Liber
¶ In finē ꝓ occultꝭ p̄ſ. dauidOnfitebor tibi ¶ IXdn̄e ī to̓to cord̓ meo-
nararbo omnia mirabiliatua. Lē̓tabor ⁊ exultaboī te pſallā noī tuo altīſſe.
cuiꝰ rō pꝫ ex dictis: qꝛ illud qd̓ ſignificat̉ noīe ꝓpͥo non exigit aliqd̓ ſignū ꝑ qd̓ diſtinguat̉ ab alijs: cuꝫ nihil ſignificet̉ꝑ nomen ꝓpͥum: niſi aliqd̓ ſingulare: niſi forte ſumat̉ equiuoce: qd̓ eſt alteriꝰ rōnis. Cōtingit tn̄ qn̄qꝫ ꝙ p̄ponit̉ hec ſyllaba hā ſuꝑflue ſine hac ꝓpͥa ſignificatōe: ſic̄ ⁊ in ꝓpheticꝭlocutōibus qn̄qꝫ ponunt̉ plura v̓ba vbipauca ſufficerent ẜꝫmodū cōeꝫ hūanuꝫ⁊ iſta ſūt diligent̓ attendēda in expoſitōeml̓toꝝ paſſuū ſacreſcripture ad henduꝫverū ſenſū lr̄alem: ſic̄ Eſa. vij. ca. vbi dr̄: Ecce v̓go cōcipietin hebraico addit̉ huic dictōi v̓go hec ſyllaba ha: qd̓ nonmodice attentōis ē: vt ibidē deo dante videbit̉. Hiſ viſis hͦnomē guitit in hebraico ẜm ſuā planā ⁊ verā acceptōnemnō ſignificat torcular. Un̄ Ra. abenhagra: qͥ int̓ cetos expoſitores hebraicos ꝓpiꝰ lr̄am ſequit̉: ad ridiculū reputat dicere ꝙ hic ſequit̉ guitit ꝓ torculari ſeu torcularibꝰ. hoc enīmagꝭ ꝑtinet ad etymologiā ſeu allegoriā ꝙͣ ad ſenſū lr̄aleꝫvn̄ ẜm illū ⁊ alios nō mediocris auctoritatꝭ hͦ nomē guititſignificat inſtrumētū muſicū ſic dcm̄: eo ꝙ fuit datū ad decatandū obeth edon getheo: qͥ fuit leuita. ⁊ ſic gͣuitit ē nomen adiectiuū: ac ſi dice̓t̉ in latino: inſtrumentu getheum.vel iō forte ẜm alios iſtud īſtrumētū muſicū fuit ititulatuꝫa geth: eo ꝙ dauid īuenit eū: cū hūit victoriam de golia: qͥcognoīabat̉ de geth. Un̄. j. Reg. xvij. Apparuit vir ille ſpurius aſcendēs goliath noīe philiſteus de geth. maximꝰ enīrobur phyliſtinoꝝ: qͥ iſraelē aduerſabant̉ reſidebat ī geth:q̄propt dauid ī lamētatōem ſaulis ⁊ ionathe: cū dixiſſꝫ: qͦmodo ceciderūt fortes: ſubdit Nolite nunciare in geth. ij.Reg. j. q. d. illi robuſti de geth hͦ audientes deridēt de fortibꝰ iſrl̓. vn̄ in memoriā illiꝰ maxīe victorie quā dauid hūitauxilio diuino de illo robuſtiſſimo philiſteo de geth īpoſuit hͦ nomē alicui notabili īſtrumēto muſico: cū quo laudes deo decantarent̉ in recognitōnem tante victorie: ⁊ ẜmhec addit̉ iſta ſyllaba ha iſti dictōi guitit ad denotandū ꝙillud inſtrumētū guitit erat notiꝰ int̓ alia inſtrumenta taliamuſicalia aliarū ſpecierū: vel forte qꝛ aliqd̓ ſingulare īſtrumentū guitit noīe erat notiꝰ ⁊ excellentius reſpectu alioruꝫī ſua ſpe: ⁊ in tali cātabant̉ hꝰ mōi pſalmi. ¶ Pſal. IX.Onfitebor tibi dn̄e. Huic pſal. p̄ponit̉ talis titu.ī hebreo: Ad victoriā almūt labē p̄s dauid: Adcuiꝰ ītellectū ſciendū ꝙ hec dictio almūt ab aliqͥbus in duas ꝑtes diuidit̉: ⁊ ſic ē ſenſus: Suꝑ mortē labenīportat filiatōem: ⁊ hoc mō accepit hiero. ī trāſlatōe iuxtahebraicū dicēs ſic: Uictori ſuꝑ mortē filij p̄s dauid. ⁊ ẜmhoc aliqui expoſitores nr̄i dixerunt̉ ꝙ dauid fecit hūc pͥſ.ꝓ morte filij ſui abſalon̄. Sed btūs Augꝰ. hoc reprobat ⁊merito: vt vr̄: qꝛ dauid in morte abſalon nō cecinit carmēleticie: ſꝫ magꝭ carmē lugubre. d. Fili mi abſalon quis mihitribuat vt ego moriar ꝓ te ⁊cͣ. ij. Reg. xviij. In hoc autempſalmo exprimit̉ carme leticie: quia in ſecundo verſu dicitur: Letabor ⁊ exultabor ī te ⁊cͣ. ⁊ circa mediū pſalmi: Exultabo in ſalutari tuo. Alij dixerūt ꝙ dauid fecit hūc pſalmum: gr̄as agens de morte pͥmogenitorum egypti: In exitu iſrl̓ de egypto: vt habet̉ Exo .xij. ⁊ ſic ē p̄dicti tituli ſēſus:Ad victoriā ſuꝑ morteꝫ filij ⁊cͣ .i. filioꝝ accipiēdo ſingl̓areꝓ plurali: ſic̄ Exo. viij. venit muſca grauiſſima .i. multituºmuſcarū. Sꝫ iſta expoſitio nō hꝫ magnā apparētiā: qꝛ ī toto p̄ſ. iſto nō fit mētio aꝑta de iſta ꝑcuſſiōe p̄mogenitoruꝫegypti: nec de exitu filioꝝ iſrl̓ de egypto. Ite hec expoſitio⁊ p̄dcā īprobant̉ ꝑ hͦ ꝙ p̄dcā dictio hebraica almūt ī oībubiblijs hebraicꝭ qͣs ego vidi ſcribit̉ ꝓ vna dictōe: ⁊ ſic n̄ pōtſignare pꝰ mortē. Accipiendo igit̉ almūt ꝓut eſt vna dictio
adhuc ẜm hebreos hꝫ triplicē ſignificatōeꝫ: qꝛ vno mōē nomē īſtrumēti muſici in qͦ cātabat̉ iſte pſal. vt dicūtaliqͥ hebrei. Sꝫ hāc expoſitōeꝫ vt īcōuenientē dimittitRa. ſa. Alio mō ſignat iuuentutē: ſic̄ alma in hebreo ſignat iuuēculā: ⁊ hac ſequit̉ Ra. ſa. dicēs: ꝙ dauid ī ſpūſācto p̄uidit iuuenes fortes de iſrl̓captiuādos ꝑ romanoſ: ⁊ poſtea ꝑmaximū tēpꝰ releuados lꝫ nō in eiſdeꝫ nūo: ꝑ regemmeſſiā: quē in aduētu ſuo dicit ſubiectuꝝ orbē t̓rarū iudeis: ⁊ ſic ē ſēſustituli p̄dicti: Suꝑ iuuetutē filij .i. filioꝝ ⁊cͣ. Sꝫ hec expoſitio ſupponit falſū ⁊ erroneū .ſ. chriſtū eē ventuꝝ: ⁊iō totalit̓ ē vitāda. Tertio almūt ſignat occultatōnem⁊ ẜm hͦ ponit̉ ti. hꝰ pſal. cōit in biblijs nr̄is: In finem ꝑoccultis filij pſal. dauid. quā ſignificatōꝫ ſequūt̉ Augꝰ.⁊ caſſiodorus: ꝓpt̓ qd̓ intēdo ea ſeqͥ. Ad cuiꝰ ītellectumſciendū ꝙ duplex ē iudiciū diuinū. vnū ē iudiciū diſcretōis qͦ diſcernunt̉ fideles ab īfidelibꝰ: ⁊ hoc potiſſime īcepit a p̄dicatōe chriſti apl̓oꝝ: qꝛ iuſto dei iudicio lꝫ occulto nobis aliqͥ ꝯuerſi ſūt ad fidē: ⁊ alij ī īfidelitate īdurati. Cuiꝰ rō ē nobis valde occulta: vn̄ cum apl̓s dixiſſꝫro. ix. Cuiꝰ vult miſeret̉: ⁊ quē vult īdurat. Et poſtea. xj.Uide gͦ bonitatē ⁊ ſeueritatē dei: ī eos qͥdē qͥ nō credūtſeueritatē: ī te āt bonitatē dei: ſi ꝑmāſeris. Poſtea ſb̓ditO altitudo diuitiarū ſapiētie ⁊ ſcīe dei: ꝙͣ incōphēſibilia ſūt iudicia eiꝰ. Et p̄ſ. xxxv. Iudicia tua abyſſus ml̓ta. Aliud āt ē iudiciū dei: qd̓ dr̄ iudiciū diſcuſſiōis: qd̓erit in fine mūdi. ⁊ lꝫ illud iudiciū futurū ſit valde clarū: qꝛ manifeſtabunt̉ ēt occulta cordiuꝫ: tn̄ ē mō nobisvalde occultū ẜꝫ ꝙ dicit ſaluator mat. xxiiij. De die ātilla ⁊ hora nemo ſcit: neqꝫ angeli in celo: niſi ſolus pat̓.Utrūqꝫ aūt iudiciū datū eſt ipſi chriſto: ẜm ꝙ ip̄e dicitioh̓. v. Pat̓ om̄e iudiciū d̓dit filio. Et d̓ iſto iudicio duplici ſibi dato: qd̓ p̄uidit dauid in ſpūſcō fecit hunc p̄ſ.⁊ ſic ē ſenſus tituli p̄dcī: In finē ꝓ occultꝭ ⁊cͣ. i. iſte pſal.ſcūs ē a dauid ꝓ occultis filij .i. ꝓ duplici iudicio p̄dcōdato filio. In finē .i. dirigēs nos ad ꝯſideratōem finismūdi ⁊ beatitudīs: q̄ tūc retribuetur iuſtis tāꝙͣ vltimꝰfinis. Et ſic iſte p̄s eſt de iudiciaria ptāte chriſti: ſicut p̄cedens p̄s de ſua exaltatōe quantū ad ſenſu lr̄aleꝫ. Nōenī oīs expoſitō pſalmoꝝ d̓ chriſto ē myiſtica: ſic̄ ſupraon̄ſuꝫ ē. p̄ſ. ij. ⁊. viij. Et idē dicēdū ē de iſto. Plura .n. etexp̄ſſius ꝓph̓auit dauid d̓ chriſto ꝙͣ alij ꝓph̓e: ꝓpt̓ qd̓dr̄ eximiꝰ ꝓph̓aꝝ: ſic̄ dcm̄ fuit ī pͥnº hꝰ libri. Igit̉ ẜꝫ hͦ iſtep̄s diuidit̉ ī duas ꝑtes: qꝛ pͥº dauid ſe cātare p̄dicit. ſcd̓omaͣꝫ ſui cātꝰ ſb̓iūgit: ibi In cōuertēdo. Circa pͥmū dicitſic: a ¶ Cōfitebor tibi dn̄e .ſ. ꝯfeſſiōe laudis. b ¶ Intoto corde meo .i. ītellectu ⁊ afflictu. c ¶ Narrabo oīa⁊cͣ. I. i. excellētia mirablia tua: q̄ ſt̓ ī duobꝰ iudicijs tuisnobis valde occl̓tꝭ: ⁊ h̓ ē hypholica locutō: ſic̄ dr̄: Totaciuitas currit ad tale ſpectaculū: ad denotandū multitudinē eūtiū: ꝙͣuis ml̓ti nō vadāt: ſic ſūt ml̓ta dei mirabilia: q̄ nō narrant̉ in hͦ p̄ſ. tn̄ dr̄: oīa mirabilia: ad dn̄otādū magnitudinē hoꝝ mirabiliū. d ¶ Letabor. interiꝰ. e ¶ Et exultabo. exteriꝰ. dr̄ .n. exultaº qͣi extra ſaltatō: vn̄. jͣ. p̄ſ. lxxiij. Cor meū ⁊ caro mea exultauer̄t ī deum viuū. qꝛ ẜm ꝙ dic̄ btūs greg. omel .j. ꝙͣuis iudiciūꝫfutuꝝ t̓ribile ſit iiuiſtis: tn̄ iuſtis erit maͣ exultatōis: ꝓpqd̓ dic̄ ſaluator d̓ illo iudicio apl̓is luc̄. xxj. His at fieriīcipientibꝰ: r̄ſpicite ⁊ leuate capita vr̄a .i. exhilarate corda: ꝓut exponit greg. cꝰ rō ē: qm̄ appropīquat redeptiovr̄a. f ¶ Pſallā ⁊cͣ. In futuro .n. iudicio apparebit