pſalmoꝝ
¶ Pſalmus dauid cum fugeret a facie abſalon filijſui. ¶ III.Ominē quid multiplicati ſunt ꝗ tribulāt me? ml̓ti īſurgūt aduerſum me. Mu̓lti dicūt aīemeel: nōn ē ſalus ip̄i ī deoeiꝰ l. Tu̓ aūt dn̄e ſuſceptormeus es k gloriā mea ⁊ exaltans caput meūl. Vocēmea ad dn̄m clamaui: ⁊ ex
audiuit me de mōte ſāctoſuo l. Ego dormiui ⁊ ſoporatus ſū: ēt exurrexi quiadn̄s ſuſcepit meI. Non timebo milia ppl̓i circūdantis me: exurge dn̄e ſaluumme fac deus meusl. Quoniaꝫ tu ꝑcuſſiſti oēs aduerſātes mihi ſine cāl: dentespeccatorū cōtriuiſti. Dn̄ieſt ſalus: ⁊ ſupe̓r populumtuū bn̄dictio tua.
creature accipit̉ trāſūptiue ꝓ facere qͣliter frequēt̓ ī ſacra ſcriptura terminoꝝ fit trāſūptio. ſicut igit̉ qͥlibet adeo factꝰ pōt dice̓ ꝓprie deū ſuū factorē ſicut redēptorē: ita īpropͥe ⁊ trāſuptiue pōt dicere deū ſuuꝫ patrem.Nec hoc ē ꝯͣ beatū aug. cū ẜꝫ ipſū trāſūptiue ꝓpoſitiones nō ſūt v̓e eſſētialit̓ ſꝫ nūcupatiue: ita ⁊ grāmaticus ebrardus cuꝫde maſculinis poſuiſſet multas acceptiōes illiꝰ noīspat̓ dicēs: Eſt pat̓hic cura: pat̓ ē alius genit̉a. concludit finalit̓: Ac ſūmū regem vocatipſa creatio pr̄eꝫ:qͣſi velit dice̓: Deus non ē pat̓ creature ꝓprie: ſed dr̄pat̓ quēadmodūd̓ xp̄o dicit̉: ouisleo petra ⁊cͣ. q̄ ẜꝫAug. ſuꝑ Ioh̓. magis ſunt v̓a ẜm ſil̓itudinē ꝙͣ ẜꝫ ꝓprietatē. Et iſta multiplici acceptiōe pr̄is ſtāte nemo etiaꝫmodici ītellectꝰ errare pot̓it qui ītelligat ꝙ deꝰ ē pr̄ xp̄irōne generatiōis: ⁊ hoc ꝓprie: ſꝫ ē pat̓ creat̉e rōne factionis ſꝫ trāſūptiue. Hoc igit̉ qd̓ apl̓us ad hebre jͣ. de hocpſalmo allegauit: cui aliqn̄ āgelorū dixit deꝰ: filiꝰ meuses tu: ego hodie genui te. vt pꝫ ex dictis nō cōcluſiſſetiudeis ẜm motiuum vocale burgen̄. ſꝫ concludit ſcd̓mmotiuū reale poſtil. Nec magiſter ſn̄iaꝝ hanc aucͣtemallegat ī ſēſu vocali quē p̄tēdit burgen̄. ſꝫ ī ſenſu realipoſtil. Et hūc ſenſū iuuat lr̄a q̄ ſeqͥtur ī apl̓o: ego ero illi ī patrē ⁊cͣ. vt ſignificet ī diuina generatiōe coexiſterenō ſolū pn̄s vt hodie ⁊ p̄teritū vt genui ſꝫ ⁊ futuꝝ: qͥaero illi ī pr̄em. Hic aūt cōcurſus oīum dr̄arū tꝑis nō ēpoſſibilis ī generatiōe dauid: igit̉ de dauid nō pōt iſteps exponi: qd̓ ē ꝓpoſitū apl̓i ⁊ poſtil. ¶ Pſal. III.Omine qͥd multiplicati ſūt. Iſte ē pͥmus p̄s int̓hn̄tes titulos: vt pꝫ ī hebraico ⁊ in trāſlationeHiero. iuxta hebraicum. Et ē titulus eiꝰ talis:Pſal. dauid cū fugeret a facie abſalon filij ſui. In quotitulo apparet actor p̄ſ .ſ. dauid ⁊ maͣ eiꝰ: qꝛ in illa fugadauid corā dn̄o ſe humiliauit flēs oꝑto capite ⁊ nudispedibꝰ īcedēs: vt hētur. ij. reg. xv. ⁊ iniurias ſibi illatasſemel verbis ⁊ factꝭ patiēt̓ ſuſtinēs: vt hētur ibidē. xv.⁊ orauit dn̄m: vt reſpiceret afflictionē ſuā: ⁊ ītellexit adn̄o ſe exauditū. Et de iſtis fecit hūc p̄ſ. ⁊ plures alios:vt patebit īfra. Igit̉ diuidit̉ p̄s iſte ī tres ꝑtes: qꝛ primodeſcribit̉ multitudo ꝑſequentiū. ſcd̓o dei aſſiſtētis adiutoriū vel p̄ſidium: ibi Tu aūt dn̄e. Tertio aduerſariorū ext̓miniū: ibi Qm̄ tu ꝑcuſſiſti. Circa pͥmuꝫ dicit:a ¶ Dn̄e qͥd multiplicati ſunt ⁊cͣ. qꝛ ſicut dr̄. ij. Reg.xv. Facta ē cōiuratio valida .ſ. ꝯͣ dauid: ppl̓uſqꝫ cōcurrēs augebat̉ cū abſalon. Et ſubdit̉ ibidē: Uenit gͦ nūciꝰde dauid dicēs: Toto corde vniuerſus ppl̓s iſrl̓ ſeqͥturabſalon. b ¶ Multi dicunt ⁊cͣꝭ. i. de aīa mea. c¶ Nōeſt ⁊cͣꝭ. ad cuiꝰ intellectū ſciendū ꝙ berſabee vxor vr̄iefuit neptis achitophel: ⁊ ꝓpter hoc fuit pͥncipalis cōſiliarius abſalon ī rebelliōe ꝯͣ dauid pr̄em ſuū: ⁊ ad inducendū ppl̓m ad ipſius dauid ꝑſecutionē dicebat ꝙ dauid erat ipſi deo odioſus ꝓpter adulteriū cū berſabee⁊ homicidiū viri ſui vrie: iō ppl̓s iſrl̓ cepit vulgarit̓ dicere de dauid: Ei qui furatus ē oueꝫ ⁊ īterfecit paſtorē
poterit eſſe ſaluatio? qͣſi diceret non. Quē aūt vocabāt berlabee: qꝛ ſic vocatur in parabola nathan ꝓphete. ij. Reg..xij. Paſtorem aūt vocabāt vriā: qui ipſā nutrierat: vt ī eadē parabola dr̄: ⁊ ẜm hoc dicebat dauid: Multi dicūt aīemee: non eſt ſalus ipſi in deo eiꝰ. Sꝫ qꝛ dauid per reuelationeꝫ ītellexit deum reſpexiſſe humiliationem ſuam ⁊ audiſſeeius orōnem: iō ſubdit: d ¶ Tu aūt dn̄e⁊cͣ j. vbi incipit ſecunda pars in qua deſcribitur aſſiſtentia diuini adiutorij cum dicitur: d ¶ Tu autemdn̄e ⁊cͣ) protegēs meī ꝑſecutiōe abſalon.e ¶ Gl̓ia mea ⁊cͣꝭ: quiavidit ſe redituruꝫ adgl̓iaꝫ regni ſui ⁊ exaltationem ſuaꝫ: vndeerat fugitiuus: ideoſubditur: f ¶ Uocemea .ſ. cordis ⁊ oris.g ¶ Ad dn̄ꝫ clamaui ⁊cͣlī perſecutione abſalon: ⁊ exaudiuitme i. de monte ſyon in quo erat tabernaculum ad qd̓ arcadn̄i fuerat reportata de precepto dauid per ſadoch ⁊ abiathar ſacerdotes: vt hētur. ij. Reg. xv. et ibi fiebant ſacrificia⁊ orōnes ꝓ ipſo dauid. Uel aliter: h ¶ De mōte ſācto ſuo.i. de celorū hītaculo. ad hoc .n. fiebant or̄ones ⁊ ſacrificia īmōte ſyon: vt exaudirētur ī celo: ſic̄ hētur. iij. Reg. ī orōneſalomōis: tu exaudies ī celo ⁊cͣ. i ¶ Ego dormiui ⁊cͣꝭ. ſopor aūt in ſacra ſcriptura accipitur ꝓ magna triſticia. vndegen̄. xlv. dr̄ de iacob qͥ fuerat nimis triſtis: ⁊ continue de ioſeph quē credebat mortuū nūciauerūt ei dicētes: Ioſeph filius tuus viuit: ⁊ dn̄atur ī tota terra egypti: qͦ audito iacobqͣſi de graui ſōno euigilans ⁊cͣ. ⁊ ſic loqͥtur dauid: Ego dormiui ⁊ ſoporatus ſuꝫ. qͣſi abſorptꝰ p̄ triſticia de afflictioneſua ⁊ ppl̓i occaſione ſui ⁊ malicia abſalon filij ſui. k ¶ Etexurrexi a tali triſticia. l ¶ Quia dn̄s ⁊cͣlī ſua ꝓtectione:iō ſubdit̉: m ¶ Nō timebo ⁊cͣlexn̄tis cū abſalon̄. n¶ Circūdantis me. ītentio .n. erat abſalon ⁊ ppl̓i qͥ cuꝫ eo erat ſicobſide̓ dauid ī aliqͣ ciuitate: ꝙ nō poſſet aliqͣliter euade̓. vn̄.ij. reg. xvij. cū dixiſſet chuſi de dauid ꝙ ſi vrbē aliquā fuerit īgreſſus: circūdabit oīs ppl̓s iſrl̓ ciuitati illi funes: ⁊ trahemꝰ eā in torrentē: vt nō reꝑiatur nec calculus qͥdē ex ea.Subdit̉: Dixitqꝫ abſalon̄ ⁊ oēs viri iſrl̓: meliꝰ ē cōſiliū chuſi ⁊cͣ. o ¶ Exurge dn̄e ⁊cͣꝭ. victoria .n. quā hūit de abſalonfuit magisⁱ v̓tute diuina ꝙͣ hūana. p ¶ Qm̄ tu ꝑcuſſiſti.Hec ē t̓tia ꝑs ī qͣ deſcribit̉ aduerſariorum ext̓miniū cū dr̄:Qm̄ tu percuſſiſti ⁊cͣj. abſalon̄ .n. ⁊ ppl̓us qͥ erāt cū eo ꝑſecuti fuerūt dauid ſine cā iuſta ex ꝑte ſua: ſꝫ moti fuerūt ꝓpria malicia. q ¶ Dētes ⁊cͣꝭ .ſ. achitophel ⁊ aliorū qui detractiōibus ſuis mordebāt dauid dicentes: ei qͥ rapuit ouē⁊ īterfecit paſtorē poterit eē ſaluatio? qͣſi dicerent nō: ſic̄ ſupra allegatū ē. dētes aūt iſtoꝝ fuerūt cōtriti: qꝛ achitophelſe ſuſpēdit: vt hētur. ij. reg. xvij. ⁊ magna ꝑs ppl̓i ī bello cecidit: ⁊ alia ꝑs debellata ⁊ cōtrita fugit: vt hetur. iij. Reg.xviij. r ¶ Dn̄i ē ſalus. hoc dr̄ ꝯͣ illud qd̓ dicebat ppl̓s: ei qͥrapuit ouē ⁊ ꝑcuſſit ⁊cͣ: quia ſibi dc̄m fuerat a dn̄o per naͣthan ꝓphetam de peccato illo: dn̄s tranſtulit pcc̄m tuū. ij.Reg. xij. vel quia magis virtute diuina ꝙͣ hūana fuerat dauid ſaluatus a ꝑſecutione abſalon ⁊ populus qui erat cumdauid ⁊ ideo ſubditur: ¶ Et ſuꝑ ppl̓m ⁊cͣꝭ. vel hoc dixitdauid ī fine hꝰ p̄ſ. imprecando p̄plo ſuo multiplicationembonorum ſpiritualium et temporalium: que frequenter in