Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

pſalmoꝝ

diuina ꝓuidētia ſe extēdit ad iſta īferiora: ſꝫ tm̄ adſuꝑiora: ī qͦꝝ ꝑſona dr̄ iob. xxij. Circa cardīes celi ꝑābulat nec nr̄a ꝯſiderat. v Dn̄e dn̄s nr̄ ⁊cͣ. Hic ī fine p̄ſreſumit dauid pͥmū v̓ſuꝫ ſic̄ ī cātilenis fieri ſolet: ī fine reiterat̉ pͥncipiū: exponat̉ ſic̄ pͥus. Moraliterāt poſſꝫ expōi p̄siſte ē de chriſtocapite: vt viſū eſtde qͦlibet fidelinē mēbꝝ chriſti: v̓tutē hūilitatꝭ patiētie diuinā v̓tuteꝫ ſb̓limat̉ ad coronam gl̓ie: adquā nos ꝑducat. In pſal. viij. Dn̄e dn̄s nr̄.Ic pſal. ſatis bn̄ expo­ Additio.nit̉ in poſtilla exceptꝭ paucis: ī qͥbꝰ videt̉ aliqd̓vlteriꝰ addendū. pͥmū ē: qꝛ cuꝫ dicit Admirabile ē nomē tuū in vniuerſa t̓ra. innuit nobis nomenchriſti de agit̉ in iudea tm̄ erat publicādū admirabile ſic̄ nomē dei tꝑe ve. teſta. de in p̄ſ. Notꝰ ī iudea deus: in iſrl̓ magnū nomē eiꝰ. ſꝫ ēt ī vniuerſa t̓ra: qd̓ factū fuit apl̓os qͥbus iniūctū fuit actuū .j. ca. Eritꝭ mihi teſtes in iudea ſamaria: vſqꝫ ad extremū t̓re: qd̓ etfecerūt: qꝛ in oēm t̓raꝫ exiuit ſonus eoꝝ. Secundū ē qͥa dicit: Eleuata ē magnificētia ⁊cͣ. intelligit̉ magnificētia ꝓpͥe de hūanitate chriſti. ẜm ph̓m in. iiij. ethico.ꝑtinet ad magnificū p̄parare ꝯuenientē hītatōeꝫ. Conſtat āt ꝓut dr̄ ad coloc̄. ij. ca. in chriſto hītat oīs plenitudo diuinitatꝭ. ē qd̓ dicit glo. in loco: Magnificētia tua .i. filiꝰ tuꝰ deꝰ. Eleuata ē. de t̓rena hūilitateSuꝑ celos. ſic magnificētia dei ī loco ē ip̄e chriſtusTertiū ē dicit̉: Ex ore īfantiū lactētium ꝑfeciſtilaudē. lꝫ in dicitꝭ Ex ore īfātiū. intelligant̉ pueri īplo: vt ipſe allegat Matth̓. xxj. tn̄ qd̓ dic̄ lactētiū.ꝓpͥe applicat̉ ip̄is pueris: trāſcēderāt etatē lactētiūvt de ſe pꝫ: ſꝫ hꝫ ītelligi de ſimplicibꝰ fidē catholicā tꝑeapl̓oꝝ recipiētibꝰ: de qͥbꝰ.. pe. ij. Quaſi geniti īfantes lac ꝯcupiſcite. .. corith̓. iij. Lac potū dedi vobis:eſcā. Un̄ ſic̄ ī pueris ſeu in īfātibꝰ laus dei vr̄ ꝓceſſiſſe aſpūſcō linguas eoꝝ mouēte: ꝓut dr̄ ī poſtilla: ſic ī lactētibꝰ lꝫ vſū rōnis hn̄tes: tn̄ altā doctrinaꝫ ꝓpt̓ ſimplicitatē ſuā caꝑe poſſēt: laus dei ſeu ꝯfeſſio fidei vr̄cedere a ſpūſcō mētes eoꝝ illumināte: ſic ex ore vtrorūqꝫ laus ꝑficit̉ ī corde .ſ. ī ore: qꝛ corde credit̉ ad iuſtitiā. oris āt ꝯfeſſio fit ad ſalutē. ad Ro. x.. Quartū ēqꝛ dicit: Celos tuos oꝑa digitoꝝ tuoꝝ. intelligendūē empyreo: qd̓ ē celū ſpūale. dr̄: Oꝑa digitoꝝ tuoruꝫ: qd̓ denotat oꝑis ſubtilitatē. celi aūt ſiderei: qꝛ corporei ſūt dicunt̉ oꝑa digitoꝝ: ſꝫ potiꝰ oꝑa manuumiuxta illud: Oꝑa manuū tuaꝝ ſūt celi. Quintū q̄ren ē pſal. dicit: Lunā ſtellas tu fūdaſti. cur p̄termiſit face̓ mentōem de ſole: maxīe pͥncipalior ē int̓ ſidera: vnde ī ſcripturꝭ ſacris ſꝑ eis p̄fert̉: de eo fit pͥncipalis mētio: vt ī pͥſ. ſolē ī pt̄ātem diei: lunā ſtellasin ptāteꝫ noctꝭ: ſic de ml̓tis alijs. Ad qd̓ dicendū in loco pſal. loqͥt̉ celo empyreo: vt dcm̄ ē: in lunādeſignat̉ vniuerſalis eccl̓ia: ꝓut in glo. ſic ſtellas debent ītelligi ſingule bt̄oꝝ ꝑſone angelice̓ hūane: ſꝫquā ꝯſideratōem chriſtꝰ deſignari dꝫ ſolē: ē verꝰ ſoliuſtitie: iuxta illud malachie vlt. ca. Oriet̉ vobis timētibꝰ nomē meū ſol iuſticie ⁊cͣ. qͥdē ſol ē magnificentiadei ſuꝑ celos: vt dr̄ in pͥº v̓ſu hꝰ p̄ſ. iccirco de ſole fac̄ luna ſtellis mētōeꝫ: tm̄ in celo empyreo ſūtſupra celos ſic̄ ſol: ē magnificētia dei: vn̄ rōnabilit̓admirat̉ vidēs excellētiā hꝰ mōi lune ſtellaꝝ: Quid ē memor es eiꝰ. Sextū aduertendū ē hic pſal.tabilit̓ ꝓpͥe correſpōdet aucͣti apl̓i: ad phil̓. ij. poſtil

latorē allegate .ſ. Propt̓ qd̓ deꝰ exaltauit illū ⁊cͣ. pͥmo qͥaſicut ibi hr̄ meritū hūilitatis paſſionis chriſti eiꝰ hūanitas fuit exaltata intm̄ dedit ei nomē qd̓ ē ſuꝑōe nom̄⁊cͣ. pari forma pſal. p̄miſit ī ti. Uictori ſuꝑ torcularibꝰqd̓ paſſionē denotat ſubdit: Quā admirabile ē nomē tuū⁊cͣ. Huic ēt qd̓ dicit apl̓s: Propt̓ qd̓ deꝰ exaltauit illū. correſpōdet pſalmiſta dicēs: Exaltata eſt magnificētia tua ⁊cͣ.Sil̓r huic qd̓ dicit apl̓s: Dedit illi nomē qd̓ ē ſuꝑōe nomēcorreſpōdet pſal. dicēs: Quā admirabile ē nomē tuū. Huic ēt qd̓ dicit apl̓s: In noīe ieſu om̄e genu flectat̉ celeſtium:correſpōdet pſal. dicēs: Ques boues ⁊cͣ. Huic āt qd̓ dic̄Infernoꝝ: correſpōdet pſal. dicēs: Piſces maris ꝑambulant ſemitas marꝭ. lꝫ .n. tra ſit īfimū elemētū tn̄ ẜm modūloquēdi ſacre ſcripture maria dicūt̉ ſubtꝰ t̓ram: eo flumina fluūt cōit̓ v̓ſus mare. vn̄ legit̉: Quia ip̄e ſuꝑ mariafūdauit. Huic āt qd̓ dicit apl̓s: Et oīs līgua cōfiteat̉ ⁊cͣ.correſpōdet pſal. dicēs: Ex ore īfātiū lactentiū ⁊cͣ. inp̄hēdit oēm liuguā .ſ. corporalē mētalē ſupradcō. Septimū pſalmiſta in vltiº vſu reſumit pͥmū v̓ſuꝫ: p̄termittenꝰtn̄ id qd̓ dixerat: Eleuata ē ſuꝑ me magnificētia: ſic pōtītelligi nomē dei ī hoc vltiº v̓ſu ſūptū de diuinitate tm̄ ꝓutin glo. ad phil̓. ij. nomē diuinitatꝭ cepit cognoſci in vniuerſa t̓ra exaltatōem chriſti: ſic̄ ī īfirmitate paſſionis dr̄eſſe exinanita. In eodē pſal. viij. vbi dr̄ in poſtilla hec ſyllaba ha p̄ponit̉ huic vocabulo