Sapientie

imago bonitatis illius. Etcu̓m ſit vna: oīa pōt: et in ſeꝑmanēs oīa īnouat: et ꝑ natōes: ī aīas ſanctas ſe tranſfert. Amicos dei e̓t ꝓph̓asconſtituit. Nemineꝫ .n. diligit deꝰ: niſi eū ꝗ cū ſapīa inhabitat. Eſt eniꝫ hec ſpecioſior ſole: et ſuꝑ oēm diſpoſitōem ſtellarū lūci cōparāta īuenit̉ prior. Illi ēniꝫ ſuccedit nox: ſapīam aūt nonvīcit malicia. Attīgit ergoa fine vſqꝫ ad finē fortiter ētdiſponit oīa ſuauit̉. .VIII.

Anc amaui et exꝗſiuia iuuētute mea: et qͣſiuiſpōſa mihi eā aſſumere: et.amator factꝰ ſū forme illiꝰ.Gēneroſitatē illiꝰ gl̓ificat cōtuberniū hn̄s dei: ſed ⁊ omniū dn̄s dilexit illam. Doͦctrix .n. ē diſciplīe dei ⁊ electrix opeꝝ illiꝰ. Et ſi diu̓itieappetunt̉ ī vita: quid ſapīalocupletiꝰ q̄ oꝑat̉ oīa? Siautē ſenſus oͣꝑat̉: quis horū q̄ ſt̓ magis qͣꝫ illa eſt artifex? Et ſi iuſticiā ꝗs diligit:labores huiꝰ magnas hent

bonitatis illius. propriū ē n. filij dei ꝙ ſit imago patrisangeli .n. ⁊ hoīes ad imaginē eiꝰ eſſe dicūtur. d ¶ Etcū ſit vna. ſimpliciſſima: e ¶ Oīa pōt. qꝛ infinita.f ¶ Et permanens in ſe. oīo īmutabilis: g ¶ Oīa īnouat. faciēs oēm mutabilitatē: ⁊ hoc mō ph̓s oīa mobilia r̄ducit ad vnācām primā oīnoīmobilē. h ¶ Etꝑ natōes. Oſtenſa virtute ſapientie īcreate: hic cōſequenter idē on̄dit̉ qual̓r dirigit īſuꝑnaturali ꝯtēplatōe cuꝫ dr̄: Etper natōes diuerſas. ſine perſonarū acceptiōe. IIn aīas ſāctas .i.ꝑ conatum liberiarbitrij in bonuꝫdiſpoſitas ad ſapientie donū. ¶ kSe tranſfert. hocdonuꝫ ꝯferendo.l ¶ Amicos dei.per fidē charitateformatā. m ¶ Et ꝓph̓as. ꝑ cognitōem ſuꝑnaturaleꝫ.n ¶ Cōſtituit. ſicut pꝫ in vet̓i teſtamēto: ꝙ ml̓ti fuerūtproph̓e: non ſolum de hebreis: ſed etiam de gentibus:ſicut patet de ſcō Iob: qui fuit gentilis. Sibylla etiamerithrea habuit ſpūm ꝓph̓icū: vt dicit Augꝰ. Sil̓r ī hiſtorijs romanoꝝ legit̉: ꝙ tēpore Conſtantini ⁊ Helenemr̄is eius īuentū fuit qd̓dā ſepulchrū ī quo iacebat hōlaminā aureā hēns in pectore ſuo: in qua ſcriptū erat:Chriſtus naſcet̉ ex v̓gine ⁊ credo ī eū. O ſol helene ⁊ cōſtantini tꝑibus iteꝝ me videbis .i. facies me videri.o ¶ Neminē ⁊cͣ. ſapīa inhītat. qd̓ pōt intelligi de ſapīaincreata cū qua hītat hō per charitatē. .j. Ioh̓. iiij. Quimanet ī charitate in deo manet ⁊ deꝰ in eo. Pōt etiā intelligi de ſapīa creata cū quā hītat hō hn̄s eā inꝙͣtumreflectit̉ intellectꝰ ſuꝑ ſe ad cogͦſcendū ⁊ amādū ſapīe donū: ⁊ hūc diligit deꝰ. nā ſapīa ꝓut ē donū ſpūſſancti: ⁊ꝑ quā hō bn̄ iudicat de dīnis ꝑ quādā cōnaturalitateꝫad ip̄a: ꝙͣuis nō hēat noticiā ſcripturaꝝ: ſic̄ v̓tuoſus bene iudicat de ꝑtinentibꝰ ad v̓tute ꝙͣuis nō hēat noticiālibri ethicoꝝ: ꝯnaͣlitas aūt ad dīna eſt ꝑ charitatē quevnit hoīem deo: ⁊ ſic ſapīa de qua loqͥtur hic ſcriptura.p̄ſupponit charitatē vt ei ānexā: neminē aūt diligit deniſi ſit ī charitate. p ¶ Eſt .n. hec ſpecioſior ſole. hocpꝫ veꝝ nō ſolū de ſapīa increata: ſed etiā d̓ creata: quiaſpecioſitas ſolis corporalis ē quā p̄cellit ſpecioſitas ſpiritualis. q ¶ Et ſuꝑ oēm diſpōeꝫ ſtellaꝝ. trāſcēdit ſpecioſitas ſapīe: ⁊ eadē rōe r ¶ Luci .ſ. corporali s ¶ Cōparata īuenit̉ pͥor. ſi intelligat̉ de ſapīā īcreata: ſic pͥor ēdignitate ⁊ duratōe: nā eſt et̓na. lux aūt corporalis fcā ēin tꝑre: gen̄. j. Fiat lux ⁊ facta ē lux. ⁊ ꝙ de iſta loqͣtur hͨpꝫ ꝑ hoc qd̓ ſb̓dit̉: t ¶ Illi .n. ſuccedit nox. ⁊ gen̄. j. dr̄:Appellauitqꝫ lucē die ⁊ tenebras noctē. Si aūt ītelligatur de ſapīa creata ꝓut ē donū ſpūſſancti datū hoībusſic pͥor ē luce dignitate: nō tn̄ duratōe. nā lux iſta factafuit pͥma die: nā v̓o hūana die ſexta: gen̄. j. v ¶ Sapientiā aūt nō vincit malicia. qd̓ pꝫ veꝝ de ſapīa īcreataſil̓r de creata ꝙͣtū ad hoc qd̓ ꝑ maliciā culpe nō corrūpit̉ effectiue: ſed tm̄ demeritorie: qꝛ inqͣtū hō peccās demeret̉ vt ſibi donū ſapīe a deo ſb̓trahat̉: vr̄ tn̄ hic ſcri-

