¶ Eccleſiaſtes

qūid mihi ꝓdeſt ꝙ maiorem ſapientie dedi operā? ILocutuſqꝫ cū mente mea:aīaduerti ꝙ hoc qͦqꝫ eēt vanitas. Nō eī erit memoriaſapiētis: ſil̓iter vt ſtulti ī ꝑpe̓tuuꝫ: ēt futura tꝑa obliuiōecūcta pariter operiēt. Morit̉ doctꝰ ſil̓r vt īdoctus: et iccirco teduit me vite mee: u̓identē mala vniuerſa eē ſubſole: ⁊ cūcta vanitātē ēt afflictionē ſpūs. Rurſus deteſtatus ſū omnē īduſtriā meam qͣ ſub ſole ſtudioſiſſimelaboraui: habiturꝰ heredeꝫpoſt me quē ignoro vtꝝ ſapiēs an ſtultus futurus ſit⁊ dn̄abit̉ in laboribꝰ meiſ ꝗbus deſudaui ⁊ folicitꝰ fui.Et ē quicqͣꝫ tā vanū: Und̓ceſſaui: renunciauitqꝫ cormeū vltra laborare ſub ſole. Nā cū aliꝰ laboret ī ſapi-

entia ⁊ doctrina ⁊ ſolicitudīe: hōī ocioſo q̄ſita dimittit. Et hͦ qͦqꝫ vanitas: ⁊ magnū malū. Quid eī ꝓderithoī de̓ vniue̓ſo labore ſuoet afflictōe ſpūs qua ſub ſole cruciatꝰ ē? Cūcti dies eiꝰdoloribꝰ ⁊ erūnis pleni ſūtnec ꝑ noctē mente reꝗeſcit.Et hoc nonne vanitas eſt:Nōne melius ē comede̓ ⁊bibere: et on̄de̓ aīe ſue bōad̓ laboribus ſuis? Et hoc d̓manu dei ē. Quis ita deuorabit ēt delitijs affluet: u̓tego: Hōī bono in ꝯſpectuſuo de̓dit de ſapīaꝫ et ſcīaꝫe̓t leticiā: peccatori aūt d̓ditafflictiōeꝫ ⁊ curā ſuꝑfluā: nutaddat ⁊ ꝯgreget ⁊ tradat eiꝗ placuit do. Sꝫ ēt h vāitaſe ⁊ caſſa ſolicitudo mētis.Mniā tp̄ſ hn̄t: et ſu. IIIiſſpacijs trāſeūt vniuer

⁊ ſtulti eēt īteritꝰ: qꝛ ſi nihil mane̓t d̓ vtroqꝫ pꝰ mortē: ſapiēs n̄ expectat ꝓ labore ſuo premiū nec ſtultꝰ penaꝫ: iōſb̓dit̉: a ¶ Quid mihi ꝓdeſt ⁊cͣ. Iquaſi dicat nihil: iōſb̓dit̉: b ¶ Aīaduerti quoqꝫ ꝙ hoc eſſet vanitas .ſ. laborare ī acquiſitōe ſapīe: qꝛ totū perit ī morte. c ¶ Noenī erit memoriaſapiētis ſimil̓r vtſtulti .i. ſic̄ nec ſtulti. d ¶ In perpetuū .i. tempus lōgum. e ¶ Et futura tempora ⁊cͣ.⁊ patet ex dictislittera ⁊ concluditur. f ¶ Et iccirto teduit me vitemee. eo ꝙ ipſā nōattīgitur aliquodbonum ſtabile ⁊permanens: ideoſeqͥt̉: g ¶ Uidentem mala vniuerſa eſſe .i. defectiuah ¶ Et afflictōeꝫſpiritus. qꝛ ēt ſtudium ſapiētis hꝫafflictionem annerā: vt dictū eſt capiº precedēti: ſicut⁊ occupatio ſtulti qͥ vacat delitijscorporalibus. Similiter quarumacquiſitio habetimultas anxietates annexaſ: ⁊ poſſeſſio ſtatim ꝑ ſatietatem hꝫ faſtidium annexuꝫ vtdictum eſt ſupra. Hanc autem obiectionem non ſoluitſalomon cum tamē ſit contra veritateꝫ. Cuius duplexratio poteſt eſſe. Una quia accipit manifeſte falſum: ſcꝫꝙ non ſit alia memoria ſapientis ⁊ ſtulti: quia vna eſtad laudem: alia ad vituperium: vnde dicitur prouer.x. Memoria iuſtiⁱ cū laudibus: ⁊ nomē īpioꝝ putreſcetAlia rō qꝛ ſoluit̉ ꝑ illud qd̓ habet̉ īfra. xij. vbi ponit̉ ītēta cōcluſio ī hoc libro: ibi eī dr̄ d̓ morte hoīs: Reuertat̉puluis in terrā vn̄ erat: ⁊ ſpūs redeat ad deū qͥ dedit illū. vt .ſ. recipiat ꝓ meritis mercedē: vel ꝓ demeritis penā: ⁊ ſic nō vnus eſt īteritus ſapiētis ⁊ ſtulti: vt hic aſſumit̉. idē dr̄ d̓ iuſtꝭ pſal. cxv. Precioſa ī ꝯſpectu dn̄i morſſanctoꝝ eius. ⁊ d̓ īiuſtis. xxxiij. Mors pctōꝝ peſſima¶ Rurſus. Poſtꝙͣ declarauit propoſitum circa delitias rationibus ſumptis ex ipſis delitijs. hic conſequēteridem oſtendit rationibus ſumptis ex annexis curis. Etdiuiditur in duas partes: quia primo ſalomon oſtendit maliciā huius cure in ſpeciali: ſcd̓o magis ī generaliibi Quid enī ꝓderit. Circa primū ſciendū ꝙ ad fruēdūdelitijs preexigit̉ magna cura in acquirēdo illa qͥbꝰ hōviuat delitioſe. Pater vero quodāmō manet ī filio: cūſit d̓ ſubſtantia eius: ⁊ iō ſi certus eēt pr̄ ⁊ ſapiēter vteretur diuitijs ⁊ delitijs per laborē ſuū acqͥſitis: ī hoc eſſetmagna delectatio patris: ſꝫ hoc ignorat qꝛ frequēter accidit ꝯͣriū. Sic igit̉ dic̄: i ¶ Rurſus deteſtatꝰ ſū omnē īduſtriā meā. ad acquirēdū bona tꝑalia: ⁊ patꝫ ex dictislittera vſqꝫ ibi: k ¶ Et hoī ocioſo. qͥ bona ſibi dereli-