guitit.Ec ſyllaba iuxta verā cōem Additio.Ihebraice lingue grāmaticā nec ē articulare accuſatiui nec alicuiꝰ alteriꝰ caſus: qꝛ īdifferent̉ p̄ponit̉cuilibet caſui. qd̓ ſic pꝫ. vbi hēmꝰ gen̄. j. Terra at̄ erat īanis vacua. ī loco t̓ra ē manifeſte noīatī caſus: ibi p̄ponit̉ hec ſyllaba ha: vt ibidē pꝫ. ſil̓r in eodē ca. vbi dr̄: Cogregatōeſqꝫ aqͣrū appellauit maria. in loco li aquarū ē gͣticaſus: ibi ēt p̄ponit̉ huic dictōi aquarū hec ſyllaba ha. ſil̓rgen̄. ij. ca. vbi trāſlatio nr̄a hꝫ: Precepitqꝫ ei dicēs: ī hebraico hr̄: Precepitqꝫ hōi dicēs: qd̓ idē ē in ſnīa ibidē de homine loquit̉: in loco huic dictōi hōi ē manifeſte datiuicaſus preponit̉ hec ſyllaba ha. fil̓r gen̄. j. vbi dr̄: Diuiſitqꝫaqͣs erat ſb̓ firmamēto: huic dictōi aqͣs ē manifeſte accuſati caſus p̄ponit̉ hec ſyllaba ha: vt ibidē pꝫ. ſil̓r Deut̓.xxxij. vbi dr̄. Audite celi loqͣr. ī loco li celi eſt vocat ī caſus: vt ē manifeſtuꝫ eidē p̄ponit̉ hec ſyllaba ha. ſil̓r gen̄. ij.vbi dr̄: Cōpleuitqꝫ deꝰ die ſeptiº. vbi li ſeptīo eſt manifeſteablatī caſus: p̄ponit̉ ei hec ſyllaba ha. ſic in alijs ꝙͣplurimis īnūabilibus locis. Ex quibꝰ pꝫ hec ſyllaba ha ēin hebreo articulare accuſatī nec alicuiꝰ alteriꝰ caſus: vt dc̄ꝫeſt: vn̄ apꝑet hūit poſtillator ab aliqͦ minꝰ ſufficienterdocto in gramatica hebraice lingue. Sꝫ vidēdū ē qͥd ſignificet hec ſyllaba ha in hebraica līgua: alicui dictōiʳ p̄ponat̉. Ad qd̓ ſciendū noīa cōia ſeu appellatīa ī ꝓpoſitionibꝰ ꝓponūt̉ ſine ſigno vniuerſali ītelligunt̉ īdifferentqͦcūqꝫ vno qd̓ illo noīe poſſꝫ appellari: vt dr̄: mgr̄ venitītelligit̉ indr̄nt̓ qͦcūqꝫ mgr̄ dr̄: ad verificādū talē ꝓpoſitōem ſufficit vnꝰ mgr̄ veīt qͥcūqꝫ ſit ille. ſꝫ cōtingit ſepe int̓ ml̓tos mgr̄os ꝯueniūt in aliqͣ ſocietate ſeu collegioſit aliqͥs mgr̄ notior: vtputa de frequētiꝰ fit ẜmo ī tali ſocietate vel collegio ꝙͣ de ceterꝭ mgr̄is ꝓpt̓ aliquā p̄eminentiā officij: vl̓ alicuiꝰ ſingl̓aritatꝭ ad mgr̄m ꝑtinētis: in caſu in hebraica lingua dr̄: mgr̄ veīt ſine additōe: ītelligit̉de qͦcūqꝫ īdifferent ſic̄ in līgua latina fit cōit̓: ſꝫ addit̉ inhebreo hec ſyllaba ha huic dictōi mgr̄: tūc verificat̉ niſi de illo mgro notiori p̄dcō vt dcm̄ ē: ita exn̄tibusmultꝭ mgr̄is in eodē collegio qͦꝝ vnꝰ eſſet notior rōne p̄dcāfalſū eſſet dice̓: mgr̄ venit: additōe hꝰ ſyllabe ha: niſi illeille mgr̄ ſingl̓arit p̄dcō det̓minat̉ veniſſꝫ. īde ē q̄d āregl̓a gramatical̓ in lingua hebraica nūꝙͣ nomī ꝓpͥo fitadditio illiꝰ ſyllabe ha: lꝫ et ꝓpria noīa varient̉ per caſus.

bb 4