ptura loqui de ſapīa increata ꝑ hoc qd̓ ſb̓dit̉: x ¶ Attingit ergo a fine vſqꝫ ad finē fortit̉. oīa creata penetrādo ſuavirtute vſqꝫ ad minima. ¶ Et diſponit oīa ſuauit̉. quiadat oībus creaturis formas ⁊ inclinatōes ꝑ quas moueturꝯnatural̓r ad actus ⁊ fines ſuos: ſicut lapidi grauitatē perquā natural̓r tenditdeorſum. ¶. VIII.Anc amaui⁊ exqͥſiui eāa iuuentutemea. On̄ſo qual̓r ſapientia dirigit ī vitacōtemplatiua: hic cōſequēter on̄dit̉ qualit̓dirigit in vita actiuaEt diuidit̉ ī duas partes: qꝛ pͥmo on̄dit̉ ꝙſapīa eſt ſūme diligēda: ſcd̓o qual̓r dirigitcirca agenda: ibi Etſi iuſticiā. Circa pͥmūdicit ſalomon: aHanc amaui. ſingularit̉. b ¶ Et exqͥſiuieā a iuuētute mea. diſcendo a nathan proph̓a ⁊ petendo eā deuote a deo mihi dari: vt dictū eſt. sͣ. Et ſic pꝫ ꝙ loquit̉ h̓ deſapīa creata Sub eodē .n. cōtextu lr̄e frequent tranſit de increata ad creatā ⁊ ecōuerſo rōne ſupradicta. c. vj. c ¶ Etqueſiui ſponſā mihi eā aſſumere .i. eius meditatōibꝰ inſeꝑabil̓r adherere. d ¶ Et amator factꝰ ſum forme illiꝰ. Eſt .n.decor aīe aſſimulās ea decori creatoris. e ¶ Generoſitateꝫillius glorificat cōtuber. ha. dei .i. hō habēs cōtuberniū deiper charitatē per quā homo manet ī deo ⁊ deus in eo. Glorificat .i. glorioſam cōfitetur ⁊ laudat. Generoſitatē illius .ſ.ſapientie create: quā cognoſcit eſſe quādā impreſſionem ⁊emanationeꝫ a ſapīa diuina. f ¶ Sed ⁊ oīum dominꝰ dilexit eam. inquantum facit hoīes deo diligibiles: vt predictūeſt. g ¶ Doctrix .n. eſt. diſcipline dei. nam donuꝫ ſapientiefacit hominem ſb̓di mandatis dīnis. h ¶ Et electrix operum illius. nam per ipſam eligit homo opera deo placita.Cōſequenter arguit ipſam eſſe diligibilem ꝑ locū a minoridicens: i ¶ Et ſi diuitie appetunt̉ in vita. ⁊ acciꝑitur hicſi ꝓ quia: quia ſic eſt: vt apparet ad ſenſū. k ¶ Quid ſapientia locupletius que operat̉ omnia. quaſi diceret ſapientiahac rōne diligibilior eſt: per quam multo plura maiora ⁊meliora poſſūt haberi ꝙͣ ꝑ diuitias tꝑales: vn̄ ꝓuer. xvij.Quid ꝓdeſt ſtulto habere diuitias cum ſapientiam emerenō poſſit. ¶ Si aūt ſenſus .i. īduſtria hūana. m ¶ Operatur. in agibilibus humanis. n ¶ Quis horum que ſūt..i. operum humanorū. o ¶ Magis ꝙͣ illa eſt artifex. quaſi diceret ī operibus humanis multo magis operat̉ donuꝫſapientie ꝙͣ virtus naturalis induſtrie: ꝓpter quod eſt magis diligenda. p ¶ Et ſi iuſticiam. Oſtenſo ꝙ ſapientia ſitſumme appetenda: hic conſequēter oſtenditur qualiter dirigit in vita actiua: ⁊ pͥmo quantū ad partem actiue que vocatur mōaſtica: que reſpicit bonū regimen vnius perſone:ſecdūo quātum ad illam partē que dicit̉ politica: que reſpicit bonum regimē multitudīs: ibi Habebo ꝓpt̓ hanc claritatem. Monaſtica v̓o conſiſtit in acquiſitiōe ⁊ exercitio moralium virtutum que reducūtur ad quattuor virtutes cardinales .i. principales: de quibus dicit̉ hic: p ¶ Et ſi iuſticiam qͥs diligit. accipit̉ hic iuſticia legalis q̄ īcludit oēm v̓tutē: ſicut dc̄m fuit. sͣ. c. j. q ¶ Labores huiꝰ .i. oꝑa ſapientie.r ¶ Magnas hn̄t v̓tutes. ſibi ānexas: quas explicat dicēs:

x x