Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Eccleſiaſtes

Oīs eiꝫ comedit bibit: et videt bonū laboreſuo: hoc donū dei ē. Didici oīa oꝑa fecit deꝰ ꝑſeueret in ꝑpetuū. poſſumus eis ꝗcqͣꝫ adde̓ nec auferre: que fecit deꝰ vt timeat̉Quod factū ē: ipſum ꝑmanet. Quē futura ſūt fuer̄t deꝰ īſtaurat qd̓ abijt. Uidi ſub ſole ī loco iudicij īpietatē ēt ī loco iuſticie īiꝗtate: et dixi in corde meo: Iuſtū īpiū iudicabit dn̄s: ettēpꝰ oīs rei tūc erit. Dixi incorde meo filijs hominūvt ꝓbaet eos deꝰ on̄deretſimiles eſſe beſtijs. Iccircovnus īteritꝰ ē hoīs iumentoꝝ: eqͣ vtriuſqꝫ cōditio.

Sic̄ morit̉: ſic illa moriūtur. Sil̓r ſpirāt oīa: nihil hꝫ iumēto āpliꝰ.cta ſubiacēt vanitati: oīaꝑgūt ad vnū locuꝫ. De terra facte ſūt: ī terrā pariterreuertuntur. Qu̓is nouit ſiſpūs filioꝝ adā aſcēdat ſurſū: et ſi ſpūs iumētoꝝ deſcēdat deorſū? Et dēp̄hēdi niꝰhil meliꝰ qͣꝫ letari hoīeꝫ īoꝑe ſuo: et hāc ꝑtē illiusQuiſ ei adducet ūt ſefutura cognoſcat:. IIII.Erti me ad alia: vidi calūnias ſb̓ ſolegerūt̉: lachrymaſ īnocētiuꝫ neminē ꝯſolatorē: necpoſſe reſiſtere eoꝝ violētiecūctoꝝ auxilio deſtitutos.

bn̄ta. in vita ſua. i decēter viuere virtuoſe ẜꝫ curſuꝫnature .i. ſit cōtētus termino vite quē dedit ſibi natura. r Oīs cōmedit bibit. honeſte viuendo ſine cura ſuꝑflua. s Et videt̉ bonū de labore ſuo.ea que acqͥſiuit parti liberaliter: ꝑtim miſericorditer tribuēdo. t Hocꝰdonum dei eſt .ſ.bonum in preſenti. v Didicioīa opera que fecit deus perſeue. īeter. quia illa queſunt de integritate mundi quātuꝫad partes principales manent eadeꝫ numero: ſicutcorpora celeſtiaſunt incorruptibilia ſimpliciter:elementa que licꝫcorrūpantur ẜmaliquas partestamē ẜm ſe tota.x Nō̓ poſſumꝰeis quicꝙͣ adderenec auferre. ſicutnec ip̄e addit poſtꝙͣ ceſſauit a nouiſoperibus cōdendis: eodem modo debemus eſſecontenti de termino vite noſtre: nec ſolicitari de additione per lōgeuitatēy Quod factū ē. a deo īcorruptibile. z Ipſū ꝑmanet. vt dictū ē corporibus celeſtibꝰ elemētis. alia aūtque corruptibilia ſūt lꝫ ſic maneāt eadē nume̓o: manēt tamē eadē ſpē ſucceſſionē generatiōis: ſequitura Que futura ſt ⁊c̄. pꝫ lr̄a ex dictiſ. b Uidi ſubſole. Hic remouet̉ ſcd̓a obiectio poſſꝫ fieri .ſ. ſi ꝓceſſushuiꝰ mūdi melioraret̉: qꝛ ſic lōgeuitas eſſet appetēda vtſic viderent̉ fieri maiora bona: ſed hoc excludit dicens:b Uidi ſub ſole .i. in hominū habitatiōe. In loco iudicij īpietatē .i. vbi ſolebat dari rectū iudiciū dat̉ īpiū. d Et in loco iuſticie iniquitatē. qꝛ habitu iuſticie ī multis perſoniſ ſucceſſit habitꝰ nequitie: adhucplus ſuccedet in futuro tꝑe. Un̄ dicit ſaluator Matth̓.xxiiij. Abūdabit iniqͥtas: charitas refrigeſcet multoꝝe Et dixi in corde meo iuſtū īpiū iudicabit dn̄s. qͥa ſit iuſtiſſimus ꝑmittit aliqd̓ bonū irremuneratuꝫ:nec aliquod malū īpunitū. vidēt̉ aūt in pn̄ti ml̓ti malivſqꝫ ad mortē in ꝓſꝑitate: ecōtrario multi iuſti ī aduēſitate: ex diuina iuſticia ꝯcludit̉ aliā vitā expectā in qua īiuſti hic īpuniti puniātur a dn̄o: iuſti p̄mientur: ſubdit̉. f Et tp̄s oīs rei tūc erit. qꝛ multanūc vident̉ īordinata ad ordinē diuine iuſticie reducēt̉.g Dixi. Hic remouet̉ tertia obiectio prīo ponit̉: ſecudo tollit̉: ibi Quis nouit. Obiectio aūt ꝓcedit ex errore eoꝝ negauerūt vitā aliā: cuiuſmodi fuerūt ſaducei: qui negauerūt ſpm̄ angelū reſurrectionē: vt habet̉ actuū. xxiij. plures alij an̄ ipſos: ex qͦꝝ ꝑſona dr̄g Dixi in corde meo filijs hoīuꝫ ⁊cͣ .i. nullā excellentiā reſpectu alterius vite haberēt magis ꝙͣ beſtie qͣꝝnihil remanet poſt mortē: ẜm hoc pꝫ littera ſequens.Si aūt hoc dictū eēt veꝝ: lōgenitas eēt hoī maxīe appetenda vt ſic acciperet quātū poſſꝫ bonis pn̄tis vite: ex