cta a parētibus nō expēdit ī bonis operibus: ſꝫ ī ꝓdigalitate⁊ vanitatibus. l ¶ Quid eī ꝓderit. Hic ꝯn̄r on̄dit curā ſuperfluā eē malā magis in generali: qualis ē cura hoīs auariqui multū affligit̉ in acqͥrēdo: ⁊ auaricia nō ꝑmittit eū acqͥſitis vti: ⁊ hoc ē qd̓ dicit: l ¶ Quid eī ꝓderit hoī .ſ. auaro⁊ tenaci. n¶ De vniuerſo labore ſuo. corporalit̓. n ¶ Et afflictione ſpirituſ. mentaliter: qͥa vtroqꝫ modo cruciatur: ⁊ d̓ nocte ⁊ de die: ideo concluditur: o ¶ Et hocnonne vanitas ē .i. labor inanis ⁊ ſine fructu: quaſi diceret ſic:ideo vlterius ꝯcluditp ¶ Nōne melius eſtcome. ⁊ bibe .i. decenter viuere de boniſ acquiſitis. q ¶ Et on̄dere aīe ſue bo. de la.ſuis. exponēdo partēbonoꝝ ſuoꝝ ī operibus pietatis ⁊ liberalitatiſ. r ¶ Et hoc d̓manu dei ē. .i. bonū adeo conceſſū: nō tn̄ ētātū bonū ꝙ ſit felicitaſ hūana. ¶ QuiſHic vltimo poniturītenta cōcluſio ī hoccapl̓o ⁊ eſt duplex: ſecuda: ibi Hoī bono.Prīa eſt d̓ delitijſ corporalibus ꝙ in illis n̄conſiſtat felicitas. Etfacit ſalomon talē rōnē: exꝑto credendū ē:ego aūt ſuꝑ oēs expertus ſū delitiaꝝ vſū: ⁊ tn̄ dixi ꝙ ī hocn̄ ꝯſiſtit hoīs bonū: ꝓpt̓ qd̓ ē mihi credēdū: huiꝰ rōnis pōitminorē dicens: s ¶ Quis ita deuorabit. vn̄ dr̄. iij. reg. iiij.Erat aūt cib ſalomonis ꝑ ſingulos dieſ. xxx. chori ſimile: ⁊xl. chori farine. x. boues pingues: ⁊. xx. paſcuales ⁊cͣ. t ¶ Etdelitijs affluet .i. mulieribus. v ¶ Ut ego. qͣſi diceret null̓vn̄ dr̄. iij. reg. ꝙ erāt ei vxores quaſi regīe ſeptingēte: vt all̓atū ē ſupra eodē capl̓o. x ¶ Hoī bono. Hic ponit̉ ſcd̓a ꝯcluſio: ⁊ eſt d̓ cura hūana circa tꝑalia d̓ qua locutuſ ē ſupra: iōꝯcludēdo dicit: ꝙ illa q̄ ē bn̄ ordīata bona ē dicēs: x¶Hoībono .i. viuenti ẜꝫ recta rōnē. y ¶ In ꝯſpectu ſuo. hoc additur ad excludēdū hypocritā qui n̄ ē bonus ī ꝯſpectu dei.z ¶ Dedit deus ſapīam .i. noticiā d̓ diuinis. a ¶ Et ſcīaꝫ.d̓ agibilibus hūanis. b ¶ Et leticiā. ſic ē ī hebreo ⁊ libriscorrectis .i. vitā iocūdā bn̄ vtendo tꝑalibꝰ bōis. Et ꝯn̄r ꝯcludit ꝯͣriū d̓ cura ſuꝑflua ⁊ iordīata dicēs: c ¶ Pctōri auteꝫdedit .i. dari permiſit. d ¶ Afflictionē ⁊ cura ſuꝑfluā. circa tꝑalia ꝯgregāda. e ¶ Ut tradat ei qͥ placuit deo. ⁊ n̄ accipit̉ hic tradat ſic ꝙ taliſ volūtarie det bōiſ hoībꝰ: ſꝫ qꝛ ip̄omoriēte frequēter tradūt̉ talibuſ: ſicut mortuo Nabal bōaeiꝰ venerūt ad dauid .j. reg. xxv. f ¶ Sꝫ ⁊ hoc vanitas ⁊cͣ.i. cura in tali ꝯgregatiōe bonoꝝ qͥbus acquirens nō vtiturſed alijs traduntur.¶ Capl̓m. III.Mnia tempus habent. Hec eſt tertia pars huiuslibri: in qua a felicitate hominis excludit longeuitatem: que ab omnibus ſolet deſiderari exceptispauciſſimis ⁊ valde perfectis ſicut paulus apoſtolus dicit