Liber

¶ Cap. XXXIII.Udi igitur iob eloꝗamea: ⁊ oēs ſermonesmeos auſculta. Ecce aꝑuioſ meū: loquat̉ lingua meain faucibus meis. Simplicicorde meo ſermōes mei: etſnīam labia mea puram loquent̉. Spiritus dei fec̄ meet ſpiraculū oīpotentꝭ viuificauit me. Si poteſ rn̄de mihi ⁊ adu̓ſus faciē meā conſiſte. Ecce̓ ⁊ me ſic̄ ⁊ te fec̄ deꝰet de eodeꝫ luto ego quoqꝫformatꝰ ſuꝫ. Ueruntamē miraculū meū nō tē terreat: et

eloquentia mea non ſit tibigrauis. Dixiſti ergo in auribꝰ meis: ⁊ vocē v̓boruꝫ tuorū audiui. Mundꝰ ſuꝫ egoet abſqꝫ delicto: īmaculatuſe̓t non ē iniꝗtas ī me. Quiaq̄relaſ ī me repperit: iō arbitratꝰ eſt me īimicū ſibi. Poͣſuit in neruo pedes meos:cuſtodiuit om̄s ſemitas meas. Hoc ē ergo in quo nones iuſtificatus. Reſpondebo tibi: quiā maior ſit deushomine. Aduerſus euꝫ cōtēdis: ꝙ non ad oīa v̓ba rn̄derit tibi. Sēmel loꝗtur d̓s

Ex hoc pꝫ ꝙ iſte heliu credebat punitionē pctōꝝ poſt vitaꝫiſtā: aliter non timuiſſet diuinū iudiciū poſt mortē: ⁊ eadeꝫrōne ponebat p̄miationē bonoꝝ poſt mortem.¶ In caxxxij. vbi dicit̉ in poſtilla: Nihil locutus es mihi:quaſi diceret illa que dicam.¶ Additio.Icꝫ iob ꝯͣ heliuno legat̉ aliqͥdfuiſſe locutꝰ ī ꝑticl̓arivr̄ tam̄ aliqͥd fuiſſe ꝯͣeū locutꝰ ī gnaͣli. Dixerat .n. iob. sͣ. xxx. c.Nūc āt deridēt me iuniores tꝑe. Ex qͦ pꝫ ꝙſētiebat ſe nimis afflictuꝫ ex vilipēſiōe ſeud̓riſiōe iunioꝝ tꝑe: qͥꝯͣ euꝫ talia ꝯmittebātde quoꝝ nūero v̓iſil̓rvidet̉ fuiſſe ip̄e heliuvt pꝫ ꝑ effectū. Ip̄e eīnon ſoluꝫ increpauiteū: ſꝫ etiā vilipēdit: vtpatebit īfra ī multꝭ ſuis dictis: vn̄ ⁊ in pͥncipio ſue locutionis inhoc capi. dixit: Iunior ſum tꝑe. q. d. lꝫ ſimde iunioribus: ſic̄ iobdixerat: nihilominuſtn̄ oſtendā vobis ⁊ ego meā ſcīaꝫ: vt. sͣ. eodē capi. Cōfirmat̉aūt hec ſnīa ex hoc ꝙ iob nec treſ amici ſui nō legunt̉ genealogizari in hoc libº: ſꝫ ſolum cognominant̉ a regionibꝰ ſuis:vt iob de terra hus: eliphaę: themanites: baldath: ſuites: ⁊ſophar naamathites: ſꝫ heliu nō ſolū cognomīat̉ a regionecū dicit̉: Buſites ēt ponit̉ ibi nom̄ pr̄is cū dicit̉: Heliu filiusbarachel. ſil̓r ⁊ nomen cognationis: cuꝫ dr̄: De cognationeramram aūt interp̄tat̉ altū. q. d. heliu. Licꝫ ego ſim de iunioribus increpātibus ſeu vilipendentibꝰ iob: nō tn̄ pr̄es meierant tales de quibꝰ iob potuiſſet dice̓: quoꝝ non dignabarpr̄em cuꝫ canibꝰ gregis mei ponere: Habeo .n. patrē ⁊ cognationē notā ſeu notabilē. Ex qͦ etiaꝫ videt̉ ꝙ iſte heliu ꝑ arrogantiā ⁊ vanaꝫ gloriā ꝓceſſit: vn̄ ⁊ vtranqꝫ ꝑtem diſputantiū vane glorie motu rep̄hendit. vn̄ glo. ſuper illud: Iratuseſt heliu. vane .n. gl̓ie ſectatores cuꝫ hominibꝰ ſe p̄ferunt: alios de fatuis ſenſibꝰ: alios indignis meritꝭ rep̄hendūt: hec inglo. qd̓ ꝓprie v̓ificat̉ de heliū qui ip̄ꝫ iob de fatuitate ⁊ blaphemia ⁊ ſocios de ignorātia rep̄hendit: ꝓut in dictis ſuispꝫ ⁊c̄. ¶ In eodē capi. xxxij. vbi dicit̉ in poſtilla: Et ſi poſtmodicum tollat me factor meus.¶ Additio. ij.Oc qd̓ dr̄: Et ſi poſt modicū tollat me factor meuspōt intelligi ꝙ timebat heliu ne ꝓpter eiꝰ taciturnitatē in p̄iudiciū veritatꝭ deꝰ ꝯdēnaret eū ad morteꝫtꝑalem tollendo eū a pn̄ti vita an̄ tp̄s ſibi debituꝫ ẜm naͣm.ſ. in etate iuuenili in qͣ erat: vt pꝫ in pͥncipio capitl̓i: ⁊ ſic exhoc dicto ſic ītellecto non habet̉ ꝙ heliu crederet punitionēpeccatorū poſt hanc vitam ⁊cͣ.¶ Capi. XXXIII.Udi igit̉. Premiſſa igit̉ prefatione: hic ꝯn̄ter ponitur diſputatio: et pͥmo heliu repetit v̓ba iob ꝯtraq̄ diſputare intendit: 2º diſputare incipit. c. ſequē.pͥma in duas: qꝛ pͥmo facit ſuā repetitioneꝫ: 2º quibuſdā dictis iob dat rn̄ſionem: ibi Rn̄debo tibi. Circa primuꝫ pͥmoexcitat ip̄ius iob attentionem. d ¶ Audi igitur ⁊cͣ. ſb̓dit ētſue excitationis rōnem. d. b ¶ Simplici corde meo ẜmo.mei .ſ. ad defenſionē v̓itatis: ⁊ non ad calūniandū. c ¶ Etſnīam labia mea purā loquant̉ .i. verā abſqꝫ admixtiōe falſitatꝭ. ⁊ talia debēt attente audiri. et qꝛ poſſet ſibi dici: tu es

iuuenis non ē ſic attendendū tibi: iō hoc remouet. d.o ¶ Spūs dei fecit me. ⁊ ideo qꝛ ſuꝫ factura ſua: poteſtmihi dare ſcīam ⁊ eloquentiā: iō ſubditur: e ¶ Et) ſpiraculū oīpotentis viuificauit me. mouens me ad operavite: q̄ ſunt ītelligere ⁊ loqui. f ¶ Si poteſ rn̄de mihi.qͥ d. nō debes cōtenere iuuentutēmeā: ꝓpt̓ qd̓ ſubdit̉: g ¶ Ecee etme ſic̄ ⁊ te fec̄ deus. aīam rōnaleꝫdando h ¶ Etde eodē luto egoqͦꝫ formatus ſuꝫ.q. d. nec ex parteaīe nec ex ꝑte corporis hēs aliquāp̄rogatiuā an̄ mein naͣlibus: nec ētin ſuꝑnaͣli cognitione: ſꝫ magꝭ ecōuerſo: iō ſubdit:i ¶ Ueruntū miraculū meū .i. ſcientia mihi diuinitus data k ¶ Nōte terreat. vt nonaudeas rn̄dere:l ¶ Et eloquētiamea nō ſit tibi grauis. tibi incutiens ſtupefactiōem.m ¶ Dixiſti. Hic ꝯn̄ter facit ſuā repetitōnē. d. ¶ Dixiſtigͦ in auribꝰ meis. ita ꝙ tu nō potes negare te dixiſſe:n ¶ Mundus ſuꝫ. a vicijs carnis. ꝯ ¶ Et abſqꝫ delicto .i. pctō omiſſionis: p ¶ Immaculatꝰ .ſ. a grauibusculpis q̄ ſunt ꝯͣ deū: vt idolatria ⁊ huiuſmodi: q ¶ Etnō ē iniquitaſ ī me .i. pctm̄ ꝯͣ ꝓximū: hec acceꝑat ex verbis iob quibꝰ innocētiā ſua multipl̓r ⁊ diffuſe oſtēderatsͣ. xxxj. c. r ¶ Ꝙ querelas in me repperit: iō arbitratꝰeſt me inimicū ſibi. hoc aūt accepit heliū ex hoc qd̓ iobdixerat. sͣ. xiij. c. interrogatiue. Cur faciē ſuā abſcondis⁊ arbitraris me inimicū tuū? s ¶ Poſuit in neruo pedeſ meos. hͦ dixerat iob. sͣ. xiij. c. t ¶ Hoc eſt gͦ in qͦ nōeſt iuſtificatꝰ. hoc ē dcm̄ ex iſtis v̓bis tuis ꝯcludā te īiuſtū: ſi nō eēt aliud ꝯͣ te dicendū. v ¶ Rn̄debo tibi. Hican̄ꝙͣ incipiat ꝓbare iob iniuſtū: pͥmo rn̄det ad q̄dā ocāſua q̄ videbāt̉ īpedire diſputatōis ꝓceſſuꝫ: qꝛ dixerat. sͣ.iob Diſputare cū deo cupio. q. d. nō cū hoīe: iō pͥmo on̄dit heliū ꝙ iſta petitio ſit irrōabil̓: qꝛ deꝰ ſufficient̓ rn̄derat. pͥmo igr̄ ꝓponit intētū. d. v ¶ Rn̄debo tibi. diſputare cū deo cupiēti: x ¶ Qꝛ maior ſit deꝰ hoīe. ⁊ iꝯ pͥſūptuoſū ē ip̄ꝫ ad diſputatōeꝫ ꝓuocare. y ¶ Aduerſuſeū ꝯtēdis .i. vis ꝯtēde̓ de pari: z ¶ Quo ad oīa v̓. rn̄.tibi. ſic̄ hō hoī qͣi ſuo ꝯpari: hoc aūt nō decet maieſtatēdei: tn̄ ꝑ alios modos ſufficiēt̓ rn̄dit tibi: a ¶ Sel̓ loqͥtur. Hic ꝯn̄ter declarat ꝙ deꝰ ſufficient̉ ei rn̄derit: circaqd̓ ponit duplicē modū diuine rn̄ſionis: ⁊ 2º infert propoſitū ꝑ modū ꝯcluſionis: ibi Ecce hec oīa. pͥmus autēmodus ē per hoc ꝙ deus dedit hoī naturale lumē intellectus qd̓ eſt quaſi q̄dam īpreſſio lumīs diuini: ꝑ qd̓ poteſt videre quid ſit bonū ⁊ malū: quid agendū: quid fugienduꝫ: ⁊ ꝓpter hoc dicit̉ pſal. iij. Multi dicunt quisoſtendit nobis bona. ⁊ ſb̓dit ꝓph̓a ꝑ moduꝫ rn̄ſionis.Signatū eſt ſuꝑ nos lumē vultus tui dn̄e. q. d. ad eoriqōneꝫ rn̄diſti ꝑ hoc ꝙ lumē intellectꝰ in quo pn̄t viderebonum ⁊ malum eis dediſti: ⁊ ẜꝫ hoc poſſet ipſi iob dici: Qd̓ querꝭ intuſ hēs: ⁊ hoc eſt qd̓ dicit̉: a ¶ Semel