Liber
ex ꝯiunctōe v̓bi p̄teriti tꝑis .ſ. genui ⁊ hodie: qd̓ eſt tꝑispn̄tis: q̄ coniunctio nulli creatue cōuenire pōt: put on̄ſum ē circa tertiū capl̓m Exo. j. ī correctorio illiꝰ dicti:Ero qͥ ero. vbi dc̄ꝫ eſt ꝙ ōe coexn̄s oībus differētijs tēpoꝝ ⁊ ſil̓ eas cōplectens eſt neceſſario eternū: ſed deusſolus coexiſtit oī dr̄ie tēporū: et ē ſimul cōplectens oēꝫhꝰ mōi tēporum dr̄am: igitur ſolus deus ē eternus. puto infidelem nō poſſe negare maiorē. minor aūt probatur circa tertiū ca. exodi allegatū ꝑ lr̄am ſacre ſcripture ⁊ ſāctos doctores: ibi vide. Ita vult poſtil. hic arguere nō ex ſolo aduerbio hodie ſed ex aduerbio tꝑis pn̄tis ⁊ verbo adiuncto preteriti tꝑis. Cuꝫ igitur illa tempora ī nulla creatura concurrat: ⁊ nulla creatura ſiml̓illis differentijs tēporum coexiſtat: conſtat ꝙ ſolus deꝰeſt talis de quo vtrūqꝫ ſimul verificari poterit: igiturilla generatio in hoc pſalmo deſcripta per hodie genuite nulli creature conuenire pōt: per ꝯn̄s nec ipſi dauidqͥ eſt concluſio quā intendit poſtil. Eſt igitur rō ſua ſufficiens ꝯͣ iudeos: ⁊ ita de ſolo deo pōt exponi illud deutero. per burgen̄. allegatum: dn̄s te elegit. vt vere propter coexiſtentiā eternitatis reſpectu oīum tēporuꝫ depoterit dicere vere ꝓprie ⁊ ſimul hodie elegi te nō creatura quecūqꝫ: ſed vere ⁊ ꝓprie ⁊ ſimul oꝫ dicere creaturā: hodie eligo te. Irrōnabiliter igitur burgen̄. motuseſt ꝯͣ bonā rōnem poſtil. ¶ Quo ad ſcd̓ꝫ videndum eſtꝙͣtum concludit rō burgen̄. quā multū magnificat ponēs vim rōnis ſue in eo qd̓ dr̄: Filiꝰ meus es tu. qd̓ vtdicit nulli creature reſpectu dei conuenire pōt: igit̉ necipſi dauid: qd̓ ſic declarat. Nam ſi reperiatur ī ſcripturis ꝙ deus dicatur pater creature vl̓ generare creaturavel creatura filius dei: hoc ſolū intelligendū eſt in quodā generali nō in ſingulari. ꝓbatur hoc per dc̄ꝫ Aug.dicetis ꝙ nemo dꝫ dicere deo: pater mi: qꝛ hoc dice̓ ſolū xp̄i ē: ſed hoīes debēt dicere in cōi: pater noſter ⁊cͣ.Sed ꝙͣuis hoc dc̄m ſit ſatis catholicū: tn̄ non conuīcitꝑtinacem iudeū. Tū qꝛ non fūdatur in lr̄e hꝰ neceſſitate: ꝓut burgen̄. ꝓmiſit cōcludere ex neceſſitate littere.Tu qꝛ vis ſue rōnis eſt beatus Aug. cuius dictuꝫ nongrandipendit iudeus. Tū quia ex neceſſitate hꝰ lr̄e nohētur ꝙ ſcript̉e ſonantes deū patrē creature ⁊ creaturam filium dei ſolum debeāt ītelligi ī vniuerſali nō inſingulari: ⁊ ꝙ deus generauit creaturā ſolum ī vniuerſali reſpectu alicuius termini cōis ſpeciē ſignificantis:ſeu reſpectu alicuiꝰ multitudinis collectiue. Illud inqͣdc̄m non cōuincit purum ph̓m: multo minus ꝑtinaceiudeū: cuꝫ non ſit dc̄m artificioſe. Nam ẜm principiatheologis et philoſophis poteſt perſuaderi oppoſitū.Omniuꝫ enim vna vox eſt ꝙ actus ſunt ſuppoſitorū:ita et paſſiones. cū igitur generare et generari ſint actꝰ⁊ paſſio: erunt ſuppoſitoruꝫ: ſuppoſita aūt ſunt ſingularia et indiuidua: igitur generans om̄e generat indiuiduū. Sed deus generat creaturas ẜm ſcripturas: Iobxxxviij. Deuteronomij. xxxij. ad Ro. viij. ⁊ ml̓tis alijslocis: igit̉ generat eam ẜm rationē indiuidualem et nōẜm ſpeciem: quia ſpecies ſunt eterne īgenerabiles et incorruptibiles. Hec eſt ſchola peripateticoꝝ. Item omgenerans multitudinē filiorum generat quodlibet ſingulare illius multitudinis: ſed deꝰ eſt pater totius multitudinis filiorum iſrael: et genuit eam totaꝫ: vt patetDeutero. xxxij. igitur genuit quodlibꝫ ſuppoſitū eiuſdem multitudinis: talis generatio non terminat̉ ad aliquod in communi: quemadmodū ſomniat burgenſisſed potius ad per ſe ſingulare et primo. Nec video curde virtute ſermoniſ quilibꝫ homo a deo generatus nōpoſſit dicere deo: Pater mi: ſicut creatus poteſt vere dicere: creator mi: niſi quia generare dei reſpectu
eius. Rexus eniꝫ atqꝫ vnio ſpūalis ab apoſtolo vinculumdr̄: ad ephe. iiij. Solicite ſeruate vnitatē ſpūs ī vinculo pacis. Itē hꝰ moī aduerſarij intēdebāt obediētiā dei ⁊ xp̄i eiꝰa ſe ⁊ toto vniuerſo ſubtrahe̓ q̄ fuit cōis intētio ꝑſequētiūxp̄i ⁊ ſuoꝝ. vn̄ ⁊ in ꝑſona eoꝝ pſalmiſta ait: Et ꝓijciamꝰ anobis iugū ipſorū. Iugū. n̄ lex euāgelica poſſet dici a iūgogis. ē .n. lex amoris qͥ adīuicē fideles iūgit: vnde matth̓. xi.Tollite iugū meū ſuper vos. vn̄ ⁊ hꝰ mōi aduerſarij ſic̄ viculū vnitatis eſſētialis ī diuinis ꝑſonis ⁊ vnionis ꝑſonalisī naturis xp̄i dirūpere ꝑ ſubuerſionē fidei conabātur: ſic ētvnitatē euāgelicā a ſe ꝓijcere nitebant̉: ī qͥbus oēs ꝑſecutiones q̄ aduerſus dn̄m ⁊ aduerſus xp̄m eiꝰ īſurgūt vtualiterīcludi pn̄t: vt pꝫ intuēti. Sed qꝛ hec ītentio inanis eſt et vacua: iō ſb̓dit̉: Qui hītat ī cel̓ ⁊cͣ. vt ī poſtilla declarat̉. Tertiū ē ꝙ regnū xp̄i cōſtitutū ē a ſolo deo: cuiꝰ ordinatiōi nemo pōt reſiſtere. vn̄ dicit ī ꝑſona dei iuxta hebraicā veritatē: Ego aūt cōſtitui regē meū ſuꝑ ſyon montē ſanctū meū.Quartū ē ꝙ xp̄s rex anunciaturus erat p̄ceptū dn̄i cū dic̄iuxta hebraica v̓itatem: Narrabo dei p̄ceptū: ꝓut ī poſtilla declarat̉. Quintū ē ꝙ xp̄s rex ē filiꝰ dei pr̄is ẜꝫ generationē eternā: ⁊ hoc cū dicit: Dn̄s dixit ad me ⁊cͣ. ꝓut expoſitūē. Sextū ē ꝙ regnū xp̄i cōprehenſuꝝ ē ēt tꝑalia. vn̄ dic̄: Poſtula a me: ⁊ dabo tibi gētes he̓ditatē tua: ꝓut ī poſtilla declarat̉. Septimū ē ꝙ regnū xp̄i potiꝰ cōſiſtit ī ſpūalibus: ethoc cū dicit: Et nūcͣ reges ītelligite ⁊cͣ. q. dicat: ītus legite regnū xp̄i non ſuꝑficietenꝰ meditādo: nā ī īterioribꝰ ſeu ſpūalibus maxime cōſiſtit. Octauū ꝙ hꝰ regni .ſ. dei ⁊ xp̄i recōgnitio ī cultū īteriori conſiſtit potiꝰ ꝙͣ in exteriori: Iuxta illud Lu. xx. c. Que ſūt ceſaris date ceſari ⁊cͣ. Un̄ dicit: Seruite deo cū timore: ⁊ exultate ei cū tremore. Cultꝰ .n. latrieꝑ quē deꝰ a nobis pͥncipalit̓ colit̉̓ ī fide ⁊ ſpe ⁊ charitate ẜmaug. cōſiſtit: qͥbus timor ſāctus filialis ⁊ exultatio deuotionis cū cōtritiōis tremore ſēper aſſociātur. Nonuꝫ: ad ꝑticipatiōeꝫ regni xp̄i obtinendū neceſſaria ē īcorporatio myſtica cū ipſo xp̄o: qd̓ noͣtur cū dicit: App̄hēdite diſciplinaꝫ:vbi ī hebraica v̓itate aꝑte legit̉: Oſculamini filiū .i. īcorꝑamini filio. ꝑ oſculū .n. vt dic̄ glo. ſuꝑ illud canti. j. Oſculet̉me ⁊cͣ. diuerſa corpora cōiungunt̉: qd̓ deſignat vnionē corporis xp̄i myſtici: iuxta illud apl̓i. j. Cor. x. Oēs vnū corpſumꝰ. Et ſic ſimpl̓r ⁊ ꝓprie filiū .ſ. xp̄m ſui fideles oſculat̉.ꝑ oſculū .n. homagij de qͦ loqͥtur poſtillator non dr̄ qͥs ſimplicit̓ aliū oſculari ſꝫ ẜm qͥd .ſ. oſculari pedē eius vl̓ manū.Decimū ꝙ pena eoꝝ qͥ filiū .ſ. xp̄ꝫ ꝑ īcorporationē nō oſculant̉ ē duplex. Prima ī hac vita ꝑ carētiā gr̄e q̄ ē pena contracta: ⁊ hoc cū dicit: Pereatis de via iuſta ¶ Tales .n. filioſeparati pereūt a xp̄o qui ē v̓a via ī pn̄ti. Scd̓a v̓o eorū pena ē īflicta .ſ. ī fut̉o: ⁊ ſpālit̓ cū ī finali iudicio tradūt̉ ī ignēet̓nū: vt ibi: Ite maledicti ⁊cͣ. matth̓. xxv. qd̓ noͣbilit̓ īnuitcū dicit: Aū exarſerit ī breui ira eiꝰ .i. filij cui noluerunt vniri: qͥ veniēs ad iudiciū ī forma ſerui gl̓ioſa t̓ribilis īpijs apparebit ẜm aug. ſuꝑ Ioh̓. Et ꝓprie dicit ī breui. Nā iudicium finale ⁊ ſi maximū ſit ⁊ inumerabiliū ſuppoſitoꝝ ⁊ cārū diffinitiuū: breuiſſimū tn̄ ē ī det̓minatione ⁊ executioneſn̄ie: iuxta illd̓ apl̓i: In mom̄to ⁊ ī ictu ocl̓i ⁊cͣ. j. ad Cor. xv.N pſalmo ſcd̓o poſtillator arguit cō ¶ Replica.tra iudeos ex circūſtantijs lr̄e generationē hic exp̄ſſā de dauid vl̓ creat̉a alia n̄ poſſe ītelligi. Burgen.aūt illā rōneꝫ ꝑuipendēs qͣi iudeis nō cōcludat ꝓmittit aliaꝫ rōnem: q̄ vt ipſe dicit ex neceſſitate lr̄e debeat cōclude̓ iudeis. Hic pͥmo videndū ē qūo burgen̄. irrōnabilit̓ moueturꝯͣ rōneꝫ poſtil. Scd̓o on̄dendū ē ꝙ rō burgen̄. quā ꝓmittitet nec puro ph̓o minꝰ ꝑtinaci iudeo cōcludit. ¶ Quo ad pͥmū burgen̄. dicit rōnem poſtil. nō valere qn̄ ex dicto huiꝰpſal. Ego hodie genui te. ꝓbat eternitatē generatiōis: q̄ dauid cōuenire nō pōt. Et putat ꝙ poſtil. arguat et̓nitateꝫ exſolo aduerbio hodie: ⁊ noluit aduertere ꝙ arguit et̓nitateꝫ