Liber

nimiā: et deſpectio ꝓpinqͦꝝterruit me: et nō magꝭ tacuinec egreſſus ſū oſtiu. Quismihi tribuat auditorē ūt deſideriū meū audiat oīpotēſ⁊ libꝝ ſcribat ip̄e ꝗ iudicat:ut in hūero meo portē illuꝫ⁊ circūdē illū qͣſi coronā mihi? Per ſingulos gͣdus me

os ꝓnūciabo illū: et qͣſi pͥncipi offerā eū. Si aduerſuꝫme terra mea clamat: ⁊ cuꝫip̄a ſulci eiꝰ deflēt. Si fructꝰeiꝰ comedi abſqꝫ pecunia: ⁊animaꝫ agricolarū eius afflixi: pro frumento oriaturmihi tribulus: ⁊ pro hordeo ſpina.

timore multorū a iuſticia deuiando. b ¶ Et deſpectio ꝓpinquoꝝ terruit me. ita ꝙ a v̓itate deuiaui timens ne offenderē ꝓpinquos meos ꝯtrariū volentes. c ¶ Et non magtacui. q. d. non feci p̄dicta ſꝫ magꝭ tacui audiens īcrepatiōesꝓpinqͦꝝ meoꝝ: eo ꝙ nolebā eis acquieſcē. d ¶ Nec egreſſus ſuꝫ oſtiū. ad agendū aliquid iniquū ꝓpter eos. e ¶ Quismihi. Hic. sͣ. p̄dicta q̄rit teſtimoniū diuinev̓itatis. d ¶ Quis mihi tribuat auditoreꝫ..ſ. querimōie mee: vtmecū īterpellat apuddeū ꝓ me: iō ſubdit̉:f ¶ Ut deſideriū meuꝫ audiat oīpotens ⁊libꝝ ſcribat. ſnīam ꝓme ꝓferendo: ⁊ ꝑ talēmodū loquit̉ eo ꝙ ſētentia iudicꝭ ſolet fieriin ſcripto: hanc autē ſnīam tulit deus in fine libri. d. amicisiob: Non eſtis locuti corā me rectū ſicut ſeruꝰ meus iob.¶ Ut in humero meo portē illū. tanꝙͣ victorie mee vexillū. h ¶ Per ſingulos gradus meos .i. ꝑ oēs ꝓceſſus meosi ¶ Pronunciabo illū. ad dei gl̓iam: iō ſb̓ditur: k ¶ Et qͣipͥncipi offerā eū. qꝛ de oībus bonis humanis gl̓ia deo eſt attribuēda. l ¶ Si aduerſum me. Hec eſt decima ꝑs in quaoſtendit ſe īmuneꝫ a peccato cupiditatꝭ: qd̓ apꝑet viciuꝫ qn̄hō de terra vult extrahere fructus exceſſiuoſ: qd̓ ſit dupliciter. vno mō qn̄ nimis ꝯtinue colitur ⁊ nō ꝑmittitur quieſcē⁊ hoc excludit a ſe. d. l ¶ Si aduerſū me ter. mea clamat..i. ex oꝑe oſtendit qͣſi ſe afflictā de nimia cultura. Alio mōqn̄ ſubtrahit̉ merces debita agricolis: ⁊ quantū ad hoc dic̄Si fructus eius comedi abſqꝫ pecunia. ⁊ ſubditur ꝯueniēspena ¶ Pro frumento oriatur mihi tribulus ⁊cͣ.¶ In cap. xxxj. vbi dicit̉ in poſtilla: Si nō dixerint viri tabernaculi mei .i. domeſtici mei. ¶ Additio. .j.Alde īproprie dici videt̉ ꝙ illi qui deſiderant ſocietatē alicuiˢ dicunt̉ deſiderare refici de carnibꝰ eius:ſꝫ hoc dictū alit̓ videt̉ exponendum .