Liber
Unc hoͣlofernes dixitei: Equō aīmo eſto ⁊noli paue̓ in cōde tuo: quōniā ego nunqͣꝫ nocui viruꝫꝗ voluit ẜuire nabuchonoſor regi. Populꝰ aūt tuuſ ſinō ꝯtēpſiſſet me: nō alleuaſſeꝫ lanceā meā ſuꝑ eū. Nūcaūt dic mihi qͣ ex cā receſſiſti ab illis: ⁊ placuit tibi vtvēires ad nos? Et dixit illiiudith: Sūme v̓ba ancilletue: quoniā ſi ſecutꝰ fueris v̓ba ancille tue: ꝑfectam rē faciet dn̄ſ tecū. Uiu̓it .n. nabuchodonoſor rex terre: ⁊ viuit virtus eiꝰ q̄ eſt ī te ad correptōem oīum aīaruꝫ errātiuꝫ: qm̄ non ſolū hoīes ſeruient illi ꝑ te: ſꝫ ⁊ beſtie agriobtēperant illi. Nunciat̉ eīaī tui induſtria vniu̓ſis gētibus: et indicatuꝫ eſt oī ſeculo quōniā tu ſolus bonꝰ etpotens es in oī regno eiꝰ: etdiſciplina tua oībus ꝓuintijs p̄dicatur. Nec hoc latetqd̓ locutꝰ eſt achior: nec illd̓ignorat̉ qd̓ ei iuſſeris euenire. Conſtat .n. deuꝫ nr̄m ſicpctīs offenſuꝫ: u̓t mandauerit ꝑ ꝓph̓as ſuos ad ppl̓mꝙ tradat eū ꝓ pctīs ſuiſ. Et
qm̄ ſciunt ſe offendiſſe deūſuū filij iſrl̓: tremor tuus ſuꝑipſos eſt. Inſuꝑ etiā famesīuaſit eos: ⁊ ab ariditate aq̄iam int̓ mortuos ꝯputant̉.Deniqꝫ hoc ordinat: vt int̓ficiāt pecora ſua ⁊ bibāt ſāguine eoꝝ: et ſcā dn̄i ſui q̄ p̄cepit deꝰ nō ꝯtingi: ī frumeto vino ⁊ oleo hec cogitauerūt īpendere: ⁊ volūt cōſume̓ que nec manibꝰ deberet ꝯtingere. Ergo qm̄ hecfaciūt certū ē ꝙ in perditioneꝫ dabant̉. Quod ego ancilla tua cognoſcēs fugi abillis: et miſit me dn̄s hec ip̄anūciare tibi. Ego .n. ancillatua deū colo etiā nūc apudte: ⁊ exiet ancilla tua ⁊ orabo deū: ⁊ dicet mihi: qn̄ eisreddat pctm̄ ſuū: ⁊ veniensnunciabo tibi: ita vt ego adducā te ꝑ mediū hierl̓m. Ethēbis omnē ppl̓m iſrl̓ ſicutoues quibꝰ nō eſt paſtor: etnō latrabit vel vnꝰ canis cōtra te: qm̄ hec mihi dcā ſūtꝑ ꝓuidētiā dei. Et qm̄ iratꝰ ēill̓ deꝰ: hec ip̄a miſſa ſū nūciare tibi. Plācuerūt āt oīav̓ba hec coram holoferne⁊ corā pueris eiꝰ: ⁊ mirabat̉
Unc holofernes. Hic ꝯn̄ter holofernes decipit̉ iudith affatu: quā pͥmo ꝯſolatur. d. b ¶ Equo aīoeſto. ⁊ ſb̓ditur ro. c ¶ Qm̄ ego nunꝙͣ nocui viꝝ⁊cͣ. ip̄e dicebat falſuꝫ: qꝛ ſicut dr̄. sͣ. iij. c. ꝙͣtuncūqꝫ hoīeſ ſibiſb̓iecti erant: tn̄ ferꝯcitatē pectoris eiꝰ mitigare nō poterātqͥn eis inferret multamala: 2º iudith īterrogat̉ cuꝫ dicit̉: ¶ Nuncaūt dic̄ mihi ⁊cͣ. ⁊ pꝫd ¶ Sume v̓ba. Hicꝯn̄ter rn̄det ad interrogata: vbi pͥmo pōitur eius rn̄ſio: ⁊ reſponſionis approbatōibi Placuerunt autē.Circa pͥmum iudithvt fallat fallaceꝫ: ⁊ illudat illuſorem: pͥmomagnificat eiꝰ potentiaꝫ: 2º approbat eiusſnīam: ibi Nec hoc latet. 3º allegat diuinaꝫꝓuidentiam: ibi Qd̓ego ancilla. Circa primū dic̄: d ¶ Sumev̓ba ancille tue. nō ſolum aure corꝑis: ſꝫ ⁊mentis. e ¶ Qm̄ ſiſecutus fueris verbaancille tue. eis aſſentiendo ⁊ ẜm ea faciēdof ¶ Perfectaꝫ rē faciet dn̄s tecum .i. te faciet ꝑtingere ad intētuꝫg ¶ Uiuit eniꝫ nabucho. rex ⁊cͣ .i. ſicut verū eſt ꝙ nabucho. viuit: ⁊ tu ſil̓iter: ita v̓aſūt que ſequunt̉: nec ēhoc iuramentū vt dicūt aliqui: qꝛ nō excuſaret̉ iudith a iuramēto falſo: qd̓ ē peccatūmortale: ſꝫ ē ſimplexaſſertio falſi ad fallēdū fallaceꝫ: vt dictuꝫeſt. h ¶ Nunciat̉ .n.animi tui īduſtria .i.prudētia bellica: q̄ bn̄eſt in malis hoībus: ⁊in hoc dicit verū: nā holofernes erat famoſus in armis.i ¶ Et indicatū eſt oī ſeculo .i. multis valde: ⁊ eſt hic hyperbole. k ¶ Qm̄ tu ſo. bo. ⁊ po. es in regno eiꝰ .i. valde excellens in regis militibꝰ: ⁊ hec bonitas ē aliqn̄ in malis hoībꝰ:nā ſicut dicit̉ qͥnto metaphyſice bonū ad mala trāſferimusſic̄ dicit̉ bonꝰ latro: qui vias accōmodas adinuenit ad faciēdū latrocinia. l ¶ Et diſciplina tua. qͣ ſubieciſti ml̓tas gentes nabucho. regi. m ¶ Oībus ꝓuincijs p̄dicat̉ .i. multiſ ꝓuintijſ. n ¶ Nec hoc latet. Hic ꝯn̄ter approbat holoferniſſnīam de achior: ꝙͣtum ad hoc ꝙ debeat occidi cū filijs iſrl̓ꝓpter offenſaꝫ dei ꝯͣ eos: ⁊ pꝫ lr̄a vſqꝫ ibi: o ¶ Ut mandaret per ꝓphetas ſuos ⁊cͣ. hoc apparet eſſe falſuꝫ ad lr̄am: nāſic iudith ꝯtra mandatū dei ſcient̓ feciſſet īpediendo traditōem ciuitatis holoferni. sͣ. viij. c. p ¶ Inſuꝑ etiam fames⁊cͣ. hec erant vera ſaltē in ꝑte magna. q ¶ Deniqꝫ hoc or-
guinē ⁊ ſanctoꝝ pollutōem intellexit ciuitatis traditionē quā ꝯceperant priori die ꝯpleuiſſe: ⁊ ſic ꝙͣtum in eiserat ſanguinē bibiſſent occiſoꝝ: ⁊ ſcā polluiſſent: qꝛ iaꝫip̄i fuiſſent crapulati: qui velit inſpiciat: cū oīs actio eiꝰex v̓tute pendebat: q̄ non dicit falſuꝫ vel facit: ſꝫ virtualit̓ oculos falſorūv̓bis: ⁊ per ſnīamv̓itatis intrinſecāclaudit ⁊ eruit nev̓itatem ꝯſiderētEt ſic videt̉ h̓ metaph̓. vel rhetorice loqui: qd̓ patꝫ:qūo enī poſſꝫ hōſanguineꝫ bibereqꝛ ſi crudū ſumeret moreret̉: ⁊ adhuc nō videt̉ poſſe extinguere ſitī:ſi decoqueret nōvaleret potatiōi.ſed aduerſarij iōvt dixi in myſterio verboruꝫ fuerūt decepti: eo ꝙnō conſiderabāthuiꝰ rei īpoſſibilitatē ⁊cͣ. ⁊ ſuꝑioraqui vellet cōſiderare forte inueniret: ꝙ nullū viciūꝙͣtuncunqꝫ minimū feciſſet: vl̓ inaliquo d̓fectuoſapoſſꝫ iudicari: hvidet̉ etiā eſſe falſum: qꝛ bibere ſāguinē erat eis maxime ꝓhibitum.r ¶ Et ſcā dn̄i ſui.nō vocant̉ hic ſācta vaſa ꝯſecrataad ſacrificanduꝫdn̄o: ſeu oblatōeſ⁊ ſacrificia: vt dicūt aliqui: naꝫ talia nō erāt nec fiebant extra hierl̓ꝫſꝫ ſcā dicunt̉ hic pͦmitie ⁊ decime: ꝙdebebant̉ ſacerdotibꝰ ⁊ leuitis: in nec̄itate tn̄ poterāt comēdi ab alijs: ſicut dauid ⁊ viri eiꝰ comederunt panesꝓpoſitionis: ⁊ de voluntate ſummi ſacerdotiſ: vt habetur. j. Reg. xxj. ⁊ iō iudith videtur hic ſimplicit̓ falſumdixiſſe cum ſb̓dit̉ ¶ Et volunt ꝯſumere qd̓ nec manibꝰdeberent ꝯtingere. ⁊ ſi ſancta ītelligant̉ hic vaſa ſacra: ſimilit̓ falſum dicit: qꝛ non erant in bethulia. s ¶ Qd̓ego. Hic ꝯn̄ter ad ſuū ꝓpoſitum allegat diuinaꝫ ꝓuidetiam dicens: t ¶ Et miſit me dn̄s ⁊cͣ. ꝙ enī venit ad liberatōem ppl̓i fuit a dn̄o: ſed ꝙ ad hoc dixit mendacianon fuit ab eo: ſꝫ a muliebri malicia: non .n. indiget deꝰmendacijis hoīum ad ꝑficienduꝫ opera ſua. v ¶ Placuerūt aūt. Hic ꝯn̄ter ponit̉ reſponſionis iudith approbatio: ⁊ pͥmo verbo: 2º facto. c. xij. Circa pͥmum diciturv̓ ¶ Placuerunt aūt omnia verba hec ⁊cͣ. quia pretenꝰbant holofni ⁊ eius exercitui ꝓſpera-