Iob

¶ Cap. XXXII.Miſerunt aūt tres viri iſti reſponde̓ iob eoꝙ iuſtꝰ ſibi videret̉. Et irat̉ꝰindignatuſqꝫ ē heliu filiusbarachel bucites de cognatione ram. Iraiꝰ eſt aūt adu̓ſuꝫ iob eo ꝙ iuſtū ſe eē diceret corā deo. Porro adu̓ſūamicos eiꝰ īdignatꝰ eſt eo ꝙnō inuēiſſent rn̄ſionē rōabilē: ſed tm̄mō condēnaſſentiob. Igit̉ heliu expectauitiob loqueteꝫ: eo ꝙ ſenioreseſſent ꝗ loquebant̉. Cū aūtvidiſſet ꝙ treſ rn̄dere nō potuiſſent: iratꝰ eſt vehemēterRn̄denſqꝫ heliu filiuſ barachel bucites dixit: Iuniorſuꝫ tꝑe vos aūt antiꝗores.Iccirco dimiſſo capite veritus ſuꝫ vobis īdicare meaꝫſnīam. Spe̓rabaꝫ .n. ꝙ etasꝓlixior loqueret̉: ⁊ annorūmultitudo doceret ſapīamSed vt video ſpūs eſt ī hominibꝰ: ⁊ īſpirātio oīpotētiſdat ītelligentiā. Non ſt̓ longeui ſapiētes: nec ſenes ītelligūt iudiciū. Ideo dicā: audite me: oſtendā vob̓ etiam

ego meā ſapīaꝫ. Expectauienī ẜmōes vr̄oſ: audiui prudentiā vr̄aꝫ. Donec diſceptaremī ſermōibꝰ vr̄is: ⁊ donec putabā vos aliꝗd diceꝯſiderabā. Sꝫ vt video nōē qui poſſit argue̓ iob: ⁊ rn̄dere ex vob̓ ſermōibꝰ eius.Ne forte dicatꝭ inuenimꝰ ſapientiā: de̓us ꝓiecit eū nonhō. Nihil locutꝰ eſt mihi: etego nō ẜm ſermones vr̄osrn̄debo illi. Extimueruntnec rn̄derunt vltra: abſtulerūtqꝫ a ſe eloquiū. Qm̄ igit̉expectaui: ⁊ nō ſt̓ locuti: ſteterūt: nec rn̄derunt vltra: rn̄debo ⁊ ego ꝑtē meā: ⁊ oſtēdaꝫ ſcīaꝫ meā. Ple̓nꝰ ſuꝫ .n.ſermonibꝰ: et coartat me ſpiritꝰ vteri mei. En vent̓ meuſquaſi muſtū abſqꝫ ſpiracl̓oqd̓ lagūculas nouas dirūpit. Lōqͣr: ⁊ reſpirabo paululū: aperiā labia mea ⁊ rn̄debo Non accipiaꝫ perſonam. viri: ēt deum homininon equabo. Neſcio enimquandiu ſubſiſtaꝫ: e̓tſi poſtmodicum tollat me factormeus.

Itē ip̓e iob in diſputando q̄dam v̓ba dixerat: qͦ videbātur ip̄i heliu blaſphematoria: ꝓpter que erat arguēdusēt ſi alias fuiſſet iuſtꝰ: ꝓpter qd̓ iratus fuit ꝯͣ iob ſe iuſtiſicantē: ⁊ ꝯtra tres viros p̄dictos: eo ꝙ non poterant ꝓut ip̄e ęſtimabat defendere v̓itateꝫ: ⁊ hoc eſt qd̓ dicit̉:a ¶ Omiſeruntaut. ⁊ pꝫ lr̄a hocexcepto: b ¶ Etm̄mō ꝯdēnaſſētiob .i. conati fuiſſent ip̄ꝫ oſtēdereiniuſtū magis ſermonibꝰ ꝙͣ rōnibꝰc ¶ Iunior ⁊cͣ.Hic ꝯn̄ter poniip̄ius diſputantiſexcuſatio: ⁊ pͥmoexcuſat ſuā tarditatē: 2º oſtendit loquedi nec̄itatem:ibi Sꝫ vt video.Cām autē quaretandiu tacueratalijs loquētibusoſtendit rōnabilēd. ¶ Iunior ſūtꝑe. iō debebā antiquioribꝰ locumdare: iō ſubditurd ¶ Sperabā .n.ꝙ etas ꝓlixior loqueret̉ .ſ. rōnabiliter ⁊ efficacit̉: eoꝙ ꝑ longitudineꝫtꝑis multa videntur ꝑ experientiāq̄ dirigunt ad loquenduꝫ efficacit̉Frangunt̉ ēt paſſiōes q̄ impediūtad loquendū rōabilit̉. e ¶ Sꝫ vtvideo ⁊c̄. Hic cōſequent̓ oſtenditſue locutiōis nec̄itatē: qn̄ enī aliqͥseſtimat v̓itatē perire ꝓpter deſcm̄defenſionis: ⁊ credit ſe ſufficientē ad eiuſ defenſionē: tūcīminet ſibi neceſſitas loquēdi: ne pereat v̓itas ꝓpter eitaciturnitatē: ſic aūt eſtimabat heliū: vt pꝫ ex p̄dictis: etio primo oſtēdit p̄dictoꝝ virorum inſufficientiā ad defenſionē v̓itatis: 2º ſuā ſufficientiā: ibi Plenꝰ ſuꝫ ſermonibꝰ. Circa pͥmum dr̄: e ¶ Sꝫ vt video ſpūs eſt in hoībus .ſ. rōnalis: qui ē in iuuenibꝰ: ſicut in ſenibꝰ: f ¶ Etīſpiratio oīpo. dat intelligētiā. de his q̄ ſūt ſupra rōneꝫ:lia iuuenibꝰ ſic̄ ⁊ antiquis: vn̄ dicit dauid: Suꝑ ſeneſ intellexi. iō. ſb̓dit̉: g ¶ Non ſt̓ longeui ſapiētes. in ſpeculabilibꝰ: h ¶ Nec ſenes intelligūt iudiciū .i. qͥd ſit ī agibilibuſ recte agendū: ⁊ iſtū duplicē defectū notat in tribus viris p̄dcīs: iō ſb̓dit̉: i ¶ Ideo dicaꝫ. ne v̓itas pereat ꝓpter eoꝝ defectuꝫ: mouebat̉ etiaꝫ ex p̄ſūptione ſueſcie quā p̄ſumptuoſi vix aūt nunꝙͣ pn̄t occultare: iō ſb̓dit: Oſtendā vobis etiam ego ſciam meā. cetera patētex dictis vſqꝫ ibi: ¶ Ne forte dicatꝭ inuenimꝰ ſapīaꝫ..l. diximus ꝯͣ iob quicquid pōt contra euꝫ dici: ⁊ qͥd ſit

illud ſubdit: m ¶ Deus ꝓiecit̉ eum non hō. in hoc breuit̓tangit̉ virtus oīum rōnum quas adduxerāt ꝯͣ iob .ſ. ꝙ deuſflagellauerat eū qui non pōt decipi nec deciꝑe: ſicut hō frequent̓ decipit ⁊ decipit̉: ēt ipſe ē regula iuſticie: ⁊ ex hoc concludebāt ip̄m iob iniuſtū eſſe et fuiſſe. n ¶ Nihil locutuſeſt mihi q. d. illa quedicā non dicā eo ꝙ ꝓuocauerit me ad iraꝫqꝛ ꝯͣ me non ē locutꝰ.o ¶ Et ego non ſcd̓ꝫſer. ve. rn̄de. illi. iſte eīheliū in aliqͦ cōueniebat cuꝫ iob .ſ. in hͦ ꝙpōebat aliquā malorū punitionē ⁊ p̄miationē bonoꝝ pͤ morteꝫ: diſcordabat tamēab eo ſic̄ ⁊ alij: qꝛ dicebat aduerſitates pn̄tꝭvite ꝓ pctō infligi: licꝫnō ſint ſemꝑ tota pēaꝓ eo debita: ⁊ ſic vlterius reputabat iob iniuſtū: ⁊ ꝓ pctīſ punitūIn eo igit̉ in qͦ ꝯueniebat cuꝫ iob diſcordabat ab alijs: ⁊ ſic nō ꝓceſſit ẜm ſermoneſ eorum. In illis ēt in quibus ꝯueniebat cū eisalias rōnes efficaciores adduxit: ⁊ pl̓ibusalijs motiuis vſus eſtvt patebit in ꝓſequendo. p ¶ Plenus .n.ſum. Hic ꝯn̄ter oſtendit ſuam ſufficientiaꝫad veritatis defenſioneꝫ ꝓut eſtimabat. d.Pleniꝰ ſū ſermōibꝰ .i.rōuibꝰ efficacibꝰ ꝯtraiob. q ¶ Et coartatme ſpūs vteri mei .i.mētꝭ mee in qͣ ꝯcipiūt̉ea q̄ ſt̓ ꝓponēda: ſic̄ fetꝰ in vto: ⁊ dic̄: Coartat me. q. d. celꝰ defendende v̓itatꝭ me coartat ad loquēdū. r ¶ En vent̓ meꝰ .i. mēs mea: vt dictuꝫ ē.s ¶ Quaſi muſtū abſqꝫ ſpiraculo. qd̓ ꝓpter ml̓titudinē caloris cauſat rarefactionē ⁊ ex cōſequenti dolij fractionem niſi habeat reſpiraculum: ꝓpter hoc innuit ꝙ ſibi immineretpericuluꝫ conſcientie niſi loqueretur: iō ſubditur: t ¶ Loquar ⁊ reſpirabo paululum. ⁊ ſic cōſolabor ⁊ euadam conſcientie ꝑiculum. v ¶ Non accipiaꝫ perſonaꝫ viri .i. ip̄iusiob: deferendo ei in preiudicium veritatis: quia ſanctūeſt prehonorare veritatem: vt habetur primo Ethic.x ¶ Et deum homini non coequabo. videbatur enim ſibi ꝙ ſi deferret ipſi iob in hoc caſu: qui locutus fuerat cōtra diuinam reuerentiam: vt ſibi videbatur: ꝙ equareteum ip̄i deo: non audens ei ꝯtradicere: ſicut nec deo ⁊ cāmhuiꝰ ſubdit. d. y ¶ Neſcio .n. quādiu ſb̓ſiſtaꝫ. in pn̄ti vitaqꝛ nihil incertius eſt hora mortis. z ¶ Etſi poſt modicuꝫtollat me factor meus. adducens ſua examinationē ⁊ iudicium: ⁊ tunc condēnaret me ꝓ iſta taciturnitate: ſomitterem veritatem defendere quandiū habeo ſpacium vite.