¶ Liber
qͥ nō videbit̉ ī ꝓſecutōe libri. De titul̓ autē iſtꝭ eſt cōis opīolatinoꝝ ꝙ appoſiti fuerūt ab eſdra pſalmos in hoc volumine colligēte ⁊ cōgregāte: vt ſupra dc̄ꝫ ē: tn̄ apud hebreosſūt auctētici ſic̄ ⁊ pſalmi ceteri: ſicut ⁊ primꝰ pſal. ab eſdraꝑ modū ꝓlogi cōpoſitꝰ ſiue appoſitꝰ īter pſalmos cōputatur: vt īfra dicet̉. Sꝫ ꝯͣ hoc videt̉ illud qd̓ dicit hiero. ī epl̓aad paulinū ī deſcriptione viri iuſti: cū eū dauid arbori q̄ ēī paradiſo cōpararet īter cet̓as virtutes: hoc ēt ītulit ī legedn̄i volūtas eiꝰ: ⁊ ī lege eiꝰ meditabit̉ die ac nocte. hoc autaſſūptum ē de pͥmo p̄ſ. gͦ dauid fecit eū ⁊ non eſdras. Dicēdū ꝙ hoc nomē dauid aliqn̄ accipit̉ ꝓ libro pſalmoruꝫ: etſic dicit Hiero. ī ꝓlogo galeato qͥ p̄mittit̉ libris regū ꝙ int̓agiographa primꝰ liber ē iob: ⁊ ſcd̓s dauid ⁊ ſic ꝯnt̓: ⁊ hocmō accipit hiero. ī ꝓpoſito cū dr̄: cū eū dauid ligno paradiſi cōpararet ⁊cͣ. i. liber pſalmoꝝ. vn̄ ꝯn̄ter ī eadē epl̓a enumerat libros ve. ac noͣ. teſta. Et ē ſil̓is modus loquēdi cumdr̄: Dauid cōparat: ſicut cū dr̄: euāgeliū hoc dic̄. i. liber euāgelioꝝ: ⁊ iō nō valet argumentū: qꝛ dauid non ē hic nomēactoris libri pſalmoꝝ: quoꝝ fuerunt multi actores: vt dicetur in expoſitione primi pſalmi.¶ Sequūtur additiōes dn̄i pauli burgēſis ad poſtillā venerabil̓ fratris Nicolai de lyra ſuꝑ pſalteriū. Et pͥmo circa ꝓlogū eiuſdē: dehinc ſingule additiones burgen̄. ſingul̓ pſalmoꝝ poſtillis ſubnectutur cū replicis defēſiuis poſtille eiꝰdē fratris Nicolai de lyra editis a venerabili ⁊ religioſo patre fratre matthia doringk ꝓuīciali miniſtro ſaxonie ⁊ thuringie ordinis minoꝝ.¶ In ꝓlogo vbi dr̄ ī poſtilla: tn̄ apud latinos īter libros ꝓpheticos reputatur. ¶ Additio.Ppoſitū videt̉ ſētire btūs hiero. qͥ ī ꝓlogo galeatotripharie diſtinguēs ſacrā ſcriptura ait: Tertiꝰ ordo agiographa poſſidet: ⁊ primꝰ liber īcipit a iob:ſcd̓s a dauid ⁊cͣ. q̄ quidē diſtīctio hiero. triꝑtita tenēda videt̉. Nā vt actor poſtille ī pͥncipio pͥmi p̄ſ. ait Hiero. diligētiꝰ ſtuduit circa textū ſacre ſcripture: ꝓpter qd̓ ī hꝰ mōi magis ē ſibi aſſentiēdū ⁊cͣ. p̄ſertim cū ſua opīo ī hoc auctoritate euāgelica firmet̉. Nā luc̄. xxiiij. legit̉: Neceſſe ē īpleri oīaq̄ ſcripta ſūt ī lege moyſi ⁊ ꝓphetis ⁊ pſalmis. vbi ſatis pꝫꝙ pſalmi tertiū ordine tenent in ſacris ſcripturis diſtinctua lege ⁊ prophetis.¶ In eodem prologo vbi dr̄ in poſtilla: ſed quicquid ſit deconcluſione.¶ Additio.Biectiōes ꝯͣ rōnes ſācti tho. ꝑ poſtillatorē fc̄e nō vidētur hēre vigorē: qd̓ de pͥma obiectiōe pꝫ ſic: Nāviſio clara diuine eſſētie lꝫ ī btīs ī t̓mino exn̄tibusꝓphetiā ſeu actū ꝓphetādi excludat nō tn̄ ī viatoribꝰ: aliaſ.n. ſeq̄ret̉ ꝙ chriſtus qͥ a pͥmo īſtanti ſue cōceptiōis hūit clarā diuine eſſētie viſionē nō fuiſſet ꝓpheta: qd̓ ē ꝯͣ vtriuſqꝫteſtamēti auctoritatē. legit̉ .n. deut̓. xviij. ꝓph̓am ſuſcitaboeis de medio fratrū ſuoꝝ: qd̓ ītelligit̉ ad lr̄am pͥncipalit̓ dechriſto ꝓut ibidē cōiter exponit̉. Simil̓r luc. xxiiij. Duo diſcipuli de chriſto adinuicē cōferētes dicebāt: Fuit vir ꝓpheta potēs ī oꝑe ⁊ ſermōe: ⁊ ſic ī alijs locis. Cū igit̉ chriſtꝰ verus viator ⁊ verꝰ ꝓpheta fuerit: oꝫ cōcedere ꝙ claritas viſionis diuine eſſētie limites cognitiōis ꝓphetice ī v̓o viatorenō trāſcendat: ⁊ ſi hoc ē cōcedendū de xp̄o: qͥ lꝫ verus fuiſſꝫviator nō tn̄ purꝰ: a fortiori de puris viatoribꝰ vt de moyſe⁊ paulo. Rō aūt qͣre ī ſtatu vie claritas cognitiōis diuine eſſētie nō excludit ꝓphetiā ſicut ī ſtatu t̓mini ē iſta: Naꝫ viatores clare deū vidētes lꝫ ex ꝑte ipſius cognitiōis nō ſint qͣſi ꝓcul exn̄tes: cū talis viſio nō ſit enigmatica: ex ꝑte tn̄ cognoſcētiū qͥ ī ſtatu vie nō totalit̓ ī vltīa ſui ꝑfectiōe exiſtūt:ꝓcul exiſtere dicūt̉. vn̄. ij. Cor. v. Quādiu ī corpore ſumꝰ: adn̄o peregrinamur. Pōt ēt alia rō aſſignari qͣre viſio claradiuine eſſētie excludit actū fidei: nō aūt excludit actū ꝓphetie. Nā fides ē eoꝝ q̄ nō vident̉ ab ipſo credēte: ſꝫ ꝓphētia ē
eoꝝ q̄ ſūt ꝓcul a cōi hoīuꝫ cognitiōe cū qͥbꝰ ꝓpheta cōuerſat̉ ⁊ cōicat ī ſtatu vie: lꝫ ꝓpheta eadē clare videat.Ex qͥbus ſeqͥtur ꝙ actꝰ ꝓphetādi nō ſēper ē enigmaticſicut actꝰ fidei. Et iō viſio clara diuine eſſētie ī viatoreꝯſtituere dꝫ excellētiorē gradū ꝓphetie ꝓpter clarioreꝫcognitionē: qd̓ ſatis on̄ditur Numeri .xij. vbi ipſe dediſtīguēs īter ꝓphetias moyſi ⁊ alioꝝ ſic dicit: Siquiſfuerit īter vos ꝓpheta dn̄i: ī viſiōe apparebo ei vel perſōnum ⁊cͣ. Et ſeqͥtur: Et nō tl̓is ſeruus meꝰ moyſes: ore.n. ad os loquor ei ⁊ palā ⁊ non ꝑ enigmata. Ex qͥbusv̓bis duo manifeſte habēt̉. primū ꝙ actꝰ ꝓphetādi nōſēper ē enigmaticꝰ: qd̓ pꝫ in moyſe. ſcd̓m ꝙ ꝓphetia nōenigmatica excellentiore gradu ꝓphetie cōſtituit: vt pꝫrecte ītuēti v̓ba p̄dc̄a. Itē ſcd̓a obiectio poſtillatorisnō videt̉ valere .ſ. illa ī qͣ dic̄ ꝙ ex p̄dc̄a rōne ſācti tho.ſequeret̉ moyſen excellētiore fuiſſe oībꝰ apl̓is p̄ter paulū ⁊cͣ. Nā īter miniſtros noui teſtamēti ⁊ vet̓is ē tā latadiſtātia ꝙ miniſtri noui teſta. p̄ferēdi ſūt ſemꝑ ātiquisēt ipſi moyſi: q̄ quidē p̄eminētia quo ad donuꝫ ꝓphetie de quo agit̉ pōt cōſiderari ex duobꝰ. pͥmo qꝛ ꝓphete antiqͥ ꝓut coīter tenet̉ ⁊ modus loquēdi ſcripturaꝝteſtat̉: ipſū donū hūerunt tm̄ modo ī actu ſeu diſpoſition nō tn̄ in hītu: et iō ī illis cōſuetū ē dicere: locutꝰ eſtdn̄s ad ꝓphetā talē: loq̄re talia ⁊ hꝰ mōi. Simil̓r fc̄ꝫ eſtverbū dn̄i ſuꝑ talē ſeu manꝰ dn̄i ⁊ hꝰ mōi: qͥ quideꝫ modus loquēdi manifeſte denotat ꝙ mētes taliū ꝓphetarū īdigebāt de ſingulis noua reuelatiōe: qd̓ nō contīgeret ſi ī hītu ꝓphetiā hūiſſent. Hītus .n. ē qͦ qͥs vtitur cūvoluerit: vt dicit cōmentator ī t̓tio de aīa. Apl̓is verodonū ꝓphetie videt̉ fuiſſe hītualit̓ collatū: nō .n. īdigebāt noua illuſtratione de ſingul̓ qͥ ex copioſa effuſioneſpūſſācti fuerūt de oībꝰ ēt ſuꝑnaͣlibus ad doctrinā ꝑtinētibꝰ ſalutis repēte edocti teſtāte v̓itate: Ioh̓. xiiij. ca.Ipſe docebit vos oīa ⁊cͣ. Simil̓r Luc. xxj. c. Dabo vobis os ⁊ ſapiētiā cui nō poterūt reſiſtere oēs aduerſarij⁊cͣ. que ⁊ ſil̓ia māifeſte denotāt apl̓os hūiſſe in hꝰ mōiſuꝑnaͣlibus qͣſi hītualē illuſtrationē ꝑ moduꝫ forme ꝑmanētis: qͣ cū volebāt vtebāt̉: nō aūt ātiqͥ. Pōt ēt hocdeduci ex geſtis vtrorūqꝫ. Heliſeus .n. qͥ ī illo ſtatu magnus fuit ꝓpheta t̓batꝰ aliqͣlit̓ ex ītuitu regis iſrl̓ pſalteriū fecit applicari: vt ꝑ laudē pſalmodie ſp̄m ꝓphetieattīgeret. iiij. Reg. iij. c. Apl̓i v̓o ⁊ alij ꝙͣplurimi eccl̓ie pͥmitiue nō ſolū gaudētes ꝯtumelias patiēdo: ſꝫ ī mediotormētoꝝ acerrime cruciati ſp̄m ꝓpheticū retinebāt:qͦ magnalia dei ⁊ ſuꝑnaͣlia q̄ ad ꝓphetiā ꝑtinēt ſepe reſerabat: qd̓ maximū ſignuꝫ eſt ip̄os hr̄e ꝓphetiaꝫ habetualē atqꝫ īmobilē. Coſtat aūt ꝙ ille qͥ hꝫ aliquam ꝑfectionē in habitu ſicut ſciētiā vel hꝰ moī: ſimpl̓r p̄celliin eadē ꝑfectione ſeu ſcīa illū qͥ tātum ī actu ſeu diſpōieandeꝫ hꝫ ꝑfectionē ſeu ſcīam. ⁊ ſic moyſes qͥ ī actu ſeudiſpoſitōe tātū donum ꝓphetie habuit: nō pōt dici excellētior in ꝓphetia apl̓is qͥ habitual̓r eā mō p̄dicto habuerūt: nō obſtāte ꝙ aliqn̄ clariorē cognitōeꝫ ip̄e moyſes habuit: qͣ excellētior oībus ꝓphetis antiquoꝝ dicidebet. Et noͣ ꝙ licet ſcūs Tho. in ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxj. articulo ſcd̓o in deci. q. ꝯcludit ꝙ ꝓphetia nō ē habitꝰ: hoctn̄ ītelligēdū eſt de ꝓphetia ẜꝫ ſuā ꝓpͥam rōnē. Ad hocenī ꝙ aliqͥs dicat̉ ꝓpheta nō reqͥrit̉ ꝙ inſit aīe ſue aliqͥshabitꝰ ꝓpheticꝰ ꝑ modū forme: ut patet de antiqͥs quifuerūt ꝓph̓e ſine tali habitu: licet ex hoc non excludatꝙ qͥs poſſet hr̄e donū ꝓphetie habitualit̓: ꝓut dcm̄ eſtde apl̓is. Un̄ noͣnter ꝯcludit ſcūs Tho. ibidē ꝙ ꝓphetia ꝓpͥe loquēdo nō eſt habitꝰ .i. ꝙ de ꝓpͥa ſui rōne nō ēꝙ ſit habitꝰ. Scd̓o p̄eminētia ꝓphetie apl̓oꝝ reſpectuantiquoꝝ poſſet ꝯſiderari ex hoc ꝙ donū ꝓphetie cōitacceptū ꝓut in antiqͥs fuit eſt gr̄a gratiſ data tātū: ut pꝫ