¶ Eccleſiaſtici
eniꝫ ēt ira ē cum illo: potēsexoratio ēt effundēs iram.Secūdū miſericordiā ſuaꝫſic̄ correctio illiꝰ: hoīem ẜmōꝑa ſua iudicat. Non effugiet in rāpina pctōr et nonretardabit ſufferentia miẜicordiā facientꝭ. Oīs mīa faciet locū vnicuiqꝫ ẜm meritū opeꝝ ſuoꝝ: et ẜm intellectū ꝑegrinatōis ipſiꝰ. Nondicas: A deo abſcōdar: etex ſūmo quiſ mei memorabitur? In pōpulo magnonō agnoſcar. Que eſt enimaīa mea ī tā īmenſa creatura? Ecce̓ celū et celi celoꝝ:abyſſuſ ēt vniuerſa terra: ⁊que in eis ſunt in ꝯſpectu illius cōmouebūtur: mōtesſil̓ ⁊ colles ⁊ fundamēta terre: et cū ꝯſpexerit illa deus:trēmore ꝯcutientur. Et ī oī-
bus his īſenſatū ē cor: et oēcor ītelligit̉ ab illo: et vias illius quiſ ītelligit? Et ꝓce̓llaquā nec oculuſ vidit hoīs?Nam plurima illius operaſunt in abſcōſis: ſed oꝑa iuſticie eiꝰ ꝗs enunciabit: au̓tꝗs ſuſtinebit? Longe .n. eſtteſtamētū a ꝗbuſdā: et īterrogatio hoīum ī ꝯſūmatōne ē. Qui minoratur cordecoͣgitat inania: et vir imprudēs ēt errās cogitat ſtulta.Audi me fili: et diſce diſciplinā ſenſus: ⁊ ī v̓bis meisattēde ī corde tuo: et dicaꝫ īeꝗtate diſciplinaꝫ: et ſcrutabor enarrare ſapīaꝫ: ēt ī verbis meis attēde ī corde tuoēt dico ī eꝗtate ſpūs: v̓tute̓squas poſuit deꝰ in oꝑa ſuaab initio ⁊ ī vitate enuncioſcīaꝫ eiꝰ. In iudicio d̓i oͦꝑa
x ¶ Et ira. punis. y ¶ Eſt cū illo .ſ. ī d̓o in quo mīa ⁊⁊ iuſticia ſꝑ cōmutatur. z ¶ Potēs exoratio .i. dep̄catio iuſtoꝝ potēs eſt apud deū: qꝛ relaxat vl̓ ſaltē temperat penā cominatā: iō ſb̓ditur: a ¶ Et effundēs iram..i. faciens inferre penā. b ¶ Scd̓m mīam ſuā .i. cū tēperamēto diuinemīe. c ¶ Sic correctio illius hoīſ..i. punitio cuiuſcunqꝫ hoīs: namilliuſ hominiſ ponitur hic ꝓ indiuiduo vago. ¶ d̓Scd̓ꝫ oꝑa ſua iudicat. id eſt punit.e ¶ Nō effugiet.punitōem dei ¶IIn rapina peccator .i. homo crudelis exercēs peccatū rapine. gEt non tardabitſufferētia mīamfaciētis .i. patientiā miſericordisviri aduerſa patientis: qͥn a d̓o remūeretur tēporeopportuno. ¶ hOīs miẜicordia.tā maior ꝙͣ mīori ¶ Iaciet locumvnicuiqꝫ. coramdeo ẜm meritumopeꝝ ſuoꝝ: qͥbuſcorrn̄det pͥmiuꝫk ¶ Et ẜm ītellectū ꝑegrinatōis ip̄ius .i. ẜm intētōem quā hēt ī pn̄ti vita: