Liber
cogitat praua: mordens labia ſua perficiet malū. Cōrona dignitatꝭ ſenectꝰ: queī vijs iuſticie reperiet̉. Me̓lior eſt patiēs viro forti: ētꝗ dn̄atur aīo ſuo expugnatore vrbiū. Sorte̓s mittūt̉ īſinū: ſed a dn̄o temperant̉:¶ Capl̓m. XVII.Elior ē buccella ſicca̓cūꝫ gaudio: qͣꝫ do̓mꝰplena victimis cuꝫ iurgio.
tōe fieri debēt: aliqͥ vtāt̉ ſortibꝰ. Un̄ dicit Beda ſuꝑ actꝰapl̓oꝝ: Mathias an̄ pentecoſten ordinādus ſorte q̄rit̉:qꝛ .ſ. nōdū erat plenitudo ſpūs ſancti ī eccl̓a effuſa: ſeptēdiacōi poſtea nō ſorte ſed electōe diſcipuloꝝ ſūt ordīati. Secꝰ aūt ē ī tēporalibus dignitatibus que ordinantur ad terrena diſonēda: ⁊ iō ī eleōe illaꝝ pn̄t hoīes vti ſortibusut ⁊ ī diuiſiōetꝑraliū: vt p̄tu ē. Si v̓o aliieceſſitas aliaelectiōe digniatis eccl̓aſtice imineat: licitū eſtī debita reuerēa ſortibꝰ diuinūixiliū īplorare.n̄ dic̄ Auguſtiꝰepl̓a ad Honoraū: Si int̓ d̓i miniſtros ſit diſceptatio qͥ eoꝝ tꝑre ꝑſecutōis maneāt ne fuga oīum ⁊ qͥ eoꝝ fugiāt ne morte oīum deſerat̉ eccl̓a: ſi hec diſceptatio al̓r nō pot̓it terminari ꝙͣtū mihi vr̄ qui maneāt ⁊ qui fugiāt ſorte eligendi ſūt. Et hoc mō vſi ſūt ſortibꝰ viri ſancti: qͥ in veteri ac nouo teſtamēto vſi fuiſſe ſortibꝰ legunt̉: ſic̄ Ioſueiudicio ſortiū puniuit achor: Ioſue. vij. Et ſaul deprehendit Ionathā filiū ſuū mel comediſſe .j. reg. xiiij. Etzacharias ſorte exiuit vt incenſū pone̓t: Luc. j. Et ſic pꝫrn̄ſio ad qōem.¶ Capl̓m. XVII.Elior ē buccella. Superiꝰ ſalomō repreſſit ireimpetū: hic repͥmit triplicē eiꝰ effectu in tribꝰcapl̓is ſequētibꝰ: tn̄ ſicut dixi ſupra: iſta dīſio⁊ ꝯſil̓es accipit̉ ẜm pͥncipia capl̓oꝝ: ⁊ nō ẜm ꝓſecutōemeoꝝ. Primꝰ aūt ire effectꝰ ē iurgiū: de qͦ dic̄: a ¶ Melior ē buccella .i. ꝑuuꝫ fruſtum panis. b ¶ Sicca .i. ſinepulmēto. a ¶ Cū gaudio .i. hilarit̓ data. b ¶ Quaꝫdomꝰ plena victimis .i. magnis epulis. c ¶ Cū iurgio.vn̄ dic̄ poeta: Suꝑ oīa vultꝰ acceſſere boni. d ¶ Seruus ſapiēs dn̄abit̉ ſtultis filijs. Hoc vr̄ īpletū pariſiꝰ ⁊ īpl̓ibus ciuitatibꝰ alijs: qꝛ filij ſtulti vēdūt hereditatempat̓nā ſaltē in ꝑte: ⁊ freq̄nter illis qui prudēter ẜuiūt patri. e ¶ Et īter fr̄es he̓ditatē diuidet̉ .i. hēnt he̓ditateꝫcum fratribus. Alio mō exponit̉ de Ioſue mīſtro moyſi qui ſucceſſit ei ī ducatu ppl̓i iſrl̓: ⁊ nō filij moyſi. Diuiſit etiā hereditatē. xij. tribubꝰ: vt pꝫ libro Numero. ⁊Ioſue. f ¶ Sicut igne ꝓbat̉ ar. ⁊ au. cami. ⁊cͣ. qꝛ ſic̄ aurū magꝭ examīat̉ ꝙͣ argētū: ita dn̄s maiori tribulationeexaminat corda magꝭ fortiū ꝙͣ minꝰ. vn̄ dic̄ apl̓s. j. cor..x. Fidelis deꝰ qͥ nō patiet̉ vos tētari ſupra id qd̓ poteſtꝭ.Et ẜm hͦ dixit beatꝰ Sixtꝰ ad ſcm̄ Laurētiū: Nos qͣſi ſenes leuioris pugne curſū recipimꝰ: te āt qͣſi iuuenē gl̓ioſior de tyrāno expectat triūphꝰ. g ¶ Malus obedit ligue inique .i. tyrāno p̄cipiēti iniqͣ. h ¶ Et fallax ⁊cͣ. qꝛẜꝫ iudice ppl̓i ſic ⁊ mīſtri eiꝰ: eccl̓ia. x. ¶ Qui deſpicitpau. ⁊cͣ. exponat̉ vt. sͣ. xiiij. k ¶ Et qͥ ī ruina le. al. ꝑ ſe⁊ directe. l ¶ Nō erit īpunitꝰ. qꝛ ī hoc peccat. Secꝰ ātē ſi letat̉ ī ruina alicꝰ ꝑ accn̄s: vtpote qꝛ ille ē malus hōturbās alioꝝ pacē: ⁊ ſic ceſſat hoc malū. Letari aūt perſe de pace reddita ppl̓o: ⁊ ꝑ accn̄s de ruina ꝑturbantiseā ē licitū. m ¶ Corona ſenū .i. honor eoꝝ. n ¶ Filijfilioꝝ. vn̄ ad glam pluriū patrū veteris teſtamēti dr̄ ꝙvider̄t filios ⁊ filios filioꝝ vſqꝫ ī tertiā ⁊ qͣrtā gna̓tōeꝫ.
exterior: qꝛ motus maiores expellūt minores ẜm ph̓m. Secundū ē ꝙ mordet labia ſua. ex imaginatōe .n. p̄ficiēdi malū mouētur dentes ad talē actū: iō dr̄: r ¶ Mordēs labiaſua ꝑficit malū .i. imaginat̉ ꝑfice̓. s ¶ Corona dignitatꝭ ſenectus .i. debet̉ ſenectuti nō cuicūqꝫ ſed bone: iō ſb̓ditur:t ¶ Que in vijs iuſticie reperiet̉ .ſ. ꝓceſſiſſe. v ¶ Melior ē patiens viro forti. fortitudine corꝑali quātomelior ē aīa corpore.Patiētia .n. ꝓpͥe ē fortitudo aīe per quā eqͣnimit̉ tole̓at aduerſa.x ¶ Et qui dn̄at̉ aīoſuo. per repreſſioneꝫcōcupiſcētiaꝝ. IExpugnatore vrbiū.ꝓpter qd̓ Dioge. ph̓sdixit d̓ alexādro magno: qͥ multas vrbesexpugnauerat: ꝙ eratſeruus ſerui ſui: quiaDiogeneſ ꝑ rōem dominabat̉ ſuo ſenſitiuo appetitui. Alexāder v̓o magis ſeruiebat ſuo appetitui ſenſitiuo. z ¶ Sortes mittūt̉ in ſinū .i. īaliquo loco occulto vt īde recipiant̉ fortuitu vel ſine ꝓuiſione humana. ⁊ ¶ Sed a dn̄o tēperant̉ ex dīna .n. ꝓuidētiaꝓuenit ꝙ talis ſors cadat ſuꝑ talē. ¶ Ad maiorē hꝰ auctoritatis ītelligētiā q̄ritur vtrū vti ſortibꝰ ſit licitū. Ad qd̓ dicēdū ꝙ vti ſortibus ē ex vario euētū ſeu