtētandā: ⁊ qm̄ īgrati faciūt ꝯtrariū:ſubdit̉: g ¶ Repromiſſorē .i. fideiuſſorē.h ¶ Fugit pec. ⁊ īmūdus. noles eū liberarel ¶ Bona r̄promiſſoris ſibi aſcribit peccator. dicēſ ꝙ fideiuſſortenebat̉ ei intātū velhꝰ mōi. k ¶ Et īgr̄atus ſenſu. q̄ non recōgnoſcit bona fideiuſſoris. ¶ Derelīqͥt li.ſe. dimittēs fideiuſſorē ſuū tractari dureab ip̄o creditore. mUir repro. d̓ ꝓxi. ſuo.i. fideiubet ꝓ eo ¶nEt cū ꝑdiderit .ſ. ꝓximꝰ ꝓ qͣ fideiuſſit. LoReuerentiā .i. verecudiā corā deo ⁊ hoībꝰp ¶ Dereliquet̉ ab eo.ſcꝫ fideiuſſor mō p̄dicto: iō ſubdit̉: q¶ Reꝓmiſſio neqͥſſima. qͣꝓximꝰ ꝓmittebat fallacit̉ liberare fideiuſſorē. r ¶ Ml̓tos ꝑdidit diligēteſ .i. d̓ſtruxit bona amicoꝝ fideiubētiū. s ¶ Et hmo. il. qͣſi flu. mariſ.nā ꝑ hͦ īcurrūt ſepe fideiubētes tēpeſtates tribulatiōis. ¶tUiros po. gy. migra. fecit. nā ꝑ hͦ expellūt̉ aliqn̄ de ſuis hēditatibꝰ v ¶ Et vagati ſt̓ ī gē. alienis. naꝫ aliqn̄ fugiūt d̓ t̓rane capiāt̉ ⁊ īcarcerēt̉ ꝓ debitꝭ illoꝝ ꝓ qͥbꝰ fideiuſſerūt: ⁊ qꝛdeꝰ aliqn̄ dimittit hoīeꝫ talē īcurre tribulatiōꝫ ꝓ pctīs ſuisp̄teritꝭ: ſb̓dit̉: x ¶ Pctōr traſgre. mā. dn̄i īci. ī ꝓmiſ. nequā.qd̓ fit ꝑ fideiuſſionē: in qͣ ꝓmittit ſe ꝓ alio ſolue̓ ſi deficiat⁊ dr̄: ꝓmiſſio nequā: ꝙͣtū ex ea ꝯtīgūt ſibi mala. y ¶ Et qͥconat̉ ml̓ta age̓. vltra poſſibilitatē ſuā. z ¶ Incidet ī iudiciū. ad qd̓ trahit̉ ꝓpt̓ obligatōꝫ fcāꝫ: iō ſb̓dit̉: ⁊ ¶ Recuꝑaꝓxi. tuū ẜm v̓tu. tuā. ſb̓ueniēdo ei ꝑ fideiuſſiōeꝫ: ita tn̄ ꝙhoc nō īcurras dictā tribulationē: iō ſb̓dit̉: a ¶ Et attēdetibi ne īcidas. ī p̄dicta mala: et ſic pꝫ ꝙ fideiuſſio n̄ ē leuit̓ ſꝫcū magno ponde̓ faciēda. b ¶ Inltiū vite. Hic ꝯn̄ter circamiſericordie oꝑa ponit̉ cautela: ⁊ maxīe circa hoſpitalitatēnā ꝑ hoſpites fictos ⁊ malos multi recipiētes eos fuerūt defraudati. Igit̉ pͥmo inducit hoīem ad ſic viuendū ſobrie: ꝙnon incurrat neceſſitatem diſcurrendi: ⁊ apud extraneoshoſpitari dicens: b ¶ Initium vite hominis aqua et panis. id eſt potus et cibus moderatus. Nam frequēter in ſcriptura nomine panis ⁊ aque intelligitur cibus et potus generaliter: vnde quarto. Regum. vj. Appone eis panem etaquam. et ſubditur: Et appoſita eſt eis magna ciborumpreparatio. loquitur tamen hic ſcriptura de cibo et potu