¶ pſalmoꝝ

ſemꝑ laus eiꝰ ī ore meo. Indomīo laudabit̉ aīa mea:audiēt māſueti et letentur.Magnificate dn̄m mecū:⁊ exaltemˢ nomē eiꝰ ī idip̄ꝫ.Exqu̓iſiui dn̄ꝫ ⁊ exaudiuitme: ⁊ ex oībꝰ t̓bulatōibꝰ meis eripuit me. Accēdite adeuꝫ ēt illuminamī: et faciesvr̄e nō ꝯfūdent̉. Iſte̓ pauꝑclamauit et dn̄s exaudiuiteū: et d̓ oībꝰ tribulatōibꝰ eiꝰſaluauit eū. Immittit angelꝰ dn̄i ī circuitu timētium

eū: ⁊ eripiet eos. Guſtate⁊ videte quoniam ſuauisē dominus: beatus vir quiſperat in eo. ITimēte dn̄moēs ſancti eiꝰ: qm̄ non ē inopia timentibus eū. IDiuites eguerūt ēt eſurierūt: inꝗrentes autē dn̄m non minuetur omni bono. Ue̓nite filij audite me: timoremdomī docebo uos. Quiseſt hō qui vult uitā: diligitdiēs uidere bonos? Prōhibe linguam tuā ā malo.

dicūt deū tm̄modo tꝑe ꝓſperitatis: ſꝫ illud Iacha. xj.Bn̄dictus dn̄s deuſ qm̄ diuites facti ſumꝰ. ſꝫ maledicūttꝑe aduerſitatis: vn̄ vxor iob dicebat ei in aduerſitatepoſito: Bn̄dic deo ⁊ morere .i. maledic: vt ibidē fuit expoſitū Iob. ij. c ¶ Sēper laus eiꝰ in ore meo. li ſꝑ nonimportat hic ꝯtinuitatē. Non enīpōt hō mortaliscōtinuare diuinālaudē: qꝛ oportetꝙ aliqn̄ iterrum.pat ex fragilitatecarnis ſaltē tēpore dormitōnis: ſꝫīportat frequētiāſic̄ d̓ hoīe eccleſiāfrequentāte dicit̉ꝙ ſꝑ eſt ī eccleſialꝫ aliqͥbꝰ tēporibꝰſit extra. d ¶ Indn̄o laudabit̉ aīamea .i. ſi in me ſitaliquid laudabl̓etotū attribuaturdeo a qͦ illud habeo. Uel aliter:d ¶ In dn̄o laudabit̉ aīa mea. q. d. de laudibꝰ hoīumnon curo: qꝛ frequenter laudant: qd̓ eſt vituperabile: ⁊ecōtra: ſed laudari a deo deſidero: cuius laus ē v̓a. Laudat āt deꝰ hoīem qn̄ ꝑ aliquē effectū vel ſignū p̄bet ei vtutꝭ teſtimoniū. Et hͦ mō loqͥt̉ apl̓s ſcd̓a. Corꝭ. x. Quigloriat̉ in dn̄o gloriet̉. nō .n. qui ſeipſum cōmendat illeꝓbatus eſt ideſt. approbatus: ſed quē dn̄s ꝯmēorat. Henī mō deꝰ pluries dauid cōmendauit. e ¶ Audiantmanſueti ⁊ letent̉. Manſuetudo eſt v̓tus ire rep̄ſſiua: q̄int̓ alias alias v̓tutes maxīe in dauid apparuit: qꝛ ſauleū ꝑſequens ad mortē bis in manus eiꝰ cecidit: ⁊ tn̄ nōſolū ei peꝑcit: ſed ēt viros ſuoſ ab eiꝰ īterfectiōe rep̄ſſit:vt hr̄. j. Reg. xxiiij. ⁊ .xxvj. Et ꝓpter hāc māſuetudineꝫſpālit̓ deus ipſū in bonis tēporalibus ⁊ ſpūalibus multiplicauit: ẜm ꝙ ipſe dic̄. ij. Reg. xij. Manſuetudo meamultiplicauit me: ꝓpt̓ qd̓ dicit dauid hic: e ¶ Audiant manſueti. bona mihi a deo collata ꝓ māſuetudīemea. f ¶ Et letentur. ſcientes ꝙ ita fiet eis. g ¶ Magnificate. Hic ꝯn̄t̉ ponitur gr̄arum actōis augmētatioReputabat .n. dauid diuinū bn̄ficiū erga ſe ita magnūꝙ n̄ ſufficiebat ad regratiand̓: ⁊ iō īuitat alios ad adiuuādū ip̄m. d. ¶ Magnificate dn̄ꝫ mecū ⁊cͣ. d̓ bn̄ficiomihi collato: ꝓpt̓ qd̓ ſb̓dit: h ¶ Exqͣſiui dn̄ꝫ ⁊ exaudiuit me ⁊cͣ. et patꝫ littera. i ¶ Accedite. Hic ꝯn̄t̉ dauidalios ad bonum hortatur: pͥmo ad bonum vite cōtemplatiue per quam homo ordinatur ad deuꝫ: ſecūdo adbonū actiue vite per quā ordinat̉ ad ꝓximū: ibi UeītePrīa ī duas: qꝛ pͥº pōit exhortatōꝫ: 2º īducit ad hͦ rōemibi: Iſte pauꝑ. Lirca ꝑmū dic̄: i ¶ Accedite ad eū .ſ. addeū ad queꝫ acceditur non paſſibus corporis: ſꝫ affectibus mentꝭ ꝑ verā cognitōem ⁊ amorē: ideo ſubditur:k ¶ Et illuminamini. Deus enim eſt lux: vt habet̉ Iohan j. et ideo ſicut accedēs ad lumē vel lucē corporalēcorporalit̓ illuminat̉: ſic accedēs ad deū ꝑ bonū mentisaffectū ſpūalit̓ illuſtrat̉. l ¶ Et facies veſtre nō ꝯfūdētur .i. nō patiemī repulſā in or̄onibus veſtris. Illiꝰ eniꝫfacies ꝯfundit̉ cuiꝰ petitō repellit̉. m ¶ Iſte pauꝑ. Hicadducit ad ſuū ꝓpoſitū rōnem: ⁊ pͥmo exemplo ſui. d.m ¶ Iſte pauper clamauit .i. ego qui ſum exul pauꝑ etrugitiuus. n ¶ Et dn̄s exaudiuit eum liberando a

philiſteis mō ſupradicto. o ¶ Et de omnibus tribulatōibus ⁊cͣ. qꝛ nō ſolū fuit modo ſaluatus a philiſteis: ſed etiāde manibꝰ ſaulis qͥ conatus fuerat occidere eum: vt habet̉pͥmo Reg. in pluribus locis. q. d. Si ego qui ſum pauper ⁊fugitiuꝰ inueni gratiaꝫ apud deū: ſil̓r illi qͥ vero corde accedunt ad deum. ſcd̓oinducit rōnem ex ꝑteſpūs angelici dicens:Immittit .ſ. in fluxūſue virtutꝭ. p ¶ Angelus dn̄i ⁊cͣ. hoc pꝫin pluribuſ locꝭ ſacreſcripture: vnde ⁊ angelus liberauit lotha ſodomis: Gen̄. xix.⁊ tres pueros de camino ignis: Dan̄. iij.vbi dicit̉ ꝙ angelꝰ domini deſcēdit cū azaria ⁊ ſocijs eiꝰ in fornacē: ⁊ excuſſit flāmāignis de fornace: ⁊ ſimilit̓ liberauitᶠ danielem de lacu leonumDan̄. vj. Hoc allegatdauid ad on̄dendumꝯdeſcenſionem angeloꝝ erga eoſ qui corde vero ⁊ puro accedunt ad deum. tertio adducit rōnem ex ꝑte ipſiuſ dei dicens: q ¶ Guſtate ⁊ videte. q. d. exꝑimento poteſt ꝓbare.r ¶ Qm̄ ſuauis ē dn̄s. ⁊ loquit̉. ad modū hoīuꝫ dulcedinēvini ꝓbātiū: qꝛ pͥº modicū deguſtāt: ⁊ ex hͦ cognita eiꝰ dulcedīe alliciunt̉ ad āpliꝰ guſtādū: ſic hoīes deuoti pͥº ꝑcipiēteſaliqͥd de dulcedīe dei aplius alliciunt̉ ad ampliꝰ ſentienduꝫSꝫ aduertendū ꝙ ꝓbantes dulcedinē vini illud modicuꝫqd̓ p̄guſtant ſuꝑ linguā diu retinēt: ſic ſentiētes diuinā bonitatē debēt ea ꝙͣdiu poſſūt retinere: qꝛ hͦ ē qd̓dā p̄ ludiuꝫbeatitudīs future: ꝓpt̓ qd̓ ſequit̉: s Btūs vir ⁊cͣ. Talisenī p̄guſtatio diuine dulcedis auget ſpē future btītudīs. Licet at aliqn̄ apud hoīes nimia familiaritas pariat ꝯtēptuꝫtalis tn̄ familiaritas dei ad hoīem qͣ ei cōicat ī pn̄ti vitaā ſuam dulcedinē magꝭ auget reuerētiā filialē hoīs ad deū: id̓oſb̓dit̉: t ¶ Timete dn̄m oēs ſcī ⁊cͣ. Ex hͦ enī ꝙ ſentiūt inſe diuina p̄ſentiā mō p̄dcō ſufficit̉ eis ꝓ oī bono: īmo aliabona eis deſipiūt: niſi ꝙͣtum neceſſitas exigit. Econtrarioāt ē de cupidis hꝰ mūdi qͥbꝰ oīa deficiūt: ꝓpt̓ quod ſb̓diturv ¶ Diuites eguerūt. qꝛ ẜm ꝙ dicit hiero. in epl̓a ad paulinū: Antiqͥtus dictū eſt: Auaro deeſt tam qd̓ hꝫ ꝙͣ qd̓ nonhꝫ: iō ſb̓dit̉: x ¶ Et eſurierūt. qꝛ nō audēt frui bonis habitis: ſꝫ ea relinquūt alijs. y ¶ Inqͥrentes āt dn̄m. fide etdeuotōe. z ¶ Non minuent̉ oī bono. qꝛ abūdāt in bonisſpūalibꝰ. Tēporalia v̓o ꝙͣtūcūqꝫ modica eis ſufficiūt: īmoꝓ diuitijs cōputant̉: vnde dicit apl̓s pͥma thimo. vj. Habētes alimēta ⁊ qͥbꝰ tegamur: his ꝯtēti ſimus. Et hiero. in epiſtola ad paulinum: Uictus ⁊ veſtitus diuitie ſunt chriſtianoꝝ. a ¶ Uenite filij. Hic cōſequent̓ hortat̉ ad bonuꝫ vite actiue que conſiſtit in vitatione peccati: ⁊ operatiōe boni ad ꝓximum Timor autem dn̄i facit vitare peccatum:ẜm illud Prouer. xv. Per timorē dn̄i recedit omnis a malo: ideo dicit: a ¶ Uenite filij. per deſiderium diſcipline.b ¶ Timorem domini ⁊cͣ. qui eſt initium ſapientie iuſtorum. c.¶Quis ē homo qͥ vult vitā .ſ. beatā in qͣ nullꝰ morit̉. d ¶ Diligit dies ⁊cͣ. in beatitudine celeſti: vbi diesnō interrumpentur noctibꝰ: faciat ſupple quod ſequitur:e ¶ Prohibe linguā tuā. vbi docet̉ vitatio peccati oris: etpͥmo reſpectu dei cū dr̄: f ¶ A malo .ſ. blaſphemie ⁊ diuini ꝯtēptus ⁊ ſimiliū: ſecundo reſpectu ꝓximi cum dicitur: