Liber

cōuenerūt ī vnū: aduerſusdn̄ꝫ ⁊ aduerſus xp̄ꝫ eius.Dirūpamus vīcula eoꝝ:⁊ ꝓijciamus a nobis iugūipſorū. Qui hītat ī celis irridebit eos: ⁊ dn̄s ſubſānabit eos. Tunc loq̄tur adeoſ ī ira ſua: ⁊ ī furore ſuocōturbabit eos. Ego autēcōſtitutꝰ ſū rex ab eo ſupe̓rſyon mōtē ſāctum eiꝰ: lp̄dicans p̄ceptuꝫ eiꝰ. Do̓minꝰ

dixit ad me: filius meus estu/ egō hodie gēui te. Pōſtula a me: et dabo tibi gentes he̓ditatē tuaꝫ: ⁊ poͣſſeſſionem tuam terminos terre. Reges eos in virga ferrea: ſ⁊ tanquam vas figuliconfringes eos. Et nuncreges intelligite: erūdimini qui iudicatis terram. ISeruite domīo ī timore:e̓t exultate ei cuꝫ tremore.

f ¶ Conuenerūt ī vnū. ad tractandū de morte xp̄i: vt exp̄ſſe dicūt qͣttuor euāgeliſte: iō ſubdit̉: g ¶ Aduerſus ⁊cͣj. exhoc aūt ꝙ dr̄ hic aduerſus xp̄ꝫ eius abſolute apparet ꝙ nōītelligitur de dauid ſꝫ de xp̄o ī lege ⁊ ꝓphetis ꝓmiſſo: qͥavbicūqꝫ ī veteri teſta. fit ſermo de xp̄o dn̄i: ītelligit̉ de xp̄oī lege ⁊ ꝓphetꝭ ꝓmiſſo: qͥ anthonomaticedr̄ xp̄s niſi ꝑ lr̄am p̄cedentē vel ſubſequēteꝫ manifeſte appareat ꝙ ſermo ſit de alioqͥ dr̄ xp̄s denomīatiue: ſic̄. ij. Reg. j. dixitdauid d̓ ſaule: Qūoauſuſ fuiſti mitte̓ manū tuam ī xp̄m dn̄i?Dixerat .n. ille adoleſcēs ſe ſauleꝫ ītfeciſſe:ſiml̓r eſa. xlv. Hec dicit dn̄ſ xp̄o meo cyrocuiꝰ app̄hēdi dexterā⁊cͣ. Sꝫ ī hoc loco nōapparet ꝙ dauid dr̄hic xp̄s dn̄i: nec ex titulo pſalmi: vt iā viſū eſt: qꝛ non hꝫ: nec ex ꝓceſſu pſalmi:vt iā viſū ē: ⁊ āplius videbit̉: ⁊ iō de xp̄o ad lr̄am ītelligit̉.h ¶ Dirūpamus ⁊cͣj. verbū ē ipſius dauid p̄uidētis ī ſpuſācto ꝙ colligatiōes p̄dc̄orum ꝯͣ xp̄m forēt deſtruēde ⁊ puniēde: qꝛ ⁊ pontiꝰ pilatꝰ ī vindicta mortis xp̄i fuit ꝑ īperatorē romanū ī exiliū miſſus: ⁊ ſiml̓r herodes de regno deiectꝰ ⁊ ī exiliū relegatꝰ: ⁊ prīcipeſ iudeoꝝ ⁊ totuſ ppl̓s ꝑ Titum ⁊ veſpaſianū occiſus ⁊ captiuatꝰ: ſꝫ ꝙ expreſſe narratioſephꝰ ⁊ ſcholaſtica hiſtoria: iō ſb̓dit̉: i ¶ Qui hītat ⁊cͣ)qꝛ machinati fuerūt ī mortē xp̄i: ne ꝑderent locū ⁊ genteꝫ:vt hētur Ioh̓. xi. ⁊ vt īpedirēt regnū xp̄i: ⁊ cōtigit eis ꝯͣriū:qꝛ ꝑ hoc perdiderūt locū ⁊ gentē: ⁊ regnū xp̄i fuit exaltatū⁊ dilatatū. Un̄ ⁊ ad hoc ſubdit̉: k ¶ Tūc loq̄t̉. ira ⁊ furorī deo nō hn̄t locū ꝓprie: ſꝫ ſignificāt acerbitate vīdicte: quāfecit deꝰ de perſeqͥntibꝰ xp̄m: ut dc̄m ē: ⁊ ſic deꝰ ad moduꝫirati vel furētis ſe hūit. l ¶ Ego aūt. Deſcripta remotiōeīpedimēti regni xp̄i: hic ꝯnter ponit̉ ſtabilitio eiuſdē regnicū dr̄: l ¶ Ego aūt ⁊cͣꝭ. ⁊ ẜꝫ trāſlationē q̄ vocat̉ pſalteriūgallicanū ē verbū xp̄i hoīs: queꝫ deꝰ pat̓ cōſtituit regē ſuꝑoēm creaturā: ẜm ꝙ dr̄ ad hebre. j. Quē cōſtituit heredemvniuerſoꝝ. m ¶ Suꝑ ſyon ⁊cͣj. Signū aūt euidēs gl̓ificationis xp̄i ⁊ ſtabilitiōis ī regno celeſti fuit miſſio ſpūſſāctiī ſigno viſibili: ẜm ꝙ dr̄ Ioh̓. vij. q. circa finē. c. Nodū eratſpūs datus: qꝛ nondū erat ieſus gl̓ificatus. Hec aūt miſſioī ſigno viſibili fc̄a fuit ad lr̄am ī monte ſyon ſuꝑ centūuiginti credentium noīa: ſꝫ ꝙ dicit hiero. ī epl̓a ad paulinū:⁊ ſatis hētur act. j. ⁊. ij. n ¶ Predicās p̄ceptū eius. ī mōteeteniꝫ ſyon fuit tēplū ī qͦ xp̄s pluries ꝑſonaliter p̄dicauit:vt teſtātur qͣttuor euāgeliſte: ⁊ ibi p̄dicauit p̄cepta moraliadei: ex illo ēt loco exierūt apl̓i ad p̄dicandū per orbē v̓buꝫdei: ſicut p̄dictū fuerat: Eſa. ij. De ſyon exibit lex ⁊ verbuꝫdn̄i d̓ hierl̓ꝫ. Scd̓ꝫ aūt trāſlationē hieronymi iuxta hebraicā veritate q̄ ſic hꝫ: Narrabo dei p̄ceptū. ⁊ eſt prīcipiū verſus ſequētis: ⁊ ſeqͥtur ī eodeꝫ verſu: Ego aūt orditus ſuꝫ .i.feci vel ſtatui. Regē meuꝫ. verbū ē xp̄i on̄dentiſ ex voluntate ſeu p̄cepto dei pr̄is: quo deꝰ pr̄ inſtituit eū regē ſuꝑ oīa.o ¶ On̄s dixit ⁊cͣꝭ. ẜm vtrāqꝫ trāſlationē et apl̓i ſn̄iam: hebre .j. iſtud eſt verbū xp̄i declarātis ſuā eterna generationēa pr̄e cū dr̄ ei ī perſona pr̄is: p ¶ Ego hodie genui te i. et̓naliter. ī et̓nitate .n. nihil trāſit ī preteritū: nec expectatur infuturū: ⁊ iō eterna generatio filij a pr̄e conueniēter expͥmit̉per pn̄s tp̄s cū dr̄ hodie. generatio aūt ipſius dauid iā tran

ſierat in preteritū: ⁊ ſiml̓r ſua ꝓmotio ad regnuꝫ: ⁊ iōhoc verbum nō pōt ītelligi de dauid: vt videtur: maxime cū apl̓s dicat ad hebre. j. Ad quē .n. dixit aliqn̄ angeloꝝ filius meus es tu: ego hodie genui te. q. d. ad nullū. ⁊ multo minuſ pōt dici de dauid: qꝛ angeli ſācti ſūtmagꝭ filij dei peradoptionē gre ꝙͣdauid ⁊ magꝭ magnificati: ſꝫ qd̓ dr̄matth̓. xi. Quiaūt minor ē in regno celoꝝ maiorē illo. Un̄ ⁊ dicūtur filij dei: iob. j.Cūqꝫ aſſiſterēt filij dei ⁊cͣ. et tn̄ filiatio hec exp̄ſſanō pōt ītelligi dealiqͥ āgelorū ꝙͣtūcunqꝫ magno ẜꝫapl̓ꝫ ⁊ multo minuſ de dauid. Exqͦ ſeqͥtur ꝙ hec filiatio hic exp̄ſſa ītelligit̉ de filiatiōe naͣli ipſiꝰ xp̄i qͣ ꝓcedit et̓nalit̓ a pr̄e.q ¶ Poſtula a me. Hic ꝯn̄ter deſcribit̉ regni xp̄i dilatatio qͥ fc̄a eſt ꝑ hoc ꝙ pͥncipes t̓re ⁊ ppl̓i ꝓ magna parteſuppoſuerūt colla ſua iugo xp̄i ꝑ fidē eī obediēdo: ⁊ ꝑfectiꝰ ſubijciēt̉ circa finē mūdi ⁊ ꝑfectiſſime in extremoiudicio: qn̄ oīa ꝑfecte erūt ſb̓iecta xp̄o: vt dic̄ apl̓us adheb. ij. ⁊ hoc ē qd̓ dr̄: ¶ Poſtula a me. v̓bū ē dei pr̄iꝰad filiū: quē filiꝰ freq̄nt̓ orauit ꝓ ſalutē fideliū q̄ ē ꝑ fidēxp̄i. r ¶ Et dabo ⁊cͣj. ī vet̓i .n. teſtō iudei dicebāt̉ he̓ditas ⁊ ꝑs dei: ſꝫ qꝛ ad p̄dicationē xp̄i ⁊ apl̓oꝝ r̄māſerūtobſtinati ī īfidelitate: ⁊ gētiles receperūt fidē xp̄i deuote: vt pꝫ ex decurſu libri actuū apl̓oꝝ: iō gētiles hic merito dicūt̉ he̓ditas xp̄i. s ¶ Et poſſeſſionē ⁊cͣj. qꝛ a tꝑeapl̓oꝝ fides xp̄i diuulgata ē ꝑ orbē vniuerſū: ſꝫ ꝙ dr̄ ifra p̄ſ. xviij. In oēꝫ t̓ra exiuit ſonꝰ eoꝝ. Per hoc et pꝫ ꝙhic pͥſ. nō pōt exponi de dauid ad lr̄aꝫ vt vr̄: qꝛ regnuꝫeiꝰ nō ſe extēdit vſqꝫ ad t̓minos t̓re: ſꝫ fuit ſatꝭ ſtrictuꝫ.Nec valēt ſi dicat̉ ꝙ ſcript̉a hic loqͥtur de t̓minis terreiſrl̓. Tū qꝛ illos t̓minoſ nō obtinuit dauid: qꝛ nō fuer̄tītegralit̓ obtēti vſqꝫ ad tp̄s ſalomōis filij ſui. Tū qꝛ indefinita vr̄ eqͥpollere vl̓i. t ¶ Reges eos ⁊cͣj. ꝑ hoc deſignat̉ ptās xp̄i īſuꝑabil̓ ⁊ etnā: ſꝫ ꝙ dc̄ꝫ fuerat Danicl̓vij. Aſpiciebā ī viſiōe noctis: ⁊ ecce cū nubibꝰ celi qͣſi filius hoīs veniebat: ⁊ vſqꝫ ad antiquū dieꝝ ꝑuenit: ⁊ īcōſpectu eiꝰ obtulerūt eū: ⁊ dedit ei ptāteꝫ ⁊ honoreꝫ etregnū. ⁊ ſb̓dit̉: Ptās eiꝰ ptās et̓na q̄ nō auferet̉: ⁊ regnūqd̓ n̄ corrūpet̉. vel ꝑ v̓ga ferreā pōt ītelligi gladiꝰ maͣlispͥncipū xp̄ianoꝝ: q̄ rebelles xp̄o tanꝙͣ eiꝰ miniſtri debellauerūt: ſic̄ pꝫ tꝑe Caroli magni ⁊ alioꝝ pͥncipū fideliūqͥ ꝯͣ īfideles victorioſiſſime ſe hūer̄t. v ¶ Et nūc regeſHic ꝯn̄ter deſcribit̉ regni xp̄i debita veneratio: qꝛ cumſit rex regū ⁊ dn̄s dn̄antiuꝫ: vt hētur apoc̄. xvij. oēs reges potētes ⁊ domini debet ipſuꝫ debite venerari: ideodicitur: v ¶ Et nūc reges ītelligite. ipſius chriſti regiam maieſtatē. x ¶ Erudimini ⁊cͣꝭ i. ſcitote vos habeſuperiorem iudicem omnia clare intuētem: ẜm ꝙ dicitur Hebre. iiij. Omnia nuda ⁊ aperta ſūt oculis eiꝰ.y ¶ Seruite ⁊cͣꝭ. ſcilꝫ filiali. z ¶ Et exultate ei. per cordis deuotionem et eleuationeꝫ in deum. vnde diciturexultatio quaſi extra ſaltatio. ⁊ Tu tremore. hoc additur: ne dicta exultatio in diſſolutionē vertatur: ſicutfaciunt diſſolute cātantes ī eccl̓ia: cū tn̄ omnis cantus