diſpoſitōe alicuiꝰ reiſenſibilis ꝓpoſite determinare aliqd̓ dubiū vl̓ incertū: ſicutex feſtucis ꝓpoſitis ꝑ hoc ꝙ aliquis accipit breuiorē vel lōgiorē: ſeu ī ꝓiectōe taxilloꝝ ex hoc ꝙ aliqͥs ꝓijcit plura velpauca puncta: vel ex ꝯſil̓ibus aliqd̓ dubiū int̓ hoīes det̓mīatur. Et ſi hoc fiat ad alicuiꝰ rei diuiſionē int̓ hoīes vt ꝑ hocdeterminetur quis quā partē accipiat vocat̉ ſors diuiſoriaSi aūt hoc fiat ad aliquid determinate agendū: vocat̉ ſorsꝯſultoria. Igit̉ ſi diſpoſitio vel euētus ſortiū expectet̉ a fortuna tm̄ nullū eſt viciū: vt ſi mittant̉ ſortes ad determinandū int̓ hoīes: vt quis quā partē accipiat alicuiꝰ rei ⁊ hoc excōi cōſenſu cōmittit̉ fortune. Cā tn̄ motiua. pōt eſſe peccatūvt ſi ꝓpt̓ cupiditatē ꝓpriā vel aliud viciū nō poſſint ꝯcordit̓alio mō diuide̓. Si aūt diſpō ſortiū vel euētus nō expectet̉ſolū a fortūa ſꝫ ab alia cā: hͦ ē dupl̓r. Unoº a cā corꝑali: vt adiſpōe ſtellaꝝ: ⁊ ſic cū actꝰ ſtellaꝝ ad hoc ſe nō extēdat: ſuꝑſtitioſū ē ⁊ illicitū ⁊ nō caret occl̓to pacto d̓monū. Alio qꝛexpectat̉ euētus ⁊ diſpoſitio ſortiū a cā ſpūali dirigente: ⁊hoc ē dupl̓r. Uno mō a demone: ⁊ hoc ē illicitū: qꝛ includitfamiliaritatē ⁊ pactū cū demonibꝰ. Alio mō a deo expectatur īmediate vel mediātibꝰ ſanctis angelis: ⁊ hoc nō ē illicitū ẜm ſe ſi fiat cū reuerētia debita: vn̄ dr̄ hic: Sortes mittūtur in ſinū: ſed a dn̄o tēperātur. Pōt tn̄ in hoc qͣdrupl̓r peccatū īcidere. Primo ſi abſqꝫ vlla neceſſitate ad ſortes recurratur. hoc .n. vr̄ ad dei tētatōem ꝑtinere. vn̄ dicit Ambroꝰ:Qui ſorte eligit̉ humano iudicio nō cōprehēdit̉. 2º ſi aliqͥsetiā in neceſſitate abſqꝫ reuerētia debita ſortibꝰ vtat̉. Un̄ ſuper actꝰ apl̓oꝝ dicit Beda: Siqui neceſſitate aliqͣ compulſideū putat ſortibꝰ apl̓oꝝ exēplo eſſe ꝯſulendū videāt hoc ipſos apl̓os nō niſi collecto fratrū cetu ⁊ p̄cibꝰ ad deum fuſisegiſſe. 3º ſi diuina oracula ad terrena negocia ꝯuertant̉. vn̄dicit Augꝰ ad inqͥſitōes Ianuarij: His qͥ de paginis euāgelicis ſortes legūt: etſi optādū ſit vt hoc potiꝰ faciat ꝙͣ ad d̓monia ꝯſulēda ꝯcurrāt: tn̄ mihi diſplicet iſta ꝯſuetudo ad negocia ſecl̓aria ⁊ ad vite huiꝰ vanitatē dīna oracula velle cōuertere. 4º ſi ī electōibꝰ eccl̓iaſticis que ex ſpiritus ſcī īſpira