¶ prouerbioꝝ
⁊ gl̓iā filioꝝ patres eorum.Non decēt ſtultū v̓ba compoſita: nec pͥncipē labiū metiens. Gēma gratiſſima expectatio p̄ſtolātꝭ quocūqꝫſe vertit prudenter ītelligit.Qui celat delictum queritamicitias: qui alt̓o ſermōerepetit ſēparat federatos.Plus ꝓfic̄ correctio apu̓dprudēteꝫ: qͣꝫ centum plageapud ſtultū. Semꝑ iurgiaq̄rit malus: angelus āt crudelis mittētur ꝯͣ eum. Expe̓dit magꝭ vrſe occurre̓ raptꝭfetibꝰ: qͣꝫ fatuo ꝯfidenti ſibiin ſtultitia ſua. Qui redditmala ꝓ bonis: nō recedetmalū de domo eius. Quidimittit aquā cāput ē iurgiorū: et an̄qꝫ patiat̉ ꝯtumeliam iudiciū deſerit. Et quiiuſtificat īpiū: ⁊ ꝗ ꝯdemnatiuſtū: abominabilis ē vt̓qꝫapud deū. Quid ꝓdeſt ſtulto hēre diuitias: cum ſapiētiā eme̓ non poſſit? Qui altā facit domū ſuam q̄rit ruinā: ⁊ qui euitat diſcere inci
det ī malū. Omni tꝑre diligit qui amicꝰ eſt: et frater inanguſtijs cōprobat̉. Stultus hō plaudet manibusſuis: cuꝫ ſpōpōderit ꝓ amico ſuo. Qui meditat̉ diſcordias diligit rixas. e̓t ꝗ exaltat os ſuum querit ruinaꝫ.Qui ꝑuerſi cordis ē nō īueniet bonū: et ꝗ v̓tit linguaꝫīcidēt ī malū. Natu̓s ē ſtultus ī ignomiaiā ſuā: ſꝫ necpater ī fatuo letabit̉. Aiusgaudēs etatē floridā facit:ſpiritus triſtis exſiccat oſſaMu̓nera de ſinu īpil̓s accipit: vt ꝑuertat ſemitas iudicij. In facie prudentis lucet ſapīa: oͦculi ſtultoꝝ in finibꝰ terre. Ira pr̄is filiꝰ ſtulꝰtus ⁊ dolor matris que genuit eū. Noͣn ē bonuꝫ damnū īferre iuſto: nec ꝑcuterepͥncipem qui recta iudicat.Qui moderatur ſermonesſuos doͣctus ⁊ prudens eſtet precioſi ſpiritus uir eruditus. Stu̓ltus quoqꝫ ſi tacuerit ſapiens reputabitur:
o ¶ Sloria filioꝝ patres eoꝝ. in hoc .n. gloriant̉: ꝙ debōis pr̄ibꝰ ⁊ nobilibꝰ ſt̓ orti. p ¶ Nō de. ſtul. ver. ꝯpo.hoc ē dictu nō ē decēs ꝙ ſtulto īponat̉ aliqͣ ambaſciatain qͣ oꝑꝫ hr̄e v̓ba cōpoſita. q ¶ Nec pͥncipē la. men. qꝛdꝫ eē regula alioꝝ ad qd̓ reqͥrit̉ v̓itas labioꝝ. r ¶ Gēma gratiſ. expe. p̄ſtolantis .i. res expectata a deſiderāte ē qͣſi lapis p̄cioſus ī oculis eis ¶ Quocūqꝫ ſev̓tit .i. ī quocunqꝫnegocio. t ¶ Prudent̓ ītelligit .i. diligētiam apponitvt prudent agat:ne ſuo deſideriodefraudet̉. Al̓r exponit̉ de expectatōe regni celeſtis:qd̓ dr̄ p̄cioſa margarita: Mattheixiij. ⁊ tal̓ ī oī oꝑeſtudet prudenteragere: ne fraudet̉ſua expectatione.y ¶ Qui celat delictū. alteriꝰ. IQuerit amicitia.illius. y ¶ Quialtero ſermōe repetit. ſine cā iuſtapublicando 3Separat federatos. qꝛ rumpit fedus int̓ ſe ⁊ illuꝫa ¶ Plus ꝓficitcorreptio .ſ. fraterna. b ¶ Apudprudentē. qͥ eaꝫ recipit. c ¶ Quacentū plage apudſtultū. qͥ nō emendat̉ v̓bo vel v̓bere. d ¶ Semperiurgia querit malus. ad hoc īclinatꝰ ex cōplexione velaſſuefactōe. e ¶ Angelus aūt crudelis .i. nūciꝰ iudicis.f ¶ Mittet̉ ꝯͣ eū. ad eū īcarcerādū vel occidendū tanꝙͣſeditioſū. g ¶ Expedit magis vrſe occurre̓ ⁊cͣ. qꝛ hodeſtitutꝰ a lege ⁊ iuſticia qͥ dr̄ hic ſtultꝰ ē peſſimū aīaliūvt dr̄. j. politi. h ¶ Qui reddit mala ꝓ bonis ⁊cͣ. quiaiſta ē ingratitudo maxīa ⁊ peſſimū viciū. i ¶ Qui dimittit aquā. bibēs vinū nimis forte. k ¶ Caput ē iurgioꝝ. que oriūtur ex ebrietate. l ¶ Et ateꝙͣ patiat̉ ꝯtumeliā. a ꝓximo. m ¶ Iudiciū deſerit. ledēdo ꝓximuꝫſine cā. In hebreo hr̄: Qui aperit aquā pͥncipiū ē iurgiorū ⁊cͣ. qd̓ exponēs ra. ſa. dicit: ꝙ ille qui ī alueo fluminis facit a perturā: vt aqua īde d̓currat: ⁊ ille qui īcipitiurgia faciūt ſil̓ia: qꝛ ī pͥncipio aꝑtura ē parua: ſꝫ ꝓcedēdo dilatat̉: ſic iurgiū ē ī pͥncipio ꝑuuꝫ ꝓcedendo fit magnū malū. n ¶ Et qui iuſtificat impiū ⁊cͣ. qꝛ vterqꝫ facit ꝯͣ iuſticiā. o ¶ Quid ꝓdeſt hr̄e diuitias ſtulto. q. d.nihil: qꝛ eis nō vtit̉ ad bonū ſed ad malū: nec ꝑ eas pōtacqͥrere ſapīam. p ¶ Qui altā facit domū ſuā ⁊cͣ. iſtevſus nō eſt in hebreo: iō ꝑtrāſeo: ⁊ qꝛ ſnīa ſatis patet.q ¶ Oī t̓ꝑe diligit .ſ. tꝑe aduerſitatis ſicut ⁊ tꝑe ꝓſperi
tatis. r ¶ Qui amicus ē. verꝰ ⁊ certꝰ. s ¶ Et frat̓ in anguſtijs cōprobat̉. ſuccurrēdo fratri ī magnis āguſtijs: ſicut Ioſeph ſuccurrit fr̄ibus ſuis fame afflictis. t ¶ Stultus hōplaudet manibꝰ. qͣſi gaudēs ⁊ nō curās. v ¶ Cū ſpōpōderit ꝓ amico ſuo. ī hebreo hr̄: Pro ſocio ſuo. periculoſe obligās ſe ꝓ eo: ⁊ tn̄ deberet ſolicitari de liberatōe ſua ⁊ amici ſui:ſicut etiā dictum ē ſupra. vj. cap. Fili mi ſiſpōpoderis ꝓ amicotuo ⁊cͣ. x ¶ Quimeditat̉ diſcordiaſ. ſeminare. y ¶ Diligitrixas. qꝛ ſequūtur addiſcordias. z ¶ Etqͥ exaltat os ſuū. ſe iactādo ⁊ alios ꝯtēnendo. ⁊ ¶ Querit ruinā. lꝫ p̄ter ītētōeꝫ ſuāqꝛ taliſ exaltatio ē inimicoꝝ acqͥſitio. aQui ꝑuerſi ē cordisnō īuenit bonū. quiaalijs efficit̉ odioſus: ⁊qꝛ ī ſemetipſo eſt diuiſus ꝓpter ſyndereſimrecalcitrāte malo ⁊ ſēſualitatē ad malū īclinantē: ꝓpter qd̓ dicitph̓s. viij. ethicoꝝ: ꝙmalus nō hēt amiciciā ad alteꝝ neqꝫ adſeip̄ꝫ. b ¶ Et qͥ vertit līguā. ī pn̄tia adulādo ⁊ ī abſentia diffamando. c ¶ Incidet ī malū. culpe ⁊ pene. d ¶ Ratꝰ ē ſtuliī ignominia ⁊cͣ. qꝛ abalijs deſpicit̉. vn̄ pr̄ioccaſio triſtitie tribuitur. e ¶ Aius gaudēs etatem floridamcit vſqꝫ ad caniciem: f ¶ Spūs triſtꝭ exficcat oſſa. ⁊ ſic abfacit. qꝛ vitam produbreuiat vitam: quia triſticia eſt paſſio mortificatiua.g ¶ Munera de ſinu .i. in occulto tradita. h ¶ Impiusaccipit .ſ. iudex. i ¶ In facie prudentis lucet ſapientia. permaturitatem ⁊ honeſtatem: quia diſpoſitio cordis magisapparet in facie in qua ſunt omnes ſenſus ꝙͣ ī partibus aliis. k ¶ Oculi ſtultorum in finibus terre .i. habent vagosaſpectus ſicut cor varios cogitatus. l ¶ Ira patris filiusſtultus. quia pater repreſentatur in filio: ⁊ ſic ſtulticia eiusredundat in patrem: ſimiliter ⁊ in matrem. m ¶ Non eſtbonum damnum inferre iuſto. cui debetur honor ⁊ bonuꝫn ¶ Nec percutere principem .i. occidere: ſicut iſmael peſſimus interfecit godoliam: qui recte iudicabat populum: hiemie. xlj. o ¶ Qui moderatur ſermones ſuos. ita ꝙ nihil ēibi ſuperfluuꝫ nec diminutum. p ¶ Doctus ⁊ prudens ē.quia hoc eſt valde difficile: circa quod eſt magna virtus.q ¶ Et precioſi ſpiritus .i. anime. r ¶ Uir eruditus. in ſcientia ⁊ moribus ex quibus p̄cioſitas anime attenditur.s ¶ Stultus quoqꝫ ſi tacuerit. inter ſapientes. t ¶ Sapiens reputabit̉. ab ignorantibus ip̄m credentibus hanc taciturnitatē ꝓcedere ex ſapiētis maturitate qui ſolus
s s 5