Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Prologus.

legūt: quos ab origene elaboratos eu̓ſebiꝰ pamphilus vulgauer̄t. Totuſqꝫ orbis hac int̓ ſe trifariā varietate cōpugnat. Et certe origenes ſolū exēpla ꝯpoſuit qͣtu̓or editionū ē regione ſingula v̓ba deſcribens:ūt vnꝰ diſſentiens ſtatimteris int̓ ſe ꝯſentientibus arguat̉: ſed quod maioris audacie ē: in editōe ſeptuaginta theodotōis editōem miſcuit: aſtericis deſignansminꝰ fuerint: v̓gulis exſuꝑfluo videbant̉ appoſitaSi igitur alijs licuit non tenere quod ſemel ſuſceꝑant:et poſt ſeptuaginta cellulaque vulgo ſine auctore iactant̉ ſingulās cellulas aperue̓: hocqꝫ in eccleſijs legit̉quod ſeptuaginta neſciert:cur me non ſuſcipiāt latinimei: qui īuiolata editiōe veteri ita nouā ꝯdidi: vt laborem meū hebrēis qd̓ hismaius ē apl̓is auctoribꝰprobē: Scripſi nuꝑ libꝝoptimo gen̄e interp̄tandi:on̄dens illa de euāgelio: exegypto vocaui filiū meū:

qm̄ nazareus vocabit̉: videbūt in quē ꝯpunxerūt. etillud apl̓i: Qd̓ oculus vidit nec auriſ audiuit: ī corhoīs aſcēdit que p̄parauit deꝰ diligētibꝰ ſe: ce̓teraqꝫhis ſil̓ia in hebreorū librisinueniri. Ce̓rte apl̓i euangeliſte ſeptuagīta interp̄tesnouerant: vn̄ eis hec qu̓ein ſeptuaginta interp̄tibus habēt̉? Xp̄s dn̄s nr̄ vtriuſqꝫ teſtam̄ti ꝯditor ī euāgelio ẜm iohanne: Qui credit inꝗt in me ſic̄ dic̄ ſcriptura: flumina de vetre eiꝰ fluētaque viue. Vtiqꝫ ſcriptū ē:qd̓ ſaluato ſcriptū eſſe teſtatur. Ubi ſcriptū eſt? Septuaginta hn̄t: apo̓cryphaneſcit eccleſia. Ad hebreosigit̉ rēuertendū eſt: vnde eidominꝰ loꝗt̉: diſcipuli exempla p̄ſumunt. Hec paceveteꝝ loqu̓or obtrectatoribus meis tantū rn̄debo: cānino dente me rodunt:in publico detrahētes: legentes in anguliſ: id ē accuſatores defenſores: cuꝫ inalijs ꝓbent: quod in me reprobāt: quaſi v̓tus viciuꝫ

rubꝝ occurrit: a meridiano latere iudea excipit̉: a ſeptētrionali plaga tyrioꝝ finibꝰ clauditur: ab occaſu egyptio limiteterminat̉. y Quos ab origene elaboratos .i. cuꝫ magnolabore ꝯpoſitos: ſicut.. dictū eſt in ꝓlogo ioſue ſuꝑ lr̄am illam: Ut grecoꝝ hexapolis ⁊cͣ. ſuꝑ lr̄am illā: Cur origenem mirant̉ ⁊cͣ. Euſebiꝰ et pāphilus vulgauerūt. Hiero. in li. illuſtriū viro: Euſebiꝰ ceſaree paleſtine ep̄s: in ſcripturis diuinis ſtudioſiſſiniuſ: bibliothece diuine pāphilo martyre diligentiſſimꝰueſtigator: edidit infinita volumina. Ideꝫin eodē: Pamphilusp̄ſbyter eūſebij ceſarienſis ep̄i neceſſariꝰto bibliothece diuīoamore flagrauit: vtmaximā ꝑtem origenis volūinuꝫ ſua ma deſcripſerit vſqꝫhodie in ceſarienſi bibliotheca habent̉.a Tripharia .i. triplici: a tris qd̓ eſt tres phares diuiſio: qͥain tres ꝑtes diuiſa.b Quattuor editionū .ſ. lxx. ſymmachiaquile: theodociōiſvide illa loca ꝓlogi ioſue: de quibꝰ ſupraximo facta ē mentio.c E regiōe ſingulav̓ba deſcribēs. in exaplois: in quibꝰ lr̄a vnius tranſlatoris ſcribebat̉ ex aduerſo ꝯͣ literā alteriꝰ. d Utvnus .ſ. trāſlator.e Diſſētiēſ ab alijſ.f Cetiſ ꝯſen. arguat̉.i. rep̄hēſibiliſ on̄dat̉:et in plures cōſenſerint qͣſi verū immutabile cenſeat̉: ſolū vbi qͣttuor exemplaria ꝯpoſuit. g Sed qd̓ maioris audacie eſt ⁊cͣ. lr̄aplana ē. quid ſit aſtericᵉ: quid obelus: inuenies.. in illo ꝓlogo: Deſiderij mei ⁊cͣ. h Si igit̉ ⁊cͣ. hic arguit latini debeant ſuā tranſlatiōem libent̓ reciꝑe: pͥmo locū a ſimilidicēs: Si igit̉ alijs licuit. origeni .ſ. alijs.. dictis. itenere. immutabilit̓. k Qd̓ ſemel acceperāt .ſ. trāſlationem. lxx. .i. ſi licuit eis poſt tranſlationē veterē quā ſemel acceperat approbauerāt nouas trāſlationes facere. l Etpoſt. lxx. cellulas. ꝯtinens ponit̉ ꝯtento. methonomia eſt.i. poſt tranſlatōem. lxx. qui ẜm Augᵐ in cellis ſingulis trāſtulerūt: ſed ẜm hieroᵐ qui ait: m Que vulgo. i. vulgariter. n Sine auctore. aliqͦ de his mentionē faciente.o Iactant̉ .i. iactant̓ aſſerūt. ſuꝑbia .n. eſt aſſerere qd̓ nulla ꝓbari pōt aucͣte: vn̄ latent̓ inuehit̉ ꝯͣ augᵐ. p Singulas cel. aperue̓. i ſingulas editiōes face̓: in qͥbꝰ addider̄t aliqͣtrāſlatōi. lxx. hoc ē qd̓ ſequit̉: q Hocqꝫ ī ec. legit̉ .i. ī regionibꝰ.. ꝓximo mēoratiſ. r Qd̓. lxx. neſcier̄t .i. qd̓ qͣſi

neſciētes ī ſua editōe omiſer̄t. s Cur me ſuſ. latinimei. q. d. bn̄ pn̄t ſuſciꝑe: exquo dicte eccl̓ie nouas trāſlationeſ alioꝝ interp̄tum ſuſcepere. Dein̄ arguit locumab aucͣte: recipiēda ſit tanꝙͣ auctētica: qꝛ ē hebreoꝝapl̓oꝝ euangeliſtarū auctoritatibꝰ ꝯfirmata: vn̄ dicit:Cur me recipiant latini mei: qͥaſum latinꝰ ſicutip̄i. t Qui inuiolata editōe veteri. hoc dic̄ ꝯͣ origenē: qui in trāſlatione. lxx. miſcuittheodocionis editionē: ſic vtrāqꝫcōrupit. v Itanoua ꝯdidi vt̓ laborem meū .i. editionem mea a melaboioſe ꝯpoſitā.x Hebreiſ qd̓his maius ē apl̓isauctoribꝰ ꝯprobē.Apl̓i .n. multa dixerūt de v̓itatē hebraica inuēniunt̉ in. lxx. trāſlatiōe: que pn̄t inueniri in libello:quem ip̄e fecit deoptimo genere interp̄tandi: hoc ē dic̄: y Scripſi nuꝑ librū ⁊cͣ.quedā epl̓a ē quāſcripſit hiero. adPammachiū deoptimo genere interp̄tādi: in ſcribunt̉ oīa exēplaponunt̉ hīc: plene inuenies ſuprain illo prologo .ſ.Deſiderij mei. ante medium .ſ.z Ceteraqꝫ hisſimilia. ſup̄. oſtendens. a In hebreoꝝ libris inueniri. ab illo loco .ſ. Scripſi nuper ⁊cͣ.vſqꝫ huc debet legi ſub vno verſu: ꝓpter hoc reſumitur hic on̄dens: b Certe apl̓i eua. lxx. int̓pre .i. trāſlationē. lxx. int̓pretū. c Nouerāt vn̄ eis hoc dice̓ .i.vn̄ habuer̄t vt dicerēt. d Que̓ in. lxx. int̓. ⁊cͣj. q. d.hebraica v̓itate hoc habuer̄t. e Utuſqꝫ teſtī ꝯditor.hoc ē ꝯͣ manicheū: dicebat ve. te. eſſe a magno deo: etnouū ab exiguo. f Qui cre. ī me. Io. vj. f. Eccl̓ia neſcit .i. recipit vel approbat Apocrypha. in ꝓlogoioſue circa pͥnciᵐ exponit̉ qͥd ſit apocryphū. aliqͥ dicūt apocrypha ē noīatiui caſuſ ſingl̓ari) nu. vt ſit ſenſuſ:g Apocrypha eccl̓ia .i. apocryphis vtit̉. h Neſcithoc. exqͦ. lxx. hn̄t. i Ad heb. igit̉ .i. ad hebraicā v̓itatē. k Reuertēdū ē. vbi hec reꝑiunt̉. l Un̄. dehebraica v̓itate m Dn̄s lo. hec pace veterū ⁊cͣ. i. lxx.n Loqͦr obtre .i. detractatōibꝰ. o Canino .i. rapido vel irrōnabili. h In angul̓ .i. ī occulto. q Iidēac. de. eiuſd̓. r ī a. ꝓbet .i. ꝯmēdēt ī alioꝝ ſcpͥtꝭ.