Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber

ex ꝯiunctōe v̓bi p̄teriti tꝑis .ſ. genui ⁊ hodie: qd̓ eſt tꝑispn̄tis: q̄ coniunctio nulli creatue cōuenire pōt: put on̄ſum ē circa tertiū capl̓m Exo. j. ī correctorio illiꝰ dicti:Ero qͥ ero. vbi dc̄ꝫ eſt ꝙ ōe coexn̄s oībus differētijs tēpoꝝ ⁊ ſil̓ eas cōplectens eſt neceſſario eternū: ſed deusſolus coexiſtit oī dr̄ie tēporū: et ē ſimul cōplectens oēꝫhꝰ mōi tēporum dr̄am: igitur ſolus deus ē eternus. puto infidelem nō poſſe negare maiorē. minor aūt probatur circa tertiū ca. exodi allegatū ꝑ lr̄am ſacre ſcripture ⁊ ſāctos doctores: ibi vide. Ita vult poſtil. hic arguere nō ex ſolo aduerbio hodie ſed ex aduerbio tꝑis pn̄tis ⁊ verbo adiuncto preteriti tꝑis. Cuꝫ igitur illa tempora ī nulla creatura concurrat: ⁊ nulla creatura ſiml̓illis differentijs tēporum coexiſtat: conſtat ꝙ ſolus deꝰeſt talis de quo vtrūqꝫ ſimul verificari poterit: igiturilla generatio in hoc pſalmo deſcripta per hodie genuite nulli creature conuenire pōt: per ꝯn̄s nec ipſi dauidqͥ eſt concluſio quā intendit poſtil. Eſt igitur rō ſua ſufficiens ꝯͣ iudeos: ⁊ ita de ſolo deo pōt exponi illud deutero. per burgen̄. allegatum: dn̄s te elegit. vt vere propter coexiſtentiā eternitatis reſpectu oīum tēporuꝫ depoterit dicere vere ꝓprie ⁊ ſimul hodie elegi te nō creatura quecūqꝫ: ſed vere ⁊ ꝓprie ⁊ ſimul oꝫ dicere creaturā: hodie eligo te. Irrōnabiliter igitur burgen̄. motuseſt ꝯͣ bonā rōnem poſtil. Quo ad ſcd̓ꝫ videndum eſtꝙͣtum concludit rō burgen̄. quā multū magnificat ponēs vim rōnis ſue in eo qd̓ dr̄: Filiꝰ meus es tu. qd̓ vtdicit nulli creature reſpectu dei conuenire pōt: igit̉ necipſi dauid: qd̓ ſic declarat. Nam ſi reperiatur ī ſcripturis ꝙ deus dicatur pater creature vl̓ generare creaturavel creatura filius dei: hoc ſolū intelligendū eſt in quodā generali nō in ſingulari. ꝓbatur hoc per dc̄ꝫ Aug.dicetis ꝙ nemo dꝫ dicere deo: pater mi: qꝛ hoc dice̓ ſolū xp̄i ē: ſed hoīes debēt dicere in cōi: pater noſter ⁊cͣ.Sed ꝙͣuis hoc dc̄m ſit ſatis catholicū: tn̄ non conuīcitꝑtinacem iudeū. Tū qꝛ non fūdatur in lr̄e hꝰ neceſſitate: ꝓut burgen̄. ꝓmiſit cōcludere ex neceſſitate littere.Tu qꝛ vis ſue rōnis eſt beatus Aug. cuius dictuꝫ nongrandipendit iudeus. Tū quia ex neceſſitate hꝰ lr̄e nohētur ꝙ ſcript̉e ſonantes deū patrē creature ⁊ creaturam filium dei ſolum debeāt ītelligi ī vniuerſali nō inſingulari: ⁊ ꝙ deus generauit creaturā ſolum ī vniuerſali reſpectu alicuius termini cōis ſpeciē ſignificantis:ſeu reſpectu alicuiꝰ multitudinis collectiue. Illud inqͣdc̄m non cōuincit purum ph̓m: multo minus ꝑtinaceiudeū: cuꝫ non ſit dc̄m artificioſe. Nam ẜm principiatheologis et philoſophis poteſt perſuaderi oppoſitū.Omniuꝫ enim vna vox eſt ꝙ actus ſunt ſuppoſitorū:ita et paſſiones. cū igitur generare et generari ſint actꝰ⁊ paſſio: erunt ſuppoſitoruꝫ: ſuppoſita aūt ſunt ſingularia et indiuidua: igitur generans om̄e generat indiuiduū. Sed deus generat creaturas ẜm ſcripturas: Iobxxxviij. Deuteronomij. xxxij. ad Ro. viij. ⁊ ml̓tis alijslocis: igit̉ generat eam ẜm rationē indiuidualem et nōẜm ſpeciem: quia ſpecies ſunt eterne īgenerabiles et incorruptibiles. Hec eſt ſchola peripateticoꝝ. Item omgenerans multitudinē filiorum generat quodlibet ſingulare illius multitudinis: ſed deꝰ eſt pater totius multitudinis filiorum iſrael: et genuit eam totaꝫ: vt patetDeutero. xxxij. igitur genuit quodlibꝫ ſuppoſitū eiuſdem multitudinis: talis generatio non terminat̉ ad aliquod in communi: quemadmodū ſomniat burgenſisſed potius ad per ſe ſingulare et primo. Nec video curde virtute ſermoniſ quilibꝫ homo a deo generatus nōpoſſit dicere deo: Pater mi: ſicut creatus poteſt vere dicere: creator mi: niſi quia generare dei reſpectu

eius. Rexus eniꝫ atqꝫ vnio ſpūalis ab apoſtolo vinculumdr̄: ad ephe. iiij. Solicite ſeruate vnitatē ſpūs ī vinculo pacis. Itē hꝰ moī aduerſarij intēdebāt obediētiā dei ⁊ xp̄i eiꝰa ſe ⁊ toto vniuerſo ſubtrahe̓ q̄ fuit cōis intētio ꝑſequētiūxp̄i ⁊ ſuoꝝ. vn̄ ⁊ in ꝑſona eoꝝ pſalmiſta ait: Et ꝓijciamꝰ anobis iugū ipſorū. Iugū. n̄ lex euāgelica poſſet dici a iūgogis. ē .n. lex amoris qͥ adīuicē fideles iūgit: vnde matth̓. xi.Tollite iugū meū ſuper vos. vn̄ ⁊ hꝰ mōi aduerſarij ſic̄ viculū vnitatis eſſētialis ī diuinis ꝑſonis ⁊ vnionis ꝑſonalisī naturis xp̄i dirūpere ꝑ ſubuerſionē fidei conabātur: ſic ētvnitatē euāgelicā a ſe ꝓijcere nitebant̉: ī qͥbus oēs ꝑſecutiones q̄ aduerſus dn̄m ⁊ aduerſus xp̄m eiꝰ īſurgūt vtualiterīcludi pn̄t: vt pꝫ intuēti. Sed qꝛ hec ītentio inanis eſt et vacua: iō ſb̓dit̉: Qui hītat ī cel̓ ⁊cͣ. vt ī poſtilla declarat̉. Tertiū ē ꝙ regnū xp̄i cōſtitutū ē a ſolo deo: cuiꝰ ordinatiōi nemo pōt reſiſtere. vn̄ dicit ī ꝑſona dei iuxta hebraicā veritatē: Ego aūt cōſtitui regē meū ſuꝑ ſyon montē ſanctū meū.Quartū ē ꝙ xp̄s rex anunciaturus erat p̄ceptū dn̄i cū dic̄iuxta hebraica v̓itatem: Narrabo dei p̄ceptū: ꝓut ī poſtilla declarat̉. Quintū ē ꝙ xp̄s rex ē filiꝰ dei pr̄is ẜꝫ generationē eternā: ⁊ hoc cū dicit: Dn̄s dixit ad me ⁊cͣ. ꝓut expoſitūē. Sextū ē ꝙ regnū xp̄i cōprehenſuꝝ ē ēt tꝑalia. vn̄ dic̄: Poſtula a me: ⁊ dabo tibi gētes he̓ditatē tua: ꝓut ī poſtilla declarat̉. Septimū ē ꝙ regnū xp̄i potiꝰ cōſiſtit ī ſpūalibus: ethoc cū dicit: Et nūcͣ reges ītelligite ⁊cͣ. q. dicat: ītus legite regnū xp̄i non ſuꝑficietenꝰ meditādo: nā ī īterioribꝰ ſeu ſpūalibus maxime cōſiſtit. Octauū ꝙ hꝰ regni .ſ. dei ⁊ xp̄i recōgnitio ī cultū īteriori conſiſtit potiꝰ ꝙͣ in exteriori: Iuxta illud Lu. xx. c. Que ſūt ceſaris date ceſari ⁊cͣ. Un̄ dicit: Seruite deo cū timore: ⁊ exultate ei cū tremore. Cultꝰ .n. latrieꝑ quē deꝰ a nobis pͥncipalit̓ colit̉̓ ī fide ⁊ ſpe ⁊ charitate ẜmaug. cōſiſtit: qͥbus timor ſāctus filialis ⁊ exultatio deuotionis cū cōtritiōis tremore ſēper aſſociātur. Nonuꝫ: ad ꝑticipatiōeꝫ regni xp̄i obtinendū neceſſaria ē īcorporatio myſtica cū ipſo xp̄o: qd̓ noͣtur cū dicit: App̄hēdite diſciplinaꝫ:vbi ī hebraica v̓itate aꝑte legit̉: Oſculamini filiū .i. īcorꝑamini filio. ꝑ oſculū .n. vt dic̄ glo. ſuꝑ illud canti. j. Oſculet̉me ⁊cͣ. diuerſa corpora cōiungunt̉: qd̓ deſignat vnionē corporis xp̄i myſtici: iuxta illud apl̓i. j. Cor. x. Oēs vnū corpſumꝰ. Et ſic ſimpl̓r ⁊ ꝓprie filiū .ſ. xp̄m ſui fideles oſculat̉.ꝑ oſculū .n. homagij de qͦ loqͥtur poſtillator non dr̄ qͥs ſimplicit̓ aliū oſculari ſꝫ ẜm qͥd .ſ. oſculari pedē eius vl̓ manū.Decimū ꝙ pena eoꝝ qͥ filiū .ſ. xp̄ꝫ ꝑ īcorporationē nō oſculant̉ ē duplex. Prima ī hac vita ꝑ carētiā gr̄e q̄ ē pena contracta: ⁊ hoc cū dicit: Pereatis de via iuſta Tales .n. filioſeparati pereūt a xp̄o qui ē v̓a via ī pn̄ti. Scd̓a v̓o eorū pena ē īflicta .ſ. ī fut̉o: ⁊ ſpālit̓ cū ī finali iudicio tradūt̉ ī ignēet̓nū: vt ibi: Ite maledicti ⁊cͣ. matth̓. xxv. qd̓ noͣbilit̓ īnuitcū dicit: Aū exarſerit ī breui ira eiꝰ .i. filij cui noluerunt vniri: qͥ veniēs ad iudiciū ī forma ſerui gl̓ioſa t̓ribilis īpijs apparebit ẜm aug. ſuꝑ Ioh̓. Et ꝓprie dicit ī breui. Nā iudicium finale ⁊ ſi maximū ſit ⁊ inumerabiliū ſuppoſitoꝝ ⁊ cārū diffinitiuū: breuiſſimū tn̄ ē ī det̓minatione ⁊ executioneſn̄ie: iuxta illd̓ apl̓i: In mom̄to ⁊ ī ictu ocl̓i ⁊cͣ. j. ad Cor. xv.N pſalmo ſcd̓o poſtillator arguit cō Replica.tra iudeos ex circūſtantijs lr̄e generationē hic exp̄ſſā de dauid vl̓ creat̉a alia n̄ poſſe ītelligi. Burgen.aūt illā rōneꝫ ꝑuipendēs qͣi iudeis nō cōcludat ꝓmittit aliaꝫ rōnem: q̄ vt ipſe dicit ex neceſſitate lr̄e debeat cōclude̓ iudeis. Hic pͥmo videndū ē qūo burgen̄. irrōnabilit̓ moueturꝯͣ rōneꝫ poſtil. Scd̓o on̄dendū ē ꝙ rō burgen̄. quā ꝓmittitet nec puro ph̓o minꝰ ꝑtinaci iudeo cōcludit. Quo ad pͥmū burgen̄. dicit rōnem poſtil. nō valere qn̄ ex dicto huiꝰpſal. Ego hodie genui te. ꝓbat eternitatē generatiōis: q̄ dauid cōuenire nō pōt. Et putat ꝙ poſtil. arguat et̓nitateꝫ exſolo aduerbio hodie: ⁊ noluit aduertere ꝙ arguit et̓nitateꝫ