ſ. ꝙ iob ſic eratamator ⁊ recollector ꝑegrīoꝝ: ꝙ oēſ recolligebat in domonec ꝑmittebat ꝙ aliqͥs peregrin maneret extra: de quo dic̄Foris non māſit ꝑegrinuſ. ſil̓r nec volebat ꝙ viatores haberent aliqd̓ impedimentū ne intrarēt in domū ſuam: de quodic̄: Oſtiuꝫ meū viatori patuit. in qͦ tm̄ excedebat ꝙ domeſtici ⁊ ſeruitores ſui fatigati a frequenti ſeruitio ꝑegrinorū⁊ extraneoꝝ videntes ꝙ magis curabat de recollectione etrefectione extraneoꝝ ꝙͣ de domeſticoꝝ quiete ⁊ refrigerioqͣre hēbant eū in odiū deſiderantes ab eo vindicari. vnd̓ dicebāt: Quis det de carnibꝰ eius: vt ſaturemur. ſic̄ conſueuiteſſe multotiens: qn̄ pater familias videt̉ excede̓ in bn̄faciendo alienis: domeſtici ꝓprij de hoc murmurāt: qͣſi per illummodū quo legit̉ Matth̓. xx. c. de operarijs ꝯͣ patrēfamiliasmurmurātibꝰ: eo ꝙ pares fecerat eos qui minꝰ laborauerāthis qui portauerūt pondus diei ⁊ eſtus. vn̄ in ꝓpoſito familiares domeſtici ꝑ ampliꝰ excitabant̉ in odiū patriſfamiliacū extraneos tm̄ foueret vt ꝓprij fatigarent̉: ⁊ ẜm hāc expoſitioneꝫ cū dixiſſet: Si nō dixerint viri tabernaculi mei: qͥsdet de carnibꝰ eius vt faturemur. q̄ſi reddens cām īmediate ſubdit: foris non māſit ꝑegrinus. ¶ In eodē capi. xxxj.vbi dicit̉ in poſtilla: Circa pͥmum dicit: Si expaui ad multitudinem nimiam.¶ Additio. ij.Bi dicit̉: Si expaui ad multitudinē nimiā ⁊cͣ. in hebreo habet̉: Si expaueſcere feci multitudinē nimiā⁊ deſpectio cognationū terruit me: ⁊ nō magꝭ tacui

Cuiꝰ ſenſus ē ꝙ iob in hoc loco excuſabat ſe ab acception ꝑſonaꝝ: intm̄ ꝙ multitudinē nimiā a qͣ ſolent quādoqꝫ iudices terreri: cū iuſticia hoc ſuaderet expaueſce̓faciebat: ⁊ tn̄ cum ꝯtigiſſet ꝙ aliquis deſpectꝰ cognationū .ſ. qui magꝭ ꝯtēptibilis erat in cognatiōe aliqd̓ iuſtūꝓ ſe allegaret: terrebat eū: de quodic̄: Deſpectio cognationū terruitme intm̄ ꝙ tacebat: aſſentiēdo iuſticie: de quo dic̄:Et n̄ magꝭ tacui.neqꝫ audebat cōtra eū ꝓceder̄: deqͦ dic̄: Nec egreſſus ſum oſtiu ⁊cͣ.¶ Replica.IIN ca. xxxjvbi poſtillator diſtīguit decem ꝑtes ẜm decem vicia a quibus iob ſe excuſat in eaꝑte qua dicit̉: Si non dixerint viri tabernaculi mei qͥsdet de carnibꝰ eiꝰ vt ſaturemur. ſe excuſat a vicio inhūanitatis. q. d. ita fui humanus domeſticis vt ēt carnis .i.corꝑis mei iugeꝫ affectarent pn̄tiam ꝓ ſui refectione .i.ꝯſolatione. Burgen̄. aūt hanc expoſitionē dicit īpropriaꝫ: volens ꝙ hec v̓ba dixerunt famuli ſui ex odio in viꝫvindicte: ſꝫ certe magis ē īpropria vindicta ꝑ burgen̄. ficta: ꝙ quis ex odio velit carnes hūanas deuorare: tumēt qꝛ v̓ba illa non ſonāt in excuſationē iob: ſicut pꝫ ꝑ totū capitulū: ſꝫ potius in accuſationem quaſi ſuis fueritadeo inhumanꝰ: ꝓut burgē. exponit: vt ex odio affectarent eius carnes māducare. nec eſt v̓iſil̓e ꝙ ſcūs vir opipietatis fouendo ꝑegrinos ⁊ aduenas: vſqꝫ ad tantā domeſticoꝝ fatigā ꝓceſſerit: vt carnes eiuſ ex odio affectarent: tū qꝛ vt dicit̉. sͣ. c. j. erat ip̄i iob familia multa nimis: ⁊ per ꝯn̄s non ſic faciliter fatigabil̓: vbi vna familia ꝑ aliā potuit ſb̓leuari: tū qꝛ ita heroicus fuit vir iſtevt ēt a deo meruerit ſic ſingularit̓ ꝯmendari: vt pꝫ. c. j.non ē veriſil̓e ꝓpter ꝯnexionē virtutū viciū inhumanitatis tante in eo fuiſſe: cum ẜm ph̓ꝫ bonuꝫ tm̄ vno mōfiat .i. cum aſſiſtentia omniū virtutum moraliuꝫ ⁊ circunſtantiaꝝ earundem: ⁊ in fine hꝰ capituli dicit ſe nonfuiſſe oneroſuꝫ terre in nimia eiuſ cultura dicēs: Si aduerſuꝫ me clamat terra ⁊cͣ. Qui igit̉ terre inſenſibili ẜmillū ſenſum oneroſus non extitit ꝯn̄s eſt ꝙ rōnabili familie moleſtus non fuerit: ſꝫ ei quadā humanitate peꝑcit. nec ē veriſil̓e ſcm̄ iob ſcient̓ ſuſtinuiſſe iniquā familiaꝫ: q̄ ex odio ſuā expeteret carnē deuorandā: qui .n. eratoīum cōſolator: vt dicit̉ in lr̄a: qūo familie ſue vſqꝫ adodiū ſui fuiſſet opp̄ſſor: nec opīabile ē fāiliā ſua tm̄ poſſe ꝯciꝑe ꝯͣ eū odiū: qͥ vt dr̄ ī hoc ca. cū ẜuo nō ꝯtempſitſubire iudiciū. Ex his oībus pꝫ burgen̄. deliramentū.Miſer̄t aūt. Termīata diſputatōe XXXII.triū amicoꝝ iob ꝯͣ ip̄ꝫ: hic ꝯn̄ter ponit̉ diſpitatio quarti .ſ. heliu. Circa quā pͥmo poniturquedam p̄fatio: 2º ſb̓dit̉ iſta diſputaº. c. ſeqn̄. pͥma ī duas: qꝛ pͥº ponit̉ hꝰ diſputatōis occaſio: ⁊ 2º diſputātis excuſatio: ibi Iunior ſū. Occaſio āt hꝰ diſputatōiſ fuit: eoꝙ tres amici iob. sͣ. poſiti auditꝭ v̓bis iob qͥbꝰ innocētiāſuā ml̓tipl̓r declaraueat reputauer̄t eū eē iuſtū: ⁊ iō me̓ito tacuerūt: qꝛ cū eo diſputare ceperāt: eo ꝙ an̄ ꝯͣriū tenebant .ſ. ip̄m a deo fuiſſe ꝑꝑ ſua īiuſticiam flagellatū:heliū autem adhuc idem tenebat: ⁊ iuſticiam quā iobꝓ ſe declarauerat ſimulatam ⁊ non veram credebat.