II¶ Capitulum
pluuiā lachrymaꝝ: ꝑ qͣs poſſit extīgue̓ flāmasadu̓ſꝰ īcēdia pct̄ōꝝ. Btūs qͥ ābulau̓it ī via dn̄iiugit̓: ſibi māſiōes ꝓfectuū faciēs. ꝑ ſinceritatē ⁊ fidē. atꝫ caritatē ꝑfectā Btūs qͥ ī bōis oꝑibꝰ qͦtidie creuerit. ꝑ diſciplinā ⁊ ꝯtinētiā. ſcoꝝqꝫ īſtitutionē. hn̄s ī dn̄o ſpē certā vt videat eūī claritate ſua. ⁊ regno ⁊ gl̓ia. Btūs qͥ memīerit p̄cepti eiꝰ / de ocioſo ꝟbo. ⁊ poſuerit cuſtodiā ori ſuo ne excedat a xp̄i mādato. Btūs cꝰfuit aīa/ tāqͣꝫ lignū qd̓ plātatū ē ſecꝰ decurſusaqͣrū: hn̄s ſine int̓miſſiōe lachrymaꝝ imbrē aqͦ crebriꝰ irrigat̉. Btūs qͥ plātat bonā plātationē ī aīa ſua ꝟtutes .ſ. ⁊ vitā ſcōꝝ patrū. ⁊ deoplacētiū monachoꝝ. Btūs qͥ irrigat plātationes ſuas lachrymis / chriſtū ſꝑ exorās vt ſintfructifere ⁊ acceptiſſime deo. Btūs qͥ tāqͣꝫ abigne ī charitate xp̄i exarſerit: ⁊ cōbuſſerit oēꝫturpiſſimā cogitationē ⁊ pollutionē aīe ſue.Btūs qͥ effectꝰ fuit t̓ra bona ⁊ optīa. afferensfructū cēteſimū ⁊ ſexageſimū ⁊ triceſimū. Beatꝰ qͥ īuenerit ſemē bonū. ⁊ ſemīauerit ī agropectorꝭ ſui. Btūs qͥ īuenerit theſauꝝ in agroabſcōditū. ⁊ vniu̓ſa q̄ ſūt mūdi abijciēs. ipſuꝫſolū poſſiderit. Btūs qͥ ſꝑ habuerit diē exituſſui an̄ ocl̓os. ⁊ feſtīauerit ī illa hora ꝑatꝰ eē. etſine aliqͦ tīore pctī vl̓ pͣue ꝯſcīe īueniri. Btūsqͥ īuenerit fiduciā ī illa hora exitꝰ ſui. qn̄ aīa ſeparabit̉ a corꝑe. Cū magͦ nāqꝫ metu: magniſqꝫ doloribꝰ ſeꝑabit̉. Ueniēt em̄ āgeli aſſume̓aīam. ⁊ ſeꝑabūt eā a corꝑe: ⁊ ꝑducēt eā an̄ tribunal īmortal̓/ ⁊ metuēdi iudicis. At illa memorās oꝑa ſua. miſera ꝯtremiſcet. Grādis timor ē frēs. ī illa hora mortꝭ ⁊ ſeꝑationis aīe acorꝑe. Aſſiſtēt em̄ tūc ip̄i aīe/ oꝑa eiꝰ q̄ die noctuqꝫ bona ⁊ mala geſſit. Angