¶ Eccleſiaſtes
Oīs eiꝫ hō ꝗ comedit ⁊ bibit: et videt bonū d̓ laboreſuo: hoc donū dei ē. Didici ꝙ oīa oꝑa q̄ fecit deꝰ ꝑſeueret in ꝑpetuū. Nō poſſumus eis ꝗcqͣꝫ adde̓ nec auferre: que fecit deꝰ vt timeat̉Quod factū ē: ipſum ꝑmanet. Quē futura ſūt iā fuer̄t⁊ deꝰ īſtaurat qd̓ abijt. Uidi ſub ſole ī loco iudicij īpietatē ēt ī loco iuſticie īiꝗtate: et dixi in corde meo: Iuſtū ⁊ īpiū iudicabit dn̄s: ettēpꝰ oīs rei tūc erit. Dixi incorde meo d̓ filijs hominūvt ꝓbaet eos deꝰ ⁊ on̄deretſimiles eſſe beſtijs. Iccircovnus īteritꝰ ē hoīs ⁊ iumentoꝝ: ⁊ eqͣ vtriuſqꝫ cōditio.
Sic̄ morit̉ hō: ſic ⁊ illa moriūtur. Sil̓r ſpirāt oīa: ⁊ nihil hꝫ hō iumēto āpliꝰ. Cūcta ſubiacēt vanitati: ⁊ oīaꝑgūt ad vnū locuꝫ. De terra facte ſūt: ⁊ ī terrā pariterreuertuntur. Qu̓is nouit ſiſpūs filioꝝ adā aſcēdat ſurſū: et ſi ſpūs iumētoꝝ deſcēdat deorſū? Et dēp̄hēdi niꝰhil eē meliꝰ qͣꝫ letari hoīeꝫ īoꝑe ſuo: et hāc eē ꝑtē illiusQuiſ ei eū adducet ūt pª ſefutura cognoſcat: ¶. IIII.Erti me ad alia: ⁊ vidi calūnias q̄ ſb̓ ſolegerūt̉: ⁊ lachrymaſ īnocētiuꝫ ⁊ neminē ꝯſolatorē: necpoſſe reſiſtere eoꝝ violētiecūctoꝝ auxilio deſtitutos.
⁊ bn̄ta. in vita ſua. i decēter viuere ⁊ virtuoſe ẜꝫ curſuꝫnature .i. ꝙ ſit cōtētus termino vite quē dedit ſibi natura. r ¶ Oīs eī hō qͥ cōmedit ⁊ bibit. honeſte viuendo⁊ ſine cura ſuꝑflua. s ¶ Et videt̉ bonū de labore ſuo.ea que acqͥſiuit parti liberaliter: ꝑtim miſericorditer tribuēdo. t ¶ Hocꝰdonum dei eſt .ſ.bonum in preſenti. v ¶ Didici ꝙoīa opera que fecit deus perſeue. īeter. quia illa queſunt de integritate mundi quātuꝫad partes principales manent eadeꝫ numero: ſicutcorpora celeſtia q̄ſunt incorruptibilia ſimpliciter: ⁊elementa que licꝫcorrūpantur ẜmaliquas partes n̄tamē ẜm ſe tota.x ¶ Nō̓ poſſumꝰeis quicꝙͣ adderenec auferre. ſicutnec ip̄e addit poſtꝙͣ ceſſauit a nouiſoperibus cōdendis: ⁊ eodem modo debemus eſſecontenti de termino vite noſtre: nec ſolicitari de additione per lōgeuitatēy ¶ Quod factū ē. a deo īcorruptibile. z ¶ Ipſū ꝑmanet. vt dictū ē d̓ corporibus celeſtibꝰ ⁊ elemētis. alia aūtque corruptibilia ſūt lꝫ nō ſic maneāt eadē nume̓o: manēt tamē eadē ſpē ꝑ ſucceſſionē generatiōis: iō ſequitura ¶ Que futura ſt ⁊c̄. ⁊ pꝫ lr̄a ex dictiſ. b ¶ Uidi ſubſole. Hic remouet̉ ſcd̓a obiectio q̄ poſſꝫ fieri .ſ. ſi ꝓceſſushuiꝰ mūdi melioraret̉: qꝛ ſic lōgeuitas eſſet appetēda vtſic viderent̉ fieri maiora bona: ſed hoc excludit dicens:b ¶ Uidi ſub ſole .i. in hominū habitatiōe. c¶ In loco iudicij īpietatē .i. vbi ſolebat dari rectū iudiciū dat̉ īpiū. d ¶ Et in loco iuſticie iniquitatē. qꝛ ꝓ habitu iuſticie ī multis perſoniſ ſucceſſit habitꝰ nequitie: ⁊ adhucplus ſuccedet in futuro tꝑe. Un̄ dicit ſaluator Matth̓.xxiiij. Abūdabit iniqͥtas: ⁊ charitas refrigeſcet multoꝝe ¶ Et dixi in corde meo iuſtū ⁊ īpiū iudicabit dn̄s. qͥacū ſit iuſtiſſimus n̄ ꝑmittit aliqd̓ bonū irremuneratuꝫ:nec aliquod malū īpunitū. vidēt̉ aūt in pn̄ti ml̓ti malivſqꝫ ad mortē in ꝓſꝑitate: ⁊ ecōtrario multi iuſti ī aduēſitate: ⁊ iō ex diuina iuſticia ꝯcludit̉ aliā vitā eē expectādā in qua īiuſti hic īpuniti puniātur a dn̄o: ⁊ iuſti p̄mientur: iō ſubdit̉. f ¶ Et tp̄s oīs rei tūc erit. qꝛ multa q̄nūc vident̉ īordinata ad ordinē diuine iuſticie reducēt̉.g ¶ Dixi. Hic remouet̉ tertia obiectio q̄ prīo ponit̉: ⁊ ſecudo tollit̉: ibi Quis nouit. Obiectio aūt ꝓcedit ex errore eoꝝ qͥ negauerūt vitā aliā: cuiuſmodi fuerūt ſaducei: qui negauerūt ſpm̄ ⁊ angelū ⁊ reſurrectionē: vt habet̉ actuū. xxiij. ⁊ plures alij an̄ ipſos: ex qͦꝝ ꝑſona dr̄ h̓g ¶ Dixi in corde meo d̓ filijs hoīuꝫ ⁊cͣ .i. ꝙ nullā excellentiā reſpectu alterius vite haberēt magis ꝙͣ beſtie qͣꝝnihil remanet poſt mortē: ⁊ ẜm hoc pꝫ littera ſequens.Si aūt hoc dictū eēt veꝝ: lōgenitas eēt hoī maxīe appetenda vt ſic acciperet quātū poſſꝫ d̓ bonis pn̄tis vite: ex
quo nō expectaretur vita alia ī qua pena aliqͣ ſeu p̄miatioeſſet reddenda. h ¶ Quis nouit. Hic remouetur dicta obiectio: qꝛ ꝓcedit ex carnalitate hominū vitā pn̄tē tm̄mō cōſiderātiū: ⁊ hoc ē qd̓ dr̄: Quis nouit ſi ſpūs filioꝝ adā aſcēdat ſurſū. tāꝙͣ īmortalis: quaſi diceret: valde pauci: ⁊ accipitur hic ſi pro qꝛ: quaſi diceret: quia veꝝ ꝙeſt aſcendit. Et dictiohebraica que pōiturhic eſt equiuoca ad ſignandū ſi ⁊ qꝛ: ⁊ littera hebraica planior ēque ſic habet: Quisnoſcens quia ſpirituſfiliorum adam aſcendens ſurſum .i. aſcendit: hebrei enī nō hn̄tpreſens tempus indicatiui modi ſed ꝓ eovtuntur participatiopreſentis tēporis. vn̄gloſa hebraica ſic hꝫQuis noſcēs ⁊cͣ. .i. qͥsponit cor ſuū ad cogitādū ꝙ ſpūs hoīſ adducit̉ ad diuinū iudiciuꝫ ad rōnē reddēdāſ. de his que egit ꝑ libeꝝ arbitriū. i ¶ Etſi ſpūs iumentoꝝ deſcendat deorſum .i. qꝛn̄ adducit̉ ad diuinuꝫiudiciū: qͥa n̄ agit ꝑ libe arb. arbitriū ideo mortal̓ ē ſil̓ cū corꝑe. De īmortalitatevero anime clarius dicit infra. xij. ca. dicens de morte hoīsReuertatur puluis ī terrā ſuā vn̄ erat: ⁊ ſpūs redeat ad deūqui dedit illū. k ¶ Et deprehēdi. Hic īfert̉ ꝯcluſio intēta īhoc caº. ⁊ prīo īfert̉ ꝯcluſio: ſcd̓o remouet̉ q̄dā obiectio: ibiQuis enī. Concluſio vero intenta eſt ꝙ longeuitas non ſitmultuꝫ appetenda: ideo dicit ex predictis: k ¶ Et deprehēdi nihil eſſe melius. ī ſpacio vite pn̄tis ꝯceſſo. l ¶ Quāletari hominē in opere ſuo .i. ī operibus virtuoſis que proprie dicuntur humana: alia enī opera dicunt̉ magis beſtialia. m ¶ Et hāc eſſe partē illius .i. ꝙ termino vite ſibi conceſſo ſit ꝯtētus ſicut parte debita ī pn̄ti. n ¶ Quis eī. Hicremouetur obiectio. Poſſet eī aliqͥs obijcere dicēs: immolongeuitas ē multū appetēda vt hō ꝓuideat filijs ſuis: hocremouet dicēs: n ¶ Quis eī adducet .ſ. hoīeꝫ ad talē noticiā. o ¶ Ut poſt ſe futura cognoſcat .i. vt ſciat filios pꝰ ſevicturos ⁊ ſi viuant qualiter bonis ſibi derelictis ſint vſuri: quaſi diceret: nullus adducet eū ad hāc noticiā: ⁊ ideo exhac cā nō dꝫ eē multū ſolicitus d̓ lōgeuitate. Capl̓m. IIII.Erti me. Quartū qd̓ ſolet ab hominibꝰ deſiderariv tāꝙͣ ſūmū bonū ī vita pn̄ti ē auctoritas dn̄ij: Ideohoc excludit ī hac quarta parte huiꝰ libri oſtēdensꝙ nō ſit hoībꝰ appetēda. Et prīo on̄dit hoc ex defectibilitate hūana: ſcd̓o d̓ ſublimitate diuina: ibi Cuſtodi pedē tuuꝫ.Prīa ī duas: qꝛ prīo oſtendit ꝓpoſitū rōnibuſ ſūptis ex parte plebis: ſcd̓o ex ꝑte principis: ibi Melior ē. Prīa adhuc īduas .ſ. ī partē prīcipalē: ⁊ īcidētalē: ſcd̓a ibi Stultus. Prīain duas ẜm duas rōnes quas inducit ad ꝓpoſitū: ſcd̓a ibiRurſuꝫ. Prima rō accipit̉ ex iniurijs ⁊ violētijs q̄ īnocentibus inferūtur ⁊ a ſuperioribꝰ nō corriguntur: aut qꝛ nō pn̄taut qꝛ nolūt: ⁊ ſic ꝯtinue anxiātur: vel ſua poteſtate abutūtur: talis auteꝫ ſtatus non eſt appetenduſ: ergo ⁊cͣ. ⁊ hoc eſtqd̓ dicit̉: a ¶ Uerti me ad alia. ⁊ pꝫ ex dictis lr̄a vſqꝫ ibi: