Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Eccleſiaſticus

ſe habet: et ī gaudiū inimicis dāt illū: et deducet ī ſor īp̄ioꝝ. Verbū dulce ml̓tiplicat amicos: et mitigatinimicos: ēt lingua eucharis in bono homīe abūdabit. Mu̓lti pacifici ſint tibiet ꝯſiliariꝰ ſit tibi vnꝰ de mille. Si poͣſſides amicū ī tentatiōe poſſide: et ne facile credas ei teip̄m. Eſt enīamicus ẜm tempꝰ ſuū: ꝑmanebit ī die tribulatiōis. Et eſt amicꝰ cōuertit̉ ad inimicitiā: et ē amicꝰ odiū rixā cōuicia denudabit. Eſt aūt amicꝰ ſocius mēſe: ꝑmanebitin die neceſſitatꝭ. Amicusſi ꝑmāſerit fixus: erit tibi qͣicoeqͣlis: et in domeſticꝭ tuisfiducialit̓ aget. Si humiliauerit ſe ꝯtra te: et a facie tuaabſcōderit ſe: vnānime habebis amicitiā bonaꝫ. Abinimicis tuis ſeꝑare: et ab

amicꝭ tuis attēde. Amicūsfidelis: ꝓtectio fortis: quiaūt īuenit illū: īuenit theſau. Amico fideli nulla ēꝑatio: eſt digna pōderatio auri argēti ꝯͣ bonitatē fidei illius. Amicus fidelis medicamētū vite īmortalitatꝭ: ēt metuūt dominū: īueniēt illū. Qui timet deū eque habebit amicitiā bonā: qu̓oniā ẜm illūerit amicus illius. Fili a iuuētute tua excipe doctrināet vſqꝫ ad canos īuēnies ſapientiā. Quaſi is arat et ſeminat accede ad eaꝫ: ētſuſtīe boͣnos fructꝰ illiꝰ. Inoꝑe enī ip̄iꝰ exiguū laboriset cito edes generatiōibꝰilliꝰ. Quā aſꝑa ē nimiū ſapientia īdoci hoībꝰ: et ꝑmanebit ī illa excorſ. Ql̓iaſi lapidis v̓tus ꝓbatio erit ī ill̓: non demorabūt̉ ꝓijcereillam. Sapīa enī doctrine

que ſciēter īpugnat equitatē. p Diſꝑdet ſe habetideſt habētē talē aīaꝫ. q Et ī gaudiū inimicis .i. diaboli. r Dat illū. diabolus enī magis gaudet de ſubuerſiōe hoīs lr̄ati ꝙͣ ſimplicꝭ. s Et deducet ī ſortē īpioꝝ .i. ī gehēnā ē ſors īpioꝝ: ſic̄ beatitudo ē ſors iuſtoꝝ. t Uerbūdulce. Hic ꝯn̄terponit̉ īductio adaugm̄tū amicitieEt diuidit̉ ī duasꝑtes: pͥmo ponit̉ hec īductio: ſecūdo amicitie diſtinctio: ibi Eſtamicuſ. Circa pͥºdicit: t Uerbūdulce multiplicatamicos. ſic̄ legit̉beato clemēte:ꝓpter dulcedineꝫeloquij erat dilectus: ſolū a xp̄ianis: ſꝫ etiā a gentilibꝰ iudeis YEt mitigat inimicos. hoc pꝫ de gedeone: iudic̄. viij. viros ep̄hraimꝯcitatos ꝯͣ ſe mitigauit v̓bū dulce. x Et līguaeuchariſ .i. bn̄ gratioſa. y In bono homīe abūdauit. qꝛ ſtudet dicēv̓ba gratioſa. 3Multi pacifici .i.amicabiles. Sinttibi: a Et ꝯſiliariꝰ tibi vnꝰ demille. enī ē tu ſecretū cordis ſui: maxīe de ꝯceptiōe melioris ꝓpoſiti reuelare: qꝛ frequēter ab amicis carnalibꝰ īpedit̉. bSi poſſides amicuꝫ .i. poſſidere deſideras tanꝙͣ verū.c In tentatiōe poſſide illū .i. in aduerſitate tua ꝓbaillū: aduerſitas enī bonū facit: veros amicos a falſiſ diſtinguit. d Et ne facile credas ei teip̄m. reuelādo ſibi ſecretū tuū anteꝙͣ ꝓbaueris ip̄m. e Eſt enī.Hic ꝯn̄ter pōit̉ diſtinctio amicitie: vt videat̉ de amico ſit ꝯfidēdū. Et pͥmo ponit̉ diſtīctio: ſecūdo veritatꝭamicitie ꝯmēdatio: ibi Amicꝰ ſi ꝑmāſerit. Circa primūponit̉ diſtinctio qͣdrimēbris dr̄: e Eſt enī amicusẜm tp̄us ſuū ⁊cͣ .i. ẜm tp̄us aptū ad lucrū ſuū: qd̓ ē tp̄uꝓſperitatis amici: ꝓpter qd̓ aduerſitate ſuꝑueniēte recedit ab amicitia. f Et ē amicꝰ ꝯuertit̉ ad inimicitiā.Et eſt īuidꝰ ſuꝑcreſcēte amici ſui ꝓſperitate: īuidiā incipit dolere: eidē ꝯtrariꝰ eſſe. g Et ē amic odiū rixā cōuicia denudabit. Hic eſt ſalſus: aliqͦ fingit amicitiā: vt ſciat ſuū ſecretū: vt ſic meliuspoſſit īpugnare: ſic̄ ī legēda beati tiburcij dr̄ de torqͣto: iuxit ſe xp̄ianis vt eos grauiꝰ īpugnaret. h Eſtaūt amicꝰ ſociꝰ mēſe. hec ē amicitia fundat̉ ī bono delectabili: trāſeūte ſoluit̉ amicitia. l Amicꝰ. ꝯn̄terponit̉ amici veri ꝯmēdatio dr̄: Amicꝰ ſi ꝑmāſerit fixus. tecū ī amicitia eſt ẜm deū: k Erit tibi qͣſi cōeqͣlis .i. diliges ſic̄ teip̄m ẜm charitatꝭ p̄ceptū. l Et

in domeſticis tuis fiducialit̓ aget .i. in pͥuatis negocijs tuisfiducialit̓ ſe habebit. m Si hūiliauerit ſe ꝯͣte .i. corā teī omībꝰ bonis tibi ꝯſentiēs. n Et a facie tu. abſcō. ſe.curādo bona ī abſentia tua magꝭ ꝙͣ ī pn̄tia. p Unanimēhēbis ⁊cͣ. i. eo ſis vnū cor vna aīa. p Ab ini. tu. ſeꝑare. loco: tn̄ aīo dilectiōꝫ matth̓. v. Diligite īimicos vr̄osEt ab amicis tuis attēde. ſūt veri amiciẜm ꝯditiōes p̄miſſasr Amicꝰ fidelistectio fortiſ. tꝑe tribulatiōis. Qui aūtīue. illū īue. theſauꝝ.ideſt qͥd valde p̄cioſūqꝛ rarū optimū. AAmico fideli nulla ēꝯꝑatio. etiā ī rebꝰ temporalibꝰ quātūcunqꝫp̄cioſis. v Amidfidel̓ medica. vite īmortalitatꝭ. amicꝰfidel̓ diligit ex charitate: ſic ſolicitꝰ ē deamico ꝙͣtū ad bonagratie: viuificat ſpiritualit̓: ꝑducit ad īmortalitatē gl̓ie. xEt metuūt dn̄m. timore initiali. y Inueniēt illū. amoreꝫcaſtum. z Qui timet deū. tīore filiali.a Eque habe. ami.bona .ſ. dei: tn̄ ē ibieqͣlitas quātitatꝭ: naꝫdilectio ſꝑ ex ꝑte deimaior ē: ſꝫ eſt ibi eqͣlitaſ ꝓportōiſ: qꝛ magis diligit deū: magiſdiligit̉ ab eo: ſeqͥt̉: b Qm̄ ẜm illū .i. ẜm decētiā diuīemagnificētie. Erit amicꝰ illiꝰ. Sciēdū tn̄ ſi li magꝭ determīet actū dilectiōis ītrinſecū: ē ibi magꝭ nec minꝰ: naꝫvno actu ſimpliciſſimo diligit oīa. Si aūt det̓minet effectūextrīſecū .ſ. bonū qd̓ vult diligentibꝰ ſe: dilige̓ ē velle alicui bonū: ſic magꝭ diligit vnū ꝙͣ aliū volēdo ei maiorē gr̄egl̓ie gradū. d Filiꝰ a iuuētute. Suꝑiꝰ auctor īduxit doctosad ſapīe cōicatōꝫ: ꝯn̄ter īducit diſcipl̓os ad eiꝰ receptōꝫ: etdiuidit̉ ī duas ꝑtes. pͥº ad ſapīe receptiōꝫ īducit: ⁊º a qͥbꝰaccipiēª ſit on̄dit: ibi In ml̓titudīe p̄ſbyteroꝝ. Prīa adhucī duas: pͥº īducit ad dictā receptiōꝫ: ⁊º ad eiꝰ ꝯtīuatōꝫ: ibiAudi fili. Firca pͥᵐ dr̄: d Fili iuuē. tu. exci. doctrina. qꝛſic meliꝰ retinet̉ ẜm illd̓: Qd̓ noua teſta capit īueterata ſapit Et vſqꝫ ad canoſ .i. vſqꝫ ad ſenectutē. d Inueīeſ ſapīaꝫ ī ea pōt ſꝑ ꝓfice̓. Quaſi is arat ⁊cͣ .i. q̄re illāmagna diligētia. Et ſuſtīe .i. expecta. Bonoſ fru. illiꝰ ſt̓ gr̄a gl̓ia. In o. il. exi. labo. reſpectu boni ſeqn̄tꝭi Et ci. edes gene. illiꝰ. hītis ſapīe pͥncipijs: īcipitduldꝭ: pͥus ſapiebat: ſeqͥt̉: Quā aſꝑa ē ni. ſa. indo.hoībꝰ. ſic̄ cibꝰ ſapidus īfecto guſtui vr̄ amarꝰ. Etma. ī il. excors .i. ſine corde: negligēs ē ī acqͥſitiōe ſapīe.m Quaſi la. virtꝰ .i. pōdꝰ. Probatō er. ī ill̓. ſic̄ enī ſuſtinēs lapidē ponderoſum abijcit illū: ſic iſti quibꝰ grauis eſtſapientia. o demorabunt̉ ꝓijcere illam. repellendolaborem qui eſt acquiſitiōe eius. p Sapīa enī doctrine.