Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber

videbit̉ ī ꝓſecutōe libri. De titul̓ autē iſtꝭ eſt cōis opīolatinoꝝ appoſiti fuerūt ab eſdra pſalmos in hoc volumine colligēte cōgregāte: vt ſupra dc̄ꝫ ē: tn̄ apud hebreosſūt auctētici ſic̄ pſalmi ceteri: ſicut primꝰ pſal. ab eſdra modū ꝓlogi cōpoſitꝰ ſiue appoſitꝰ īter pſalmos cōputatur: vt īfra dicet̉. Sꝫ ꝯͣ hoc videt̉ illud qd̓ dicit hiero. ī epl̓aad paulinū ī deſcriptione viri iuſti: dauid arbori ēī paradiſo cōpararet īter cet̓as virtutes: hoc ēt ītulit ī legedn̄i volūtas eiꝰ: ī lege eiꝰ meditabit̉ die ac nocte. hoc autaſſūptum ē de pͥmo p̄ſ. dauid fecit non eſdras. Dicē hoc nomē dauid aliqn̄ accipit̉ libro pſalmoruꝫ: etſic dicit Hiero. ī ꝓlogo galeato p̄mittit̉ libris regū int̓agiographa primꝰ liber ē iob: ſcd̓s dauid ſic ꝯnt̓: hoc accipit hiero. ī ꝓpoſito dr̄: dauid ligno paradiſi cōpararet ⁊cͣ. i. liber pſalmoꝝ. vn̄ ꝯn̄ter ī eadē epl̓a enumerat libros ve. ac noͣ. teſta. Et ē ſil̓is modus loquēdi cumdr̄: Dauid cōparat: ſicut dr̄: euāgeliū hoc dic̄. i. liber euāgelioꝝ: valet argumentū: qꝛ dauid non ē hic nomēactoris libri pſalmoꝝ: quoꝝ fuerunt multi actores: vt dicetur in expoſitione primi pſalmi. Sequūtur additiōes dn̄i pauli burgēſis ad poſtillā venerabil̓ fratris Nicolai de lyra ſuꝑ pſalteriū. Et pͥmo circalogū eiuſdē: dehinc ſingule additiones burgen̄. ſingul̓ pſalmoꝝ poſtillis ſubnectutur replicis defēſiuis poſtille eiꝰ fratris Nicolai de lyra editis a venerabili religioſo patre fratre matthia doringk ꝓuīciali miniſtro ſaxonie thuringie ordinis minoꝝ. In ꝓlogo vbi dr̄ ī poſtilla: tn̄ apud latinos īter librospheticos reputatur. Additio.Ppoſitū videt̉ ſētire btūs hiero. ī ꝓlogo galeatotripharie diſtinguēs ſacrā ſcriptura ait: Tertiꝰ ordo agiographa poſſidet: primꝰ liber īcipit a iob:ſcd̓s a dauid ⁊cͣ. quidē diſtīctio hiero. triꝑtita tenēda videt̉. vt actor poſtille ī pͥncipio pͥmi p̄ſ. ait Hiero. diligētiꝰ ſtuduit circa textū ſacre ſcripture: ꝓpter qd̓ ī hꝰ mōi magis ē ſibi aſſentiēdū ⁊cͣ. p̄ſertim ſua opīo ī hoc auctoritate euāgelica firmet̉. luc̄. xxiiij. legit̉: Neceſſe ē īpleri oīa ſcripta ſūt ī lege moyſi ꝓphetis pſalmis. vbi ſatis pꝫ pſalmi tertiū ordine tenent in ſacris ſcripturis diſtinctua lege prophetis. In eodem prologo vbi dr̄ in poſtilla: ſed quicquid ſit deconcluſione. Additio.Biectiōes ꝯͣ rōnes ſācti tho. poſtillatorē fc̄e vidētur hēre vigorē: qd̓ de pͥma obiectiōe pꝫ ſic:viſio clara diuine eſſētie lꝫ ī btīs ī t̓mino exn̄tibusꝓphetiā ſeu actū ꝓphetādi excludat tn̄ ī viatoribꝰ: aliaſ.n. ſeq̄ret̉ chriſtus a pͥmo īſtanti ſue cōceptiōis hūit cla diuine eſſētie viſionē fuiſſet ꝓpheta: qd̓ ē ꝯͣ vtriuſqꝫteſtamēti auctoritatē. legit̉ .n. deut̓. xviij. ꝓph̓am ſuſcitaboeis de medio fratrū ſuoꝝ: qd̓ ītelligit̉ ad lr̄am pͥncipalit̓ dechriſto ꝓut ibidē cōiter exponit̉. Simil̓r luc. xxiiij. Duo diſcipuli de chriſto adinuicē cōferētes dicebāt: Fuit vir ꝓpheta potēs ī oꝑe ſermōe: ſic ī alijs locis. igit̉ chriſtꝰ verus viator verꝰ ꝓpheta fuerit: oꝫ cōcedere claritas viſionis diuine eſſētie limites cognitiōis ꝓphetice ī v̓o viatore trāſcendat: ſi hoc ē cōcedendū de xp̄o: lꝫ verus fuiſſꝫviator tn̄ purꝰ: a fortiori de puris viatoribꝰ vt de moyſe paulo. aūt qͣre ī ſtatu vie claritas cognitiōis diuine eſſētie excludit ꝓphetiā ſicut ī ſtatu t̓mini ē iſta: Naꝫ viatores clare deū vidētes lꝫ ex ꝑte ipſius cognitiōis ſintſi ꝓcul exn̄tes: talis viſio ſit enigmatica: ex ꝑte tn̄ cognoſcētiū ī ſtatu vie totalit̓ ī vltīa ſui ꝑfectiōe exiſtūt:ꝓcul exiſtere dicūt̉. vn̄. ij. Cor. v. Quādiu ī corpore ſumꝰ: adn̄o peregrinamur. Pōt ēt alia aſſignari qͣre viſio claradiuine eſſētie excludit actū fidei: aūt excludit actū ꝓphetie. fides ē eoꝝ vident̉ ab ipſo credēte: ſꝫ ꝓphētia ē

eoꝝ ſūt ꝓcul a cōi hoīuꝫ cognitiōe qͥbꝰ ꝓphetauerſat̉ cōicat ī ſtatu vie: lꝫ ꝓpheta eadē clare videat.Ex qͥbus ſeqͥtur actꝰ ꝓphetādi ſēper ē enigmaticſicut actꝰ fidei. Et viſio clara diuine eſſētie ī viatoreꝯſtituere dꝫ excellētiorē gradū ꝓphetie ꝓpter clarioreꝫcognitionē: qd̓ ſatis on̄ditur Numeri .xij. vbi ipſe dediſtīguēs īter ꝓphetias moyſi alioꝝ ſic dicit: Siquiſfuerit īter vos ꝓpheta dn̄i: ī viſiōe apparebo ei vel perſōnum ⁊cͣ. Et ſeqͥtur: Et tl̓is ſeruus meꝰ moyſes: ore.n. ad os loquor ei palā non enigmata. Ex qͥbusv̓bis duo manifeſte habēt̉. primū actꝰ ꝓphetādiſēper ē enigmaticꝰ: qd̓ pꝫ in moyſe. ſcd̓m ꝓphetiaenigmatica excellentiore gradu ꝓphetie cōſtituit: vt pꝫrecte ītuēti v̓ba p̄dc̄a. Itē ſcd̓a obiectio poſtillatoris videt̉ valere .ſ. illa ī dic̄ ex p̄dc̄a rōne ſācti tho.ſequeret̉ moyſen excellētiore fuiſſe oībꝰ apl̓is p̄ter pau ⁊cͣ. īter miniſtros noui teſtamēti vet̓is ē latadiſtātia miniſtri noui teſta. p̄ferēdi ſūt ſemꝑ ātiquisēt ipſi moyſi: quidē p̄eminētia quo ad donuꝫ ꝓphetie de quo agit̉ pōt cōſiderari ex duobꝰ. pͥmo qꝛ ꝓphete antiqͥ ꝓut coīter tenet̉ modus loquēdi ſcripturaꝝteſtat̉: ipſū donū hūerunt tm̄ modo ī actu ſeu diſpoſition tn̄ in hītu: et ī illis cōſuetū ē dicere: locutꝰ eſtdn̄s ad ꝓphetā talē: loq̄re talia hꝰ mōi. Simil̓r fc̄ꝫ eſtverbū dn̄i ſuꝑ talē ſeu manꝰ dn̄i hꝰ mōi: quideꝫ modus loquēdi manifeſte denotat mētes taliū ꝓpheta īdigebāt de ſingulis noua reuelatiōe: qd̓ contīgeret ſi ī hītu ꝓphetiā hūiſſent. Hītus .n. ē qͥs vtiturvoluerit: vt dicit cōmentator ī t̓tio de aīa. Apl̓is verodonū ꝓphetie videt̉ fuiſſe hītualit̓ collatū: .n. īdigebāt noua illuſtratione de ſingul̓ ex copioſa effuſioneſpūſſācti fuerūt de oībꝰ ēt ſuꝑnaͣlibus ad doctrinā ꝑtinētibꝰ ſalutis repēte edocti teſtāte v̓itate: Ioh̓. xiiij. ca.Ipſe docebit vos oīa ⁊cͣ. Simil̓r Luc. xxj. c. Dabo vobis os ſapiētiā cui poterūt reſiſtere oēs aduerſarij⁊cͣ. que ſil̓ia māifeſte denotāt apl̓os hūiſſe in hꝰ mōiſuꝑnaͣlibus qͣſi hītualē illuſtrationē moduꝫ formemanētis: volebāt vtebāt̉: aūt ātiqͥ. Pōt ēt hocdeduci ex geſtis vtrorūqꝫ. Heliſeus .n. ī illo ſtatu magnus fuit ꝓpheta t̓batꝰ aliqͣlit̓ ex ītuitu regis iſrl̓ pſalteriū fecit applicari: vt laudē pſalmodie ſp̄m ꝓphetieattīgeret. iiij. Reg. iij. c. Apl̓i v̓o alij ꝙͣplurimi eccl̓iemitiue ſolū gaudētes ꝯtumelias patiēdo: ſꝫ ī mediotormētoꝝ acerrime cruciati ſp̄m ꝓpheticū retinebāt: magnalia dei ſuꝑnaͣlia ad ꝓphetiā ꝑtinēt ſepe reſerabat: qd̓ maximū ſignuꝫ eſt ip̄os hr̄e ꝓphetiaꝫ habetualē atqꝫ īmobilē. Coſtat aūt ille hꝫ aliquam ꝑfectionē in habitu ſicut ſciētiā vel hꝰ moī: ſimpl̓r p̄celliin eadē ꝑfectione ſeu ſcīa illū tātum ī actu ſeu diſpōieandeꝫ hꝫ ꝑfectionē ſeu ſcīam. ſic moyſes ī actu ſeudiſpoſitōe tātū donum ꝓphetie habuit: pōt dici excellētior in ꝓphetia apl̓is habitual̓r p̄dicto habuerūt: obſtāte aliqn̄ clariorē cognitōeꝫ ip̄e moyſes habuit: excellētior oībus ꝓphetis antiquoꝝ dicidebet. Et noͣ licet ſcūs Tho. in ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxj. articulo ſcd̓o in deci. q. ꝯcludit ꝓphetia ē habitꝰ: hoctn̄ ītelligēdū eſt de ꝓphetia ẜꝫ ſuā ꝓpͥam rōnē. Ad hocenī aliqͥs dicat̉ ꝓpheta reqͥrit̉ inſit aīe ſue aliqͥshabitꝰ ꝓpheticꝰ modū forme: ut patet de antiqͥs quifuerūt ꝓph̓e ſine tali habitu: licet ex hoc non excludat qͥs poſſet hr̄e donū ꝓphetie habitualit̓: ꝓut dcm̄ eſtde apl̓is. Un̄ noͣnter ꝯcludit ſcūs Tho. ibidē ꝓphetia ꝓpͥe loquēdo eſt habitꝰ .i. de ꝓpͥa ſui rōne ē ſit habitꝰ. Scd̓o p̄eminētia ꝓphetie apl̓oꝝ reſpectuantiquoꝝ poſſet ꝯſiderari ex hoc donū ꝓphetie cōitacceptū ꝓut in antiqͥs fuit eſt gr̄a gratiſ data tātū: ut pꝫ