q̄ d̓r̄ ꝑegrinatio hoīs. l ¶ Non dicas. Hic circa diuina iuſticiā remouet̉ error: qͥ pͥmo diſſuadēdo ꝓponit̉ſcd̓o ꝓpoſitꝰ deſtruit̉: ibi Ecce celū. 3º ad ꝯͣriā veritatemdiſcipulus īducit̉: ibi Audi me fili. Circa pͥmū ſciēdū: ꝙaliqͥ errātes dixerūt dīnā ꝓuidētiā ad hec inferiora extendi: nec ꝑ ꝯn̄s eiꝰ iuſticia: ex quoꝝ ꝑſona dr̄ Iob. xxij.Circa cardīes celi ꝑambulat: nec nr̄a ꝯſiderat. Alij vodixerūt: ꝙ lꝫ eius ꝓuidētia ſe extēdat ad hec īferiora: hꝰtn̄ ē in gnaͣli tm̄: qꝛ ẜm eos nō hꝫ noticiā ſingulariū: nevileſcat eius intellectꝰ: ⁊ ẜm pͥmū errorē ſil̓r ⁊ ſcd̓m tolleret̉ punitio pctōꝝ: que reſpicit facta ꝑticularia: diſſuadēdo igr̄ pͥmū errorē dr̄: l ¶ Non dicas: A deo abſcōdar. qꝛ non hꝫ mei noticiā: ⁊ ſb̓dit̉ rō ẜm errorē eoꝝ.m ¶ Et ex ſūmo .i. de celo. n ¶ Quis mei memorabitur. q. d. deus hꝫ noticiā tm̄ de ſuꝑioribꝰ diſſuadendo.Scd̓m dr̄: o ¶ In ppl̓o ⁊cͣ. reſumat̉: Nō dicas: in populo magͦ nō agͦſcar. q. d. deus nō hꝫ noticiā ſingulariūp ¶ Que ē .n. aīa mea ī tā īmē. creatura. q. d. nihil ꝓpt̓quod videret̉ ītellectꝰ dei vileſce̓: ſi cogͦſceret eā ī ſingl̓ari. q ¶ Ecce celū. Hic remouet̉ error p̄dictꝰ: ꝑ hoc ꝙdei effectꝰ attingit a ſūmo celo vſqꝫ ad cētrū terre ꝙͣtuꝫad oīa que ī eis ſunt ꝑticularit̓: ip̄e v̓o nō agit a caſu: ſꝫſciēs ⁊ cogͦſcēs: gͦ ⁊cͣ. Et hoc ē qd̓ dr̄: q ¶ Ecce celū. aereū. r ¶ Et celi celoꝝ .i. celū ſidereū: cryſtallinū: ⁊ em̄pyreū. s ¶ Abyſſus .i. occanꝰ. t ¶ Et vni. t̓ra ⁊cͣ. ⁊ q̄cōmouebūtur. nā eiꝰ actio ꝑtingit ad oīa. v ¶ Et cumꝯſpe. illa deꝰ. ex ſua ordinatōe volēs aliqͥd age̓. x ¶ Tremoreꝯcutiēt̓ .i. ob
aliqͣ fieri ī ip̄is ꝯͣ naͣe ſolitū curſū: vt ī deſcēſu ignis in ſodomoꝝ punitōe: gen̄. xix. Et ī eleuatōe aque grauis. xv. cubiūſuꝑ cacumina mōtiū diluuij iundatōe: gen̄. vij. y ¶ Et inoībus his inſen. ē cor .ſ. hoīs negātis dīnā ſcīam ⁊ iuſticiamextēdi ad pctōꝝ punitōem. z ¶ Et oē cor. iuſtū ⁊ iniuſtū.a ¶ Intelligit̉ ab illo.ꝑfecte. b ¶ Et viasilliꝰ .