Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Prologus

auteꝫ editio prouerbia vocat: cōeleth: que grece eccleſiaſten: latine conciōatorē poſſumꝰ dice̓: ſyrāſiri: qd̓ī līgua nr̄a v̓tit̉ canticū caticoꝝ. Fert̉ ⁊ panaͣethoſ ieſufilij ſyrāch liber: ⁊ aliꝰ pſeudographus: ꝗ ſapīa ſalolomonis īſcribit̉. Quoꝝ pͥorē hebraicū repperi: nō eccleſiaſticū vt apud latinosſꝫ ꝑabolaſ p̄notatū. Cui iūcti erāt eccleſiaſtes ⁊ cāticūcāticoꝝ: vt ſil̓itudinem ſalomonis n̄ ſolū nūero librorū: ſed ēt maͣꝝ genere cōeqͣret. Secūdꝰ apud hebreosnuſqͣꝫ ē: qꝛ ⁊ ip̄ē ſtilꝰ grecaꝫeloquētia redolet: ⁊ n̄nulliſcriptoꝝ veteꝝ: hūc eē iud̓i

philonis affirmāt. Sicūt ergo iudith ⁊ tobie ⁊ machabeoꝝ libros: legit ꝗdē eoseccl̓ia: ſꝫ īter canonicas ſcripturas nō recipit: ſic ⁊ hecduo volumīa legat ad edificationem plebis: n̄ ad auctoritatē eccl̓iaſticoꝝ dogmatū ꝯfirmādā. Sicui ſaneſeptuagīta interp̄tū magiseditio placet: hꝫ eā a nobiſolī emēdatā. Neqꝫ eī nouaſic cūdimꝰ: vt vetera deſtruamus: et tāmē cū diligētiſſime legerit: ſciāt magꝭ nr̄aſcripta intell̓i: que̓ n̄ ī tertiūvaſ trāſfuſa coacuerīt: ſꝫ ſtātī dē p̄lo puriſſie̓ ꝯmēdatateſte: ſuū ſāporē ſeruauerit.Expliē epl̓a ſcī hierōyimi

vnde dr̄ ꝓuerbiū. q. ꝓ verbo poſitū: vel quaſi v̓bū pro alio.o Coeleth. hebraice qd̓ volumē: Poſſumꝰ dicere eccleſiaſten ⁊cͣ. coeleth hebraice: eccleſiaſtes grece: cōcionator latīeconcionor concionariſ dr̄ loqui ad concionē̓: ⁊ inde cōcionator dr̄ liber iſte: eo ꝙ ſermo eiꝰ nō ſpēaliter ad vnū ſicut ī ꝓuerbijs: ſꝫ ad vniuerſos generaliter dirigatur: docēs oīa q̄ ī mūdo cernimꝰ caduca eē⁊ breuia ⁊ ob hoc minime appetēda: ita dicit Iſido. in vj. ety.p Syraſirim qd̓ inlinguā noſtrā vertit̉.i. tranſfertur vel īterpretatur. q Canticū cāticoꝝ. q. d. ſyraſiriꝫ hebraice epithalamiuꝫ grece: carmennuptiale latine qui canit epithalāiuꝫ .i. nuptialē cantū ꝓ ꝯiūction chriſti ⁊ eccl̓ie. dr̄aūt cāticū cāticoꝝ eoꝙ oībꝰ cāticis preferat̉que in ſacris ſcripturis habemꝰ: ſicut q̄dāin lege dn̄i dicūtur ſācta quibus maiora ſiſcāſcōꝝ: ita dicit Iſi.ety. vj. Et ſubdit: Horū aut triū librorumcarmina exametriſ ⁊pentametris verſibuſꝯpoſita ꝑhibēt̉ vt ioſephꝰ hieronymuſqꝫ ꝯſcribūt. r Epithalamiū .i. cātus qͥ ſit ſuꝑ thalamū .i. ſupra ſpōſū vl̓ ſpōſāvnde epithalamiꝰ a um: ẜm huguitionē. Papias v̓o ſic dic̄Epithalamia ſūt carmīa nuptiaꝝ q̄ decātat̉ a ſcholaſticꝭ adhonorē ſpōſi vel ſponſe. Hoc prīo ſalomō edidit ad laudemchriſti ⁊ eccl̓ie: ex qͦ gētiles epithalamīa ſibi vēdicauerunt.Dictū eſt aūt ꝙ ī thalāis decātet̉. Hieronymꝰ in epl̓a ad paulinū: Salomon pacificꝰ ⁊ amabil̓ dn̄i mores corrigit: nāꝫ docet: eccl̓iaꝫ iūgit pariter ⁊ chriſtū: ſcāꝝ qͦꝫ nuptiaꝝ dulce canit epithalamiū. r¶ Panarethos .i. eccl̓iaſticꝰ. a pan qd̓ eſttotū: ⁊ ares qd̓ ē virtus: ⁊ theſis qd̓ ē poſitio: qꝛ ē ꝯtētiuꝰ ⁊ īſtructiuꝰ virtutū oīuꝫ tā theologicaꝝ ꝙͣ politicaꝝ. vel dr̄ apan qd̓ eſt oē ⁊ arethe qd̓ ē v̓tus cum enim a latinis indiſtīcte dicitur virtus vel animi vel corporis. grece autem arethe dr̄ tm̄ aī. dynamis vero ī corꝑe ⁊ ī aīa dr̄. Remigius dic̄ī īterp̄tatiōibꝰ. Panarethoſ: liber eccl̓ie vl̓ eccl̓iaſticꝰ: d̓ qͦ dic̄Iſi. ety. vj. Librū eccl̓iaſticū certiſſime ieſus filiꝰ ſirach hieroſolymita ieſu ſacerdotis magni nepoſ ꝯpoſuit: d̓ qͦ meminit⁊ zachariaſ: qͥ libri apud nos ꝓpt̓ eloquij ſil̓itudine ſalomōiſtitulo p̄notāt̉: dictꝰ aūt eccl̓iaſticꝰ eo ꝙ d̓ totiꝰ eccl̓ie diſciplinareligioſe cōuerſatiōis magna cura ⁊ rōne ſit editꝰ: h̓ ⁊ apudhebreos reperit̉: ſꝫ int̓ apocryphos hēt̉. s Fili ſarach. addrīaꝫ ieſu filij naue. t Pſeudographꝰ .i. falſo īſcriptꝰ vl̓ ītitulatus: qꝛ .ſ. Sapi. ſalomon īſcri. cū tn̄ nō a ſalomōe ſꝫ aphilone ſit editꝰ. ⁊ dr̄ p̄ſeudographꝰ a pſeudo qd̓ ē falſus ⁊graphos qd̓ ē ſcriptura .i. falſo īſcriptꝰ quātū ad titulum ſupradictū. Etiā pſeudographꝰ aliqn̄ expōit̉ falſus ſcriptor: ⁊pōt ī hac dictione ⁊ ſil̓ibꝰ vt p̄ſeudo apl̓s pſeudo ꝓph̓a eē cōpoſitio vel appō. Et ē p̄ſeudo īdeclīabile ī vtroqꝫ nūo ⁊ oīsgeneris ẜm Hug. Quidā tn̄ dicūt ꝙ pſeudo ē tm̄ nui pl̓alisSꝫ tene qd̓ priꝰ dictū ē: ⁊ corripit penultimā pſeudographd̓ hoc dic̄ Iſi. ī vj ety. ⁊ ſumit a hieronymo: liber ſapīe apd̓hebreos nuſꝙͣ ē. vn̄ ⁊ ip̄e ſtilus grecā magis eloquentiam re

dolet: hūc iudei phllonis eē affirmāt: qͥ ꝓīde ſapīa noīatur: qꝛ in eo chriſti aduētꝰ qͥ ē ſapīa pr̄iſ ⁊ paſſio eiꝰ euidēter exprimit̉. De philōe dic̄ hierōymꝰ ī libro illuſtriū viroꝝ: ꝙ fuit iudeus natiōe alexādrinꝰ d̓ genere ſacerdotūv Prenotatum .i. intitulatum. Scd̓ſ .