Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

pſalmoꝝ

Apprehēdite diſciplinam:nequādo iraſcatur dn̄s etpereatis de via iuſta. Cuꝫ

exarſerit in breui ira eius:beati omnes qui confidūtin eo.

eccleſiaſticus ad excitandū deuotionē fideliū ordinet̉.a Apprehēdite diſciplinā .i. ſubijcite vos hūiliter diſciplīe xp̄i. In trāſlatiōe v̓o hiero. iuxta hebraicū hēt̉:Adorate pure .ſ. deum adoratiōe latrie ſine fictione. antiqui hebrei dicūt hic: Oſculamini filiū .i. facite xp̄o deibitū homagiuꝫ:de cuius filiatiōeeterna agit̉ ī hocpͥſ. vt predēꝫ eſt.⁊ bn̄ dr̄: Oſculamini: qꝛ facienteshomagiuꝫ fidelitatis alicui ipſuꝫoſculātur: ⁊ de iſto oſculo dr̄ cāti .j. Oſculetur me oſculo oris ſui ⁊cͣ. Ratio aūt dicte diuerſitatis ī hac lr̄a eſt:qꝛ in hebraico ſūt ibi due dictiones eqͥuoce. pͥma ē verbū: ⁊ ſonat ſic naſqu ⁊ ſignat apprehēdite: ⁊ adorate ⁊oſculamini: tn̄ frequētius accipit̉ ꝓ oſculamini. alia dictio ſic ſonat bar: ⁊ ſignat diſciplinā ⁊ puritatē ⁊ filiū:tn̄ frequētius accipit̉ ꝓ filio: vn̄ dr̄ matth̓. xvi. Beatuses ſimon barionā .i. filiꝰ iona. lr̄a aūt ſequēſ ſatꝭ cōueniēter pōt cōiungi triplici lr̄e predc̄e cū dr̄: b Neqn̄ iraſcat̉. ſi non apprehēdatis eius diſciplinā: vel ſi nō adoretꝭ eū pure: vel ſi nō oſculemini filiū faciētes ei debitūhomagiū ⁊ ꝑ ꝯn̄s: c Pereatis de via iuſta. a via veritatis declinādo. Et qꝛ ad talē declinationē ſeqͥtur diuina punitio ⁊ frequent̓ in pn̄ti: qd̓ ē ſignum diuine clemētie ī ill̓ qͥ ſuſtinēt pacient: iō ſubdit̉: Cū exarſeritī breui ira eius. īferendo vindictā ī pn̄ti: ⁊ bn̄ dr̄ ī breui:qꝛ breuis ē oīs pēa pn̄tꝭ vite reſpectu fut̉e. e Stī oēsqͥ ſperāt ī eo. qͥ in afflictione poſiti nō frangūtur in īpatientia ſeu deſꝑatione: ſed fiducialit̓ expectāt remunerationem vite future. In pſalmo. ij. Quare fremuerūt gētes. Additio.Irca maͣꝫ hꝰ pſalmi lꝫ ad eruditionē fideliumſufficiāt aucͣtes apl̓orum ī poſtilla allegate .ſ.ad hebre. j. ⁊ act. iiij. qͥbus māifeſte aſſeriturhūc p̄ſ. de xp̄o filio dei ītelligi: tn̄ hoc non ſufficeret adconuincendā hebraicā īfidelitateꝫ: q̄ aucͣtes noui teſtamenti minime recepit. Et iō ex neceſſitate lr̄e aſſumenda ē rō qͣre hic p̄ſ. non de dauid nec de aliqͦ puro hoīepoſſet ītelligi vt allegationes apl̓orū in predictis locisſint valide ꝯͣ hebreos quos cōcludere intendebāt tanqͣa ſenſu lr̄ali accepte. Nec ad hoc ſufficit rō poſtil. ſumpta ex illo aduerbio hodie: cū dicit: hodie genui te. Nālꝫ eterna generatio conueniētius ſignificet̉ per pn̄s tꝑs:qd̓ non tranſit ī preteritū: nec ſpectat futurū ꝙͣ per aliatꝑa: adhuc poſſent aduerſarij dicere ꝙ li hodie non ſumitur in hoc loco ꝓ eternitate ſed ꝓ tꝑe ꝓpinquo tꝑipn̄ti: ꝓut frequentius ⁊ cōius accipitur ī tota ſacra ſcriptura. Et qd̓ addit poſtil. dicens: ꝙ cū generatio ipſiusdauid ⁊ eius ꝓmotio ad regnum iā trāſierat in preteritū: iō de ipſo dauid non poterat verificari li hodie ⁊cͣ.nō videtur valere. Nā ſepe ī ſcripturis ſacris hodie accipitur ꝓ tꝑe preterito: vel ꝑ modum recapitulationisvel inſinuādo ꝙ nō a lōgiſſimis tꝑibus preteritis illudde quo agit trāſiuerat: vn̄ Deute. vij. c. Hodie te elegitdn̄s in ppl̓m peculiarē ⁊cͣ. qd̓ refertur ad tꝑs dationislegis: qd̓ iam tranſiuerat per. xl. annos fere in preteritū⁊ ſic de multis alijs. Unde non obſtante rōne predictapoſſēt aduerſarij intelligere illud: hodie genui te. de ꝓmotione dauid ad regnum: que lꝫ ſit preterita: non tn̄tam magnum trāſiuerat tp̄s. Et iō ad on̄denduꝫ ꝙ hicpſ. ex neceſſitate lr̄e de xp̄o intelligatur: et per ꝯn̄s ꝙ allegationes apl̓orum ꝯͣ aduerſarioſ de hoc p̄ſ. ſint efficaces: aliter videtur dicendum. Ad cuius declarationem

attendendum ꝙ deus multipliciter dr̄ pater ī ſacris ſcripturis reſpectu creaturaruꝫ: ſimiliter ⁊ generare ẜm ꝙ diuerſimode repn̄tationem ſeu ſimilitudinē ſuam in creaturis ꝓducit: qꝛ aut per ſolam creationē ẜm quam eius veſtigiuꝫin creaturis repn̄tatur: ⁊ ſic intelligitur illud Iob. xxxviij.Quis eſt pluuie pr̄:aut qͥs genuit ſtillasroris? Aut ẜm ſimilitudinem imaginis vtin creat̉a rōnali: Deutero. xxxij. Ipſe eſtpr̄ tuus. Et īfra: Deūqui te genuit dereliqͥſti. Aut ẜm filiationem adoptiuā per gr̄aꝫ: vt ad Ro. viij.Sumꝰ filij dei ⁊ hē̓des. Aut ẜꝫ heditatē gl̓ie iaꝫ poſſeſſaꝫ:vt ibi: Gl̓iamur ī ſpe filioꝝ dei: ad Ro. v. Circa qd̓ ꝯſiderādū ꝙ ī nullo p̄dc̄oruꝫ modorū tota ſacra doctrīa deꝰ dr̄ pr̄alicuiꝰ creat̉e ī ſingl̓ari nec aliquā creaturā purā ſingl̓arit̓ generat ſꝫ tm̄ in vl̓i reſpectu alicuiꝰ tmini cōis ſpēꝫ ſignificātiſvt ī ſupradc̄is ſeu alicuiꝰ ml̓titudīs collectiue: vt exo. iiij. c.Filius meꝰ primogenitꝰ iſrl̓. qd̓ refertur ad totum populūRatio hꝰ eſt: vt amoueatur animꝰ legētis ab errore: ne forte qͥs credat deum generare ſeu hēre filiū in puris creaturiſꝑ generationē nature ẜm quaꝫ filius ē de ſubſtātia pr̄is. vn̄Aug. ſuper orōnem dn̄icam: Noli orare dicēdo: pr̄ mi: ſolius xp̄i ſingularis ē pater: nobis vero oībus in cōi: illum .n.ſolū genuit: nos aut creauit. Hec Aug. Patet gͦ ꝙ apl̓s efficaciſſime ex neceſſitate lr̄e arguebat ad hebre. jͣ. dicens: Cuienim aliqn̄ angeloꝝ dixit: Filius meus es tu: ego hodie genui te. q. d. Scrutamini ſcripturaſ ī quibus nūꝙͣ inueniturdeū alicui pure creature ī ſingulari dixiſſe: Filiꝰ meus es tu⁊cͣ. qꝛ nec et ipſis angelis qͥ lꝫ filij dei dicātur ī cōi: vt iob. j..c. nunꝙͣ tn̄ ſingulariter alicui eoꝝ dixit: Filius meꝰ es tu:p̄ſertim cū hac additiōe genui te. qͥ expͥmit modū filiatiōiseē per generationem. Nec obſtat illud qd̓ legit̉. ij. Reg. vij..c. Ipſe erit mihi in filium ⁊cͣ. q̄ verba ad lr̄am de ſalomōeintelliguntur: lꝫ de xp̄o prīcipalius. Nā dicēdo: Erit mihiī filiū. manifeſte denotat̉ filiationē illā eē adoptiuā. Adoptio .n. ē acceptio extranee ꝑſone in filiū: qd̓ nō cōuenit filionaͣli qͥ eſt de ſubſtātia pr̄is inqͣtuꝫ naͣlis eſt: lꝫ poſſet ei competere ꝑ gr̄aꝫ ſuperadditā ſubſtātie. Similit̓ ⁊ illud p̄ſ. Ip̄einuocabit me pr̄ meus es tu ⁊cͣ. oꝫ intelligi de xp̄o. Nuſqͣ.n. legitur de dauid nec de aliqͦ alio puro hoīe vocaſſe deuī ſingulari pr̄eꝫ ⁊cͣ. Ex qͥbus ſatis pꝫ ꝙ neceſſitas ītelligēdifiliationē xp̄i ī hoc p̄ſ. contentā ẜm generationē eterna nōſumit̉ ex illo aduerbio hodie: qd̓ ẜm ꝓpriā ſignificationeꝫtꝑalit̓ poſſet ītelligi: ſꝫ ſumit̉ ex ſignificatiōe v̓boꝝ: qͥbꝰ an̄cedēt̓ ⁊ ꝯn̄ter adiugit̉ .ſ. ex hoc ꝙ p̄dixit: Filiꝰ meꝰ es tu ī ſingulari: ⁊ ex hoc ꝙ ſb̓iūgit: genui te. Intelligētia .n. doctoꝝẜm hilariū ex cauſis ē ſumeda dicēdi. Et iō apl̓s ad hebre.j. totū verſū ſumit ad ꝓpoſitū ſuū on̄dendū dicēs: Cui .n.aliqn̄ āgeloꝝ ⁊cͣ. Sil̓r ⁊ magr̄ ī pͥmo diſ. ij. volēs eternā generatiōeꝫ filij ꝑ aucͣtē hꝰ p̄ſ. d̓moſtrare ſeq̄ndo apl̓i veſtigianō tm̄ allegauit li hodie genui te ſꝫ totū vſuꝫ: qd̓ dꝫ ītelligimō p̄dc̄o. Circa maͣꝫ hꝰ p̄ſ. nonduꝫ ꝙ decē myſteria xp̄i ī eoꝑ ordinē expͥmūt̉. Primum ē: ꝙ regnū xp̄i nullo ſuffragiohūano ſꝫ potiꝰ regibꝰ ⁊ pͥncipibꝰ gētibꝰ ⁊ ppl̓is toto ſuo poſſe aduerſātibꝰ ꝯualuit. Un̄ dic̄: Quare fremuerūt gēteſ ⁊cͣ.vſqꝫ: ibi Aduerſꝰ dn̄ꝫ ⁊ aduerſꝰ xp̄ꝫ eiꝰ. ꝓut d̓clarat̉ ī poſtilla. Scd̓ꝫ ē ꝙ hmōi aduerſarij dei ⁊ xp̄i eiꝰ duo pͥncipalit̓ ītēdebāt ſeu ītēdūt dirūꝑe vīcula ī qͥbꝰ fides catholica p̄cipuefūdat̉ .ſ. vnitatē eſſētialē pr̄is ⁊ filij ⁊ vnionē ꝑſonalē duaꝝnaͣruꝫ ī xp̄o. Iſta .n. nedū a phariſeis ⁊ īfidelibꝰ negāt̉: qͥ doctrina xp̄i mīme recipiebat: ſꝫ ēt ab he̓ticis cuāgeliū recipiētibꝰ ꝑuertunt̉: vt pꝫ de arrio ⁊ ſil̓ibus: ī qͦrum ꝑſona p̄ſ. dicebat: Dirumpamus vincula eorum: ſcilꝫ domini ⁊ chriſti