L. iber

⁊ illuminet luce viuentiumAttende iob ⁊ audi me: ettace dū ego loquor. Si aūthēs quid loquariſ: rn̄de mihi. Loque̓: Uō lo .n. te ap-

pare̓ iuſtum. Quod ſi nonhabes audi me: tace ⁊ docebo te ſapientiam.Ronunci ¶ XXXIIII.yans itaqꝫ heliū etiam

ſi aūt aliquis ponat̉ peccare tanto tꝑe abſqꝫ īterruptōe pctīꝑ pnīam non ē dubiū quin eiꝰ peccatū grauiꝰ eſt ꝙͣ ſi fuiſſetinterruptū frequent̓ per pnīam: ⁊ tn̄ de iſto ſic ꝯtinuāte peccatū ſi finalit̓ peniteat: oꝫ ẜm Ra. Sa. ꝯcedere ꝙ veniā obtinet: eo ꝙ non ſolū ſemel: ſꝫ ēt ter recipit̉ ad pn̄īam ẜm euꝫgͦ multo fortiꝰ ille quifrequent̓ pctm̄ īterrupit ꝑ pnīam: ⁊ recidiuauit ꝑ culpaꝫ ꝙͣtuncūqꝫ recidiuaueīt dūtn̄ finalit̓ vere penituerit: veniā obtinebit.Ocm̄ etiā amos allegatū non valet: qꝛ nōinducit veꝝ ip̄ius ītellectū: ꝓpter qd̓ aliter exponit̉ textus ſupra poſitꝰ: Hec oīaoꝑatur deꝰ tribus vicibꝰ .i. mouens peccatorē ad pnīam totiens quotiens iudicat expedire: vtit̉ tn̄ heliu numero ternario humanis iudicijs alludendo: in quibuſ ſnīam p̄cedit trina monitio. i ¶ Attēde iob. Hic ꝯn̄ter heliu iteꝝ excitatiob ad attentione qͣſi magna dicturꝰ: ⁊ patꝫ lr̄a vſqꝫ ibi:k ¶ Uolo .n. te apparere iuſtū. q. d. vellē ꝙ tu poſſes v̓e hoſtende̓. l ¶ Qd̓ ſi non hēs .i. qꝛ non hēs: reputabat enimeū certitudinalit̓ iniuſtū: vt pꝫ ex ſupra dcīs: ⁊ ex ſequentibꝰapparebit: Si aūt ꝯſideret̉ p̄dicta heliu rn̄ſio ad dicta iobnon videt̉ valere: Iob eniꝫ non q̄rebat diſputare cū deo p̄ſumptuoſe ⁊ de pari ſic̄ heliu īponit ſibi: vt fuit ſupra declaratu. xiij. Item petebat iob declaratōem v̓itatis ſue innocētie ꝑ diuinā ſnīam: non tm̄ ꝓ ſe ꝙͣtum ꝓ alijs: vt recederētab errore qͦ credebant nullū flagellari in pn̄ti niſi ꝓ peccatꝭſuis: ſic̄ ⁊ dn̄s fecit in fine libri. d. Non eſtis locuti coraꝫ merectuꝫ: ſicut ſeruꝰ meus iob. ⁊ iō petitio iob non fuit fruſtraaut ſuꝑflua vt aſſerit heliu: ſicut nec dn̄i finalis ſnīa.¶ In capi. xxxiij. vbi dicitur in poſtilla: Si potes reſponde mihi: quaſi diceret non debes contennere iuuentutemmeaꝫ ⁊cͣ.¶ Additio .j.Oc qd̓ dicit̉: Si potes rn̄de mihi ⁊cͣ. non videt̉ exponendum ſic: ꝙ heliu in his verbis ⁊ ſequentibꝰintendebat monere ip̄m iob ne ꝯtēnerꝫ heliu propter iuuentute ſua: ip̄e enī heliu erat ita arrogans ꝙ p̄ſumebat de ſe ꝙ eſſet dignior ⁊ ſapientior ip̄o iob: vnd̓ in fine hꝰcapl̓i dicebat ei: Audi: tace: ⁊ docebo te ſapīaꝫ. ſꝫ iſta verbavident̉ potiꝰ referenda ad hoc qd̓ ſupra dixerat iob cap. ix.Auferat a me v̓gam ſuam ⁊ pauor eiꝰ non me terreat: loqͣr⁊ non timebo eū: neqꝫ enī poſſum metuens rn̄dere. de quibus v̓bis videt̉ ꝙ iob lꝫ qn̄qꝫ videbat̉ ſe deſiderare diſputare cū deo: tn̄ cuꝫ hoc deſiderabat ꝙ poſſꝫ talē diſputationēface̓ ſine terrore ne ꝑ metum ſua rn̄ſio īpediret̉: iō heliu dicebat ip̄i iob īmediate an̄ v̓ba p̄dicta: Si potes rn̄de mihiaduerſus faciē meā conſiſte .i. non debes te excuſare a rn̄ſione mea ꝓpter timorē ſeu terrorē quē de me habeas. cuiꝰ rationē ſubdit. d. Ecce ⁊ me ſicut ⁊ te fecit deꝰ .i. ambo ſumuspure creature: qua rōne non debes timere: ⁊ de eodem lutoego qͦꝫ formatus ſuꝫ. q. d. non hēo p̄rogatiuā ſuꝑ te in naturalibus: ꝓpter qua debeas me timere ⁊ excuſare te vt nō reſpondeas: ſꝫ qꝛ ip̄e heliu p̄ſumebat de ſe ꝙ hēbat magnamſcīam ſibi diuinitꝰ dataꝫ: ſil̓r ⁊ altaꝫ eloquentiā: iō ſubditurUerūtamē miraculū meū te non terreat ⁊cͣ. q. d. lꝫ in bonisnaͣlibus non excedaꝫ te: ꝓpter q̄ debeas me time̓: excedo tn̄te in ſcīa ⁊ eloquentia mihi diuinitꝰ datis: ⁊ iſta rogo ne terreant te: vt ꝓpter hoc dimittas rn̄ſionem: ⁊ iſta dicebat alliciens eum ad rn̄ſionē: ſicut infra in fine huiꝰ capl̓i dic̄: Siaūt habes quid loquaris: rn̄de mihi: volo eniꝫ te apparereiuſtum. ⁊ p̄dicta expoſitio concordat cū gloſa q̄ ſuper illudv̓buꝫ: Uerūtamē miraculū meū ⁊cͣ. ſic dicit: Paulus hūilit̓ſua alta: verbū ſolacij vocat: loquenſ hebreis: iſte ſuaꝫ minimā ſcientiā ⁊ eloquentiā miraculū vocat ⁊cͣ.

In eodē capi. xxxiij. vbi dicit̉ in poſtilla: Circa pͥmūdicit̉: Ecce hęc oīa .i. reuocationes a peccatis ⁊cͣ.¶ Additio. ij.Icet dictū Ra. ſa. in hoc ꝙaſſerit ꝙ tribꝰ vicibus tm̄ recipit deꝰ peccatores ad pnīam ⁊ non āplius ſit manifeſte erroneū: ꝓut poſtillator ſufficient̓ oſtēdit: nō tam̄ eſt inconueniēs dicereꝙ heliu dicit: Ecce hec oīa oꝑaturdeuſ tribꝰ vicibuſꝑ ſingulos. hoc ītendebat ſic̄ Ra.Sa. expoſuit: ꝓut ēt v̓ba magis ſonant: Heliu .n. non credit̉ fuiſſe propheta: vt ſtandū ſit dictis ip̄ius: potuit .n. in hoc errareſicut etiam errauit in ꝯdēnatione iob: Qd̓ aūt inducitpoſtillator de dauid ꝙ peccauit in morte ſacerdotumnobe: improbatum fuit in additione ſuper. ij. Reg. xvnihilominꝰ tn̄ ex hiſtoria dauid pōt induci: ꝙ deꝰ recipit peccatores ad pnīam etiā poſt tertiā recidiuatōem.Peccauit .n. dauid pͥmo ī adultio berſabee: 2º in homicidio vr̄ie: 3º in fractione iuramēti facti ionathe. 4º innumeratōe ppl̓i ꝓut poſtillator deducit: ⁊ tn̄ dauid finalit̓ penituit ⁊ ꝯnumerat̉ int̓ ſcōs: cuꝫ deus poſt mortēip̄iuſ dauid ſepe vocat eū ſeruuꝫ in ſcripturiſ ſacrꝭ: ꝓpt̓quē etiā poſteritati ſue multa bn̄ficia ꝯceſſit: vt pꝫ Eſa.xxxvij. Et ꝓtegā ciuitatē iſtā vt ſaluē eā ꝑꝑ me: ⁊ ꝑꝑ dd̓ẜuū meū. ⁊ in eodē Eſa. lv. Feriā vobiſcū pactū ſēpit̓nūmiẜicōdias dd̓ fidel̓. ⁊ ī ml̓tꝭ alijſ locꝭ Eſa ¶ Replica.N cap. xxxij. vbi poſtillator exponit verba heliu. d.Si potes rn̄de mihi. q. d̓ nō debes ꝯtēnere iuuētutemmea. ſꝫ burgꝭ. alit̓ volens v̓ba heliu interp̄tari: inuoluitip̄m in ꝯͣdictorijs: quibꝰ vt puto ip̄e heliu īuolui noluiſſet: pͥmo burgꝭ dicit eū fuiſſe arrogantē ſic ꝙ p̄ſumebatſe digniorē ip̄o iob ⁊ magiſ ſapientē. 2º burg. dicit heliuſētire ꝙ nullā p̄rogatiuā hēret vltra iob ī naͣlibꝰ. ſꝫ qūoq̄ſo ſtat illa ī figura ꝙ arrogās ſe p̄ſumeret dignioreꝫ: ⁊dice̓t ſe nullā hr̄e p̄rogatiua in naͣlibꝰ: vere .n. arrogansnaͣlia ſani hoīſ nō equiparat naͣlibus leproſi: ⁊ extremeinfirmi cuiuſmōi fuit iob: nec ſt̓ illa v̓ba arrogātiſ ſꝫ humilit̓ ſentient̓: cū dicit̉: Me ſicut te de eodē luto fec̄ denec valet qd̓ burg. adduc̄ de. ix. ca. ꝙ qꝛ iob allegauit ſetime̓ deuꝫ: iō metuebat deo rn̄dere: ꝙ ideo heliu eſtimauit iob time̓ ſil̓r ſeſe: ⁊ ſic metueret rn̄dere: Iob eniꝫ ſcūſtimens deum rationabiliter hominē timere non debuit: ⁊ qͥ et amicos ſeniores diſputando ⁊ erroreſ eoruꝫ obiurgando ꝯuicerat: veriſimilit̓ iuueneꝫ heliu non timuit nec ei reſpondere recuſauit: ⁊ ſic patꝫ ꝙ burg. timoreꝫiob erga deum ad heliu male tranſtulit ⁊ comparauit.¶ In eodeꝫ vbi poſtillator reprobat erroreꝫ Ra. Ga. circa expoſitioneꝫ illius dicti heliu: Hec oīa operatur deꝰtribus vicibus ⁊cͣ. ⁊ verius exponit. Burgen̄. notat poſtilla. in duobꝰ: pͥmo ꝙ exponit dictuꝫ heliū ſcd̓ꝫ modūfaciendi humanum: ſꝫ burg. dicit ꝙ heliu errauit: ſicutRa. Sa. qui eum erronee expoſuit. in hoc aūt burg. videtur deficere: nam non eſt veriſimile ꝙ .ſ. iob tam magnū errorem .ſ. ꝙ deus tm̄ tribus vicibuſ parceret peccati reliquiſſet intactum: cum etiā minores amicorum errores obiurgabat. 2º burgen̄. notat poſtilla. in exemplopoſito de dauid circa necem ſacerdotuꝫ: huiꝰ correctionem vide. ij. Reg. xv.¶ Cap. XXXIIII.Ronuncianſ quoqꝫ. Premiſſa heliu repetitiopne ⁊ rn̄ſione eiꝰ ad dcā iob: hic incipit arguē?ip̄ꝫ: dixerat aūt iob duo ꝯͣ que arguē intendebat. Unū erat ꝙ videbat̉ ſibi ꝙ iob deo īpone̓t īiuſticiā