ſ. liber ſapiētie.x Ip̄e ſtilus .i.ipſe modꝰ ſcribendi. y Aloquentiā redolet .i. ſapitq. d. ita luculēt̓ ⁊ta excellēter loqͥt̉ꝙ ex ipſo mō loquēdi apꝑet hūclibrū greco eloqͥofuiſſe ſcriptuꝫ qͥaphilo in greca lingua fuit ꝑitꝰ lꝫ eētiudeuſ. a Sic̄gͦ iudith ⁊cͣ. Iſi. īvj. ety. dicit ⁊ iudith tobie machabeorūqꝫ libriqͥbus auctoribusſcripti ſunt mīmeꝯſtat. hn̄t aūt vocabula ex eoꝝ nominibꝰ qͦꝝ geſta īeis ſcribuntur.b Canonicas .i.regulares ī qͥbꝰ dātur recte regule viuēdi: q̄ recte regūtq̄ r̄cte ducūt: nec aliorſū trahūt: q̄ diſtortum prauūqꝫ corrigunt vnde dicuntur canonice acanō grece qd̓ ē r̄gl̓a latīe ſiue ꝯſuetudo approbata ſiueīſtitutio: ⁊ ſcias ꝙ canō ī r̄cto n̄ dꝫ ī fine accetuari cū corripiat penl̓. obliqͦꝝ. In̄ cāonicꝰ .i. regularis vt dictū ē ī ꝓlogo galeato ſuꝑ libros regū īuēies qͥ libri ſint d̓ cāone:⁊ qͥ no. c Nō recipit. hoc veꝝ ē d̓ oriētali eccl̓ia: ſꝫ occidētal̓ recipit vt dic̄ Augꝰ. ī libro d̓ ciuitate dei vel fortenōdū tꝑe ſuo erāt recepti. d Uel nō recipit īter cano.ſcrip .i. nō ꝯputat ī canone veteris legꝭ aut noue. ſt̓ tn̄ canonici libri ab eccl̓ia catholica approbati. d Sicutſane ⁊cͣ. lr̄a plāa ē: ſnīa eī talis ē: ſi alicui magꝭ plꝫ editiolxx. ꝙͣ nr̄a: pōt eā habere olī a me correctā. e Audimꝰi. fabricamꝰ vel facimꝰ. Cudo is dr̄ fabricare: ferire polire: ſculpe̓: ⁊ tōde̓. f Sed cū diligentiſſime legerit ⁊cͣ.Hic ꝓbat ꝑ ſil̓e ſuā editionē p̄uale̓: ſicut eī vinū trāſfuſūd̓ prīo vaſe ī ſecūdū: ⁊ d̓ ſcd̓o ī tertiuꝫ corrūpit̉: ⁊ aceſcitita editio. lxx. d̓ hebreo ī grecū: ⁊ d̓ greco ī latinū qͣſi ī tertiū vas traſfuſa: minꝰ valꝫ ꝙͣ nr̄a q̄ īmediate d̓ ip̄o fontev̓itatꝭ hebraice ē aſſūpta: ⁊ hͦ ē qd̓ ip̄e dic̄: g Sciat magis nr̄a ſcripta ītell̓i .i. magis eē ītell̓ibilia: qꝛ puriōa ſt̓ ⁊v̓iora ꝙͣ editō. lxx. h Que n̄ ī t̓tiū vaſ traffuſa coacuerit .i. corrupta fuerīt ad mōꝫ vini nimiſ d̓ vaſe ī vaſ trāſfuſi qd̓ amittit colorē ⁊ ſaporē ⁊ valorē. Coacuerīt a coaceo qd̓ ꝯpōit̉ a cō ⁊ aceo .i. eē vl̓ fie̓i acidū. i Sꝫ ſtatīi. īmediate. k De p̄lo. .i. d̓ torcl̓ari. l¶ Puriſſie ꝯmē.teſte .i. vaſe pēitꝰ īcorrupto. Cōmēdata a ꝯmēdo qd̓ ꝯponit̉ a con ⁊ mādo: ⁊ ē ꝯmēda̓e: trade̓: ꝯmitte̓: laudāe magnificare ⁊ extolle̓. Teſta qͣi toſta a toſtꝰ: tā: tū qꝛ cū pͥusmoll̓ ſit toſta pꝰ hac d̓ſiccat̉ ⁊ īdurat̉ dū coqͥt̉. Et dr̄ ollavl̓ ēt qͥcqͥd ex creta l̓ argilloſa t̓ra coqͥt̉. Un̄ qͣdā ſil̓itudine dr̄ teſta capitis. m Saporē ſuū ẜuauerūt. p̄lū a pͥmēdo dr̄ p̄ſſoriū: ⁊ ꝓpͥe p̄lū dr̄ illud lōgū īſtr̄ꝫ qͦ p̄munt̉vue. vel ꝯponit̉ p̄lum. q. pre alijs longum.