Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Eccleſiaſtes

tanto vulnere tūc ꝑcuſſusobmutui: nūc in bethleempoſitus: anguſtiore videlicet ciuitate: illiꝰ memorie vobis reddo qd̓ debeo.Hoc breuiter āmonensnulliuſ auctoritatē ſecutꝰ ſūſed hebreo tranſferēs maxime ſeptuagīta interpretūcōſuetudini me coaptaui: īhis dutaxat multū abhebraicis diſcrepabāt. Interdum aꝗle qͦqꝫ ſymmachi theodotiōis recordatus ſum: vt nec nouitate nimia: lectoris ſtudiū deterre

rem: nec rurſum contraſcientiam meam fonte veritatis omiſſo: opinionuꝫ riuulos cōſectare. Explicit ꝓlogus ſanctiHieronymi.Incipit lib̓ eccl̓iaſteſ. Ca. I.¶Erbā eccleſiaſtes. filij dauidregis hierl̓m.Uānitas vanitatum dixit eccleſiaſtes: vanitas vanitatū oīa vāitas. Quid hꝫ amplius homo vniuerſo labore ſuo laborat ſubſole

reliquā .ſ. euſtochiū virginē ſecū duxit hieruſalē:prijs ſumptibus paula ꝯſtruxit ī bethleeꝫ cenobiū monialiū vbi ipſa filia ſua euſtochio ſub regula vixit:ad quaꝝ rogatū hieronymus multa ſcripſit: hoc opꝰqd̓ rome ad petitionē ble ille īceperat ad eaꝝ p̄ceſ in bethleeꝫ cōſūmauitTāto vulnere .ſ.ex morte bleſille:que cor meū vulnerauerat. Tūcpercuſſus obmutui .i. quaſi mutꝰopere non reſpondi. vel melius predolore obmuteſcenſ: ab opere ceſſaui: ſic legit̉ cōit̓.quidā tn̄ calūniātur hanc lecturaꝫadherenteſ iſid̓.ait in. x. ethi. ꝓcīctus dicitur expeditus armatusvnde ī ꝓcinctucuꝫ belli cauſa arma ſumūtur. Exhis verbis iſidori patet ꝓcīctuſidē ſit qd̓ preparatio: ꝓprie qn̄ hoīes ſe cingunt bello faciendo. Un̄ dicunt inceꝑit romē opus ſuū: ſꝫ ſe tm̄ diſpoſuit adincipiendū Un̄ in ꝓcinctu .i. ī preparatiōe Nr̄i operis ſubtracta eſt. et io pre dolore. Obmutui .i. ampliin oꝑe proceſſi: ꝓpter hoc ſupra ī diuiſione geminaui verba vt ceſſaret iſta calūnia. Anguſtiore ciuitate.ꝙͣ roma Et illius .i. bleſille Memorie .i. vt illiuſ memoria perpetua habeat̉. Et vobis .i. ad honorē veſtrū Reddo qd̓ debeo .ſ. cōſūmationē oꝑis inchoati. ſic exponit̉ ẜm primā lecturā. Iuxta ſcd̓am ſic expōe: Et illius memorie .i. ꝓpter memoriā effectus que habuit erga me. vel Illius memorie .i. vt memoria illiꝰ in bn̄dictione ſit: qui ei recordabit̉ ꝓpter amorē illius editus ſitiſte liber: benedicit aīe ipſius. vel Illiꝰ memorie. ꝑpetuande Et vobis. inſtātibus. Reddo qd̓ debeo .i. tanꝙͣdebitor obnoxiꝰ vr̄is bn̄ficijs iſtū librū tranſfero. Admonēs .i. admonēdo inſinuās. nulliꝰ. īterpretis auctoritatē ſū ſecutus ī oꝑe iſto Sed hebreo. īmediatetranſferēs ī latinū. Coaptaui .i. cōfortaui. Me ꝯſuetudini .i. cōſuete vt vſitate tranſlatiōi. Lxx. iterptuꝫ.magis ꝙͣ editiōi alioꝝ: quidaꝫ libri hn̄t? Magis. ſicut expoſitū ē. Alij habēt Maxime .i. precipue īter oēsīterp̄tes: cetera mutant̉ tn̄ me eis in oībꝰ coaptauiſed ī his: Dūtaxat .i. tātūmodo Que non multū abhebraicis litteris diſcrepabāt .i. diſcordabāt Interdūetiā .i. aliqn̄ quo .ſ. bn̄ dicebāt recordatus ſū ad imitan. Aquile .i. tranſlatiōis aquile: ceteroꝝ ſequunt̉ qͥbus ſatis īuenieſ ſupra ī ſcd̓o ꝓlogo ſuꝑ iob circa pͥncipiū. Ut nec nouitate nimia lectoris aīum deterrerēſ. ſi oīno ab alijs īterpretibꝰ diſcreparē. Nec rurſū ꝯͣſciētiā meā fōte veritatis omiſſo .i. omiſſa hebraica veritate: dr̄ fōs: qꝛ ē original̓ v̓itas: a emanat veritaſoīuꝫ editionū O pīonū riuulos ꝯſectarer. qd̓ facerē ſioīno alijs ꝯcordarē: nullius īterpretis auctorita ſecutus ſū: ſed īmediate hebreo tranſtuli in latinū. Explicit qͣliſcūqꝫ expō iſtiꝰ ꝓlogi.Poſtiſ. venerabil̓ frīs Nicolai lyra ſuꝑ eccl̓iaſtē īcipit.

Erba eccl̓iaſteſ. Sicut dictū fuit ī Ca. I.principio libri ꝓuerbioꝝ ī tribꝰ libris ſalomonis tradūtur tria ſapīaꝫ extollētiamagnifice: ſūt ẜꝫ ēpedoclem: mobiliseffluētie: ꝯtēptus future felicitatis: appetitus: mētis illuſtratio. Et iſtud tertiū inordine doctrīe ē pͥmūqꝛ via ē ꝯpēdioſa adaſſecutionē alioꝝ:pter qd̓ tradit̉ in priolibro dr̄ ꝑabole ſalomoniſ: finito accedit̉ ad 2ᵐ in libro eccleſiaſtes ī quo tradit̉mobilis affluētie ꝯtēptꝰ. Circa qd̓ ſciendū tꝑe ſalomōis ſapīeſtudiū viguit ī hierūſalē: qꝛ oēſ reges terre potēteſ deſiderabātaudire ſapīaꝫ ſalomonis: vt dr̄. iij. reg. iiij.Et qꝛ circa felicitateꝫhoīes multi varie dixerāt dicebāt. Naꝫaliqͥ pōebāt eaꝫ ī diuitijs: alij in delitijsalij in honoribus:ſic de pluribus alijs bonis que per laborem humanum acquiri poſſunt in vita preſenti: ideo ſalomon voluit hancqueſtionem tractare in hoc libro oſtendendo in talibusbonis ꝯſiſtit felicitas hoīs: ſꝫ ī deo ē bonū infinitū. Etdiuiditur liber iſte in duas ꝑteſ .ſ. ī ꝓhemiū tractatū: īcipit ibi Uanitas ⁊cͣ. Circa pͥmū notificat̉ actor hꝰ libri miniſterialis tm̄: qꝛ deꝰ eſt actor prīcipalis prio quātū ad eiusſapiam dr̄: a Uerba eccleſiaſtes .i. ſalomonis eccleſiaſtes dr̄ .i. ꝯcionator: qꝛ per ſapīaꝫ ſibi datā erat aptus adcōcionandū perſuadenduꝫ alijs veritatē. ſcd̓o quantū adgenus cuꝫ dicitur: b Filij dauid. qui fuit ſanctiſſimus.Tertio quantū ad dignitatem dicitur: c Regis hieruſalē. ita li regis refert̉ ad dauid ad ſalomonē: vterqꝫregnauit in hieruſalē: licet regnuꝫ ipſoꝝ ad alia loca adalias ciuitates ſe extenderet: exprimitur tn̄ ſpecialiter hieruſalē: quia erat metropolis in regno electa ad dei cultum.d Uanitas. Hic incipit tractatus: diuidit̉ ī duas parteſqꝛ prīo ſalomon errores alioꝝ excludit: ſcd̓o ꝓpoſitū ꝯcludit caº. vij Prīa adhuc in duas: qꝛ prīo ꝓponit ītentū in generali: ſcd̓o ꝓſeqͥtur in ſpeciali: ibi Generatio. Propoſituꝫaūt ſuū eſt excludere a vera felicitate illa ī qͥbus ab alijs ponebatur .ſ. diuitias honores cōſimilia hn̄tur ī pn̄ti vita: hoc ē qd̓ dicit̉. d Uanitas vanitatū .i. maxīa vanitas. ſicut charitas dr̄ virtus virtutū: qꝛ ē maxīa inter virtutes rōſa flos floꝝ: qꝛ pulchrior īter alios flores. e Dixit eccleſiaſtes .i. ſalomon dr̄ eccleſiaſtes .i. ꝯcionator. qꝛ jtractādo opīones alioꝝ felicitate: arguit ad diuerſas partes: vt videbit̉ ꝓſequēdo: pꝰ determinat veritatē. f Uanitas vanitatū. r̄petitio ē eiuſdē ad maiorē aſſertōꝫ. Etoīa. ī qͥbꝰ ab alijs pōit̉ felicitas. h Uanitas .i. ſūt valde vana: eo loquēdi dicit̉ valde liberaliſ ip̄a libealitas: ꝓpiquod in talibus eſt ponenda felicitas de cuius ratione ēfirmitas ſtabilitas cum ſit vltimuꝫ hominis bonum. Etad probationem ſui dicti in generali ſubdit: i Quidhꝫ āpliꝰ vniuerſo labore ſuo quo laborat ſb̓ ſolei. ī vita pn̄ti: qͣſi dice̓t qͥlꝫ pōt exꝑiri ſeqͥt̉ ex laboribꝰ ſuis niſibonū īſtabile amiſſibile ſaltē mortē quā pōt euadere