quo expectaretur vita alia ī qua pena aliqͣ ſeu p̄miatioeſſet reddenda. h Quis nouit. Hic remouetur dicta obiectio: qꝛ ꝓcedit ex carnalitate hominū vitā pn̄tē tm̄mōſiderātiū: hoc ē qd̓ dr̄: Quis nouit ſi ſpūs filioꝝ adā aſcēdat ſurſū. tāꝙͣ īmortalis: quaſi diceret: valde pauci: accipitur hic ſi pro qꝛ: quaſi diceret: quia veꝝeſt aſcendit. Et dictiohebraica que pōiturhic eſt equiuoca ad ſignandū ſi qꝛ: littera hebraica planior ēque ſic habet: Quisnoſcens quia ſpirituſfiliorum adam aſcendens ſurſum .i. aſcendit: hebrei enī hn̄tpreſens tempus indicatiui modi ſed eovtuntur participatiopreſentis tēporis. vn̄gloſa hebraica ſic hꝫQuis noſcēs ⁊cͣ. .i. qͥsponit cor ſuū ad cogitādū ſpūs hoīſ adducit̉ ad diuinū iudiciuꝫ ad rōnē reddēdāſ. de his que egit libeꝝ arbitriū. i Etſi ſpūs iumentoꝝ deſcendat deorſum .i. qꝛ adducit̉ ad diuinuꝫiudiciū: qͥa agit libe arb. arbitriū ideo mortal̓ ē ſil̓ corꝑe. De īmortalitatevero anime clarius dicit infra. xij. ca. dicens de morte hoīsReuertatur puluis ī terrā ſuā vn̄ erat: ſpūs redeat ad deūqui dedit illū. k Et deprehēdi. Hic īfert̉ ꝯcluſio intēta īhoc caº. prīo īfert̉ ꝯcluſio: ſcd̓o remouet̉ q̄dā obiectio: ibiQuis enī. Concluſio vero intenta eſt longeuitas non ſitmultuꝫ appetenda: ideo dicit ex predictis: k Et deprehēdi nihil eſſe melius. ī ſpacio vite pn̄tis ꝯceſſo. l Quāletari hominē in opere ſuo .i. ī operibus virtuoſis que proprie dicuntur humana: alia enī opera dicunt̉ magis beſtialia. m Et hāc eſſe partē illius .i. termino vite ſibi conceſſo ſit ꝯtētus ſicut parte debita ī pn̄ti. n Quis. Hicremouetur obiectio. Poſſet aliqͥs obijcere dicēs: immolongeuitas ē multū appetēda vt ꝓuideat filijs ſuis: hocremouet dicēs: n Quis adducet .ſ. hoīeꝫ ad talē noticiā. o Ut poſt ſe futura cognoſcat .i. vt ſciat filios pꝰ ſevicturos ſi viuant qualiter bonis ſibi derelictis ſint vſuri: quaſi diceret: nullus adducet ad hāc noticiā: ideo exhac dꝫ multū ſolicitus lōgeuitate. Capl̓m. IIII.Erti me. Quartū qd̓ ſolet ab hominibꝰ deſiderariv tāꝙͣ ſūmū bonū ī vita pn̄ti ē auctoritas dn̄ij: Ideohoc excludit ī hac quarta parte huiꝰ libri oſtēdens ſit hoībꝰ appetēda. Et prīo on̄dit hoc ex defectibilitate hūana: ſcd̓o ſublimitate diuina: ibi Cuſtodi pedē tuuꝫ.Prīa ī duas: qꝛ prīo oſtendit ꝓpoſitū rōnibuſ ſūptis ex parte plebis: ſcd̓o ex ꝑte principis: ibi Melior ē. Prīa adhuc īduas .ſ. ī partē prīcipalē: īcidētalē: ſcd̓a ibi Stultus. Prīain duas ẜm duas rōnes quas inducit ad ꝓpoſitū: ſcd̓a ibiRurſuꝫ. Prima accipit̉ ex iniurijs violētijs īnocentibus inferūtur a ſuperioribꝰ corriguntur: aut qꝛ pn̄taut qꝛ nolūt: ſic ꝯtinue anxiātur: vel ſua poteſtate abutūtur: talis auteꝫ ſtatus non eſt appetenduſ: ergo ⁊cͣ. hoc eſtqd̓ dicit̉: a Uerti me ad alia. pꝫ ex dictis lr̄a vſqꝫ ibi: