Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Iob

quid tibi ꝓderit ſi ego peccauero? Itaqꝫ ego reſpondebo ẜmonibꝰ tuis: amicis tuis tecū. Sūſpice celūet intuere: et ꝯtēplare ethera altior te ſit. Si peccaueris: quid ei nocebis? Etſi multiplicate fuerint inictates tue: ꝗd facis ꝯtra:Porro ſi iuſte egeris: ꝗddonabis ei: aut ꝗd de ma tua accipiet? Homini ſil̓is tui ē nocebit īpietastua: et filiū hoīs adiuuabitiuſticia tua. Propt̓ multitudinē calūniatoꝝ clamabūt: eiulabūt propt̓ vimbrachij tyrānorū. Et nondixit: u̓bi eſt deꝰ qui fec̄ mequi dedit carmina ī nocte.Qui docet nos ſuꝑ iumenta terre: ēt ſuꝑ volucres celi erudit nos. Ibi clama

bunt: e̓t exaudiet ꝓpterſuꝑbiā maloꝝ. Non ergofruſtra audiet deus: et omnipotens cauſas ſingl̓oꝝ.intuebit̉. Etiām dixeriſ:non ꝯſiderabit iudicare co illo: expecta. Nuncenim non infert furorē ſuūnec vlciſcitur ſcelus valde.Ergo iob fruſtra aperit osſuū: abſqꝫ ſcientia verbamultiplicat. XXXVI.Ddens qͦꝫ heliū heclocutꝰ ē: Suſtine mepaululum: īdicabo tibi.Adhūc enī habeo qd̓ prodeo loquar. Repetā ſcīammeā a pͥncipio: et oꝑatorēmeū ꝓbābo iuſtū. Uere .n.abſqꝫ mēdacio ſermonesmei: perfecta ſcientia probabitur tibi. Deus potentes non abijcit cum ipſe

cebant mala: ſed predicta verba iob ad alium referunt̉intellectū: ſicut ſupra decimo capl̓o fuit expoſituꝫ. expatet heliū ꝓcedit in hoc capl̓o ex falſo intellectu verborum ipſius iob. e Itaqꝫ. Hic cōſequent̓ heliū ꝓſeqͥtur ītentum quātū ad duo dicta iob ẜm intellectu ipſius heliū. Et primo improbat ſecūdū: primumibi Et non dixit.Scd̓m dictū iobvt heliu intelligebat fuit: aliqͥdd̓o accreſcit ex culpa ſeu pena hōi: qd̓ improbat diuinā excellētiam: tanta eſtmalū hoīs ſeu eibonum pōt eivalere ſeu nocere hoc ē qd̓ dicit̉:f Suſpice celūqd̓ eſt quaſi ſedesdei: ſꝫ illud Eſa.lxvj. Celum mihiſedes ē. g Et ītuere. ocul̓ corporalibuſ. h Etꝯtēplare. ocul̓talibꝰ. i altior te ſit .ſ. ip̄e deus incōparabi liter. k Si peccaueris. peccatꝭ indeū. l Quidi nocebis? nihil.n Et ſi multilicate fuerit iniqͥites tue .i. peccata tua in ꝓximū: dicūtur iniqͥtates: ſūt ꝯtra eqͥtatē iuſticie. n Porro ſi iuſte egerisdonabis ei? q. d. nihil. qꝛ ſit īfinite ꝑfectōis nihilcreſcit ex operibꝰ nr̄is. o Homī ⁊cͣ. nocebit īpietua .i. poterit noce̓: ſi maliciā calūniaueris aut̓iolētiā oppreſſeris. p Et fi. ho. adiu. iuſti. tua. ſieo iuſte aūt miſericorditer egeris: qd̓ declarat ꝯn̄tercēs: q Propt̓ multi. calū. clamabūt .ſ. opp̄ſſi q̄rēs auxiliū ſolū a deo: ſed ab hōibꝰ a quibꝰ adiuuāt̉iliqn̄ in talibꝰ. r Et dixit ⁊cͣ. Hic īprobat pͥmumdictū iob ẜm intellectū ſuū .ſ. deo placet id qd̓ rectū eſt: qd̓ improbat hoc deꝰ eſt actor oīm ſpeciali hoīm: ad imaginē dei facti ſūt: oꝑa autē dei bona ſūt: vn̄ dr̄ Gene. j. Uidit deus cūcta fecerat: erantvalde bona. cuilibet aūt actori placēt oꝑa ſua: dicere deo placet hoīs iuſticia: ē dice̓ deꝰ ſit actoripſiꝰ: hoc ē qd̓ dicit heliū: ꝯcludens ꝯtra iob. r Etnon dixit .ſ. iob: s Ubi ē deꝰ fecit me. qꝛ dictumſuū qͣſi negat deū actore ſuū. t Qui dedit carminain nocte .i. reuelatōes ad īſtructōem hoīm: dicunt̉ carmina: eo tales reuelatōes ſcpͥte ſunt frequenter mo carminū: dicūtur dari ī nocte: qꝛ frequētiꝰ tūc dantur de die: qn̄ aīa eſt īpedita exterioribꝰ tumultibꝰy Qui docet nos ſuꝑ iumēta terre. dādo nobis intellectu: carēt bruta aīalia. x Et ſuꝑ volucres celi erudiet nos. hoc dicit ad remouendū erroreꝫ illoꝝ: qui diFerūt hoīes doceri garritū volatū auiū de aliquibꝰfuturis: y Ibi clamabūt .ſ. hoīes mali ꝓpi̓ maliciaꝫ

ſuā flagellati. z Et exaudiet .ſ. deꝰ ꝓpt̓ ſuꝑbiaꝫ maloꝝqꝛ penitēt vere de malis ſuis: aūt eſſet ſi deo placeret iniqͥtas diſpliceret iuſticia qd̓ imponebat heliū iobſentire. vn̄ adhuc ſb̓dit̉: a fruſtra audiet deꝰ. q. d.fruſtra audiret clamātē niſi vide̓t vere penitentē: qꝛlia pn̄t late:ſubdit̉: At omnipotēſcās ſin. ītue. Etiācum dixeris .i. ī cordetuo tenuerꝭ: cꝯſideabit .ſ. fc̄a hoīmeo vidēt̉ aliqn̄ mali regnare: ſubdit:d Iudicare coramillo. .i. p̄para te ad eiꝰiudicium futuꝝ expectādū: tūc videbisoīa puniri ẜm rectuꝫiudiciū: cuiꝰ cām ſubdit. d. e Nuc enī..i. in pn̄ti vita. If infert furoreꝫ ſuum .i. totā penam debitā pro peccatis: qͥapene pn̄tis vite ſūt qdam medicine ad correctōem: frequenter obſtīatis apud qͦs valꝫ correctio parcit a pena vite pn̄tisſaltē in ꝑte: reſeruanſeis maiorē penā in futuro: in hoc ꝯueniebat iſte heliū ipſoiob: qꝛ tn̄ in pluribusalijs diſcordabat:īuehit̉ ꝯtra ip̄ꝫ dicēs:z Ergo iob fruſtraaꝑit os ſuū. reputabat irrōnabilit̓ multiplicaſſe v̓ba.Odēs qͣꝫ. Poſtꝙͣ heliū diſputaue̓at ꝯͣ XXXVI.iob de dixerat deū iniuſtū: ſeip̄m iuſtuꝫ ſingulariter de vtroqꝫ: hic iterum de vtroqꝫ diſputatcontra ipſum quaſi reſumēs diſputatōnem a principio. Etprimo proponit intētum: proſequitur: ibi Deus potētes.Circa primum dicitur: a Addens quoqꝫ. videns enīiob tacebat: reſūpſit diſputatōem addens que ſequuntur:pͥmo excitat attētationē dicēs: b Suſtine me paululuꝫ⁊cͣ. ſubdit rōneꝫ dicēs: c Adhuc enī habeo quod prodeo loquar .i. adhuc habeo alias rōnes ad declaratōem diuine iuſticie: d Repetā ſcientiam meā a prīcipio. de duobus de quibꝰ ꝯtra te diſputaui iterum diſputādo: ideo ſb̓dit: e Et operatorē meum .i. ipſum deum f Probabo iuſtum. te puniēdo: conſequens te iniuſtuꝫ. g Deus potentes ⁊cͣ. Hic proſequit̉ intentum: Et primo probatiob eſſe iniuſtum: ⁊º deum iuſtum: ibi Ecce deus. Prima īquattuor: qꝛ primo ponit ſuaꝫ rōnem: ex hoc elicit quandam aliam concluſionē: ibi Si audierint. remouet quandam obiectōnem: ibi Simulatores. ponit quandaꝫ monitōem: ibi Igitur. Circa pͥmum ſciendum: ſimilitudoſe eſt cauſa dilectionis: ẜm illud Eccl̓. xiij. Omne animal diligit ſibi ſimile ⁊cͣ. per accidens tamen eſt aliquando cauſaodij inquantum eſtimatur impeditiua propij boni: vnde figuli rixantur adinuicem inquantum vnus impedit lucrum alterius: ẜm dicit philoſophus ſecundo rhetorice:hoc autem non habet locum in deo cui opera noſtra bonavel mala non poſſunt ei valere aut nocere: ſicut dictum eſt

g G