ſ. dei c ¶ Quisintelligit. q. d. nulluſ:niſi valde īperfecte.d ¶ Et ꝓcella quamnec oculus vidit homīs. qꝛ freq̄nter fit tēpeſtas ī locis ab om̄ihītatōe hoīum remotis: ⁊ ſic nō pōt videri ab eis. e ¶ Nampl̓ima oꝑa illiꝰ ſūt inabſcōſis .i. celata hōibus. f ¶ Sed oꝑaiu. eiꝰ qͥs ānūciabit. q..d. nullus: qꝛ iudiciadei ſūt abyſſus ml̓ta.g ¶ Aut qͥs ſuſti. q..d. pauci: qꝛ iuſti quipn̄t ſuſtine ſūt ī nuero minori: iō ſb̓dit̉:h ¶ Lōge .n. eſt teſtamētū. vetꝰ ⁊ nouum.i ¶ A qͥbuſdaꝫ .i. aboībus infidelibꝰ: ⁊ apl̓ibus credētibꝰ ē lōge ꝙͣtum ad cōꝑationē: lꝫ nō ꝙͣtum ad cognitōem. k ¶ Et introga. ho. ī ꝯſū. eſt. .i.r̄ẜuat̉ ī finali iudicio:vbi de oī verbo reddent hoīes ratōem: vt dr̄ Matth̓. xij.Et multo fortius d̓ omni facto. ¶ Qui minorat̉ corde.ille corde minoratur qui finē in bonis temꝑalibus conſtituit que ſunt hoīe minora. m ¶ Cogitat inania. nā cogitatōnes ſue deficiunt a debito fine: ⁊ ſic ſūt inanes: ſicut medicina dr̄ inanis que deficit a ſanitate ītroducēda. n ¶ Et virīprudens .i. in agibilibus deficiens: quoꝝ agibilium prudentia eſt: que eſt recta rō rerum agibiliuꝫ. o ¶ Et errans. inſpeculabilibus. p ¶ Cogitat ſtulta. a ſapiētia vera oberrans quantum ad diuinorū cognitionem. q ¶ Audi me.Hic conſequenter diſcipulus inducit̉ ad ꝯtrariam veritatēque ex hoc apparet: maxime ꝙ deus eſt creator oīum: ⁊ ſicomnia perfecte cognoſcit vſqꝫ ad mīma queqꝫ agit p̄cognoſcens. Sic gͦ ꝓceditur: qꝛ pͥmo ponitur excitatio diſcipuli:ſcd̓o doctrina magiſtri: ibi Et dico in equitate. Circa pͥmuꝫdr̄: q ¶ Audi me fili. aure corporis ⁊ aure mētis. r ¶ Etdiſce diſciplinā ſenſus. ⁊ nō v̓ba ad mulcēdū aures cōpoſita. s ¶ Et dicā ī eqͥtate. abſqꝫ ꝑſonaꝝ acceptōe. t ¶ Diſciplinā. circa mores. v ¶ Et ſcrutabor enarrare ſapīaꝫ. ꝙͣtūad dinoꝝ cognitōem. x ¶ Et ī v̓bis meis ⁊cͣ. pluries repetit excitatōeꝫ diſcipuli ad maiorē imp̄ſſionē. y ¶ Et dico.Hic ꝯn̄ter ponitur doctrina magiſtri: ⁊ pͥmo de ꝓductionecreaturaꝝ in gnaͣli: ſcd̓o de ꝓductōe hoīs in ſpeciali: in pͥnicipio ſeq̄ntis. c. Circa pͥmum dr̄: y ¶ Et dico in eqͥtate ſpiritus .i. abſqꝫ dep̄ſſione aliqua veritatis. z ¶ Uirtutes qͣspoſuit deus ī oꝑa ſua. nā oībꝰ creaturꝭ dedit v̓tutes ꝑ qͣs aſſequūtur ſuos fines: vt igni leuitatē: terre grauitatē: ꝑ qͣſ ferūtur naͣl̓r ad ſua loca: ⁊ ſic de alijs. a ¶ Et in iudicio dei. recto: lꝫ nobis occulto. b ¶ Oꝑa ip̄ius ab initio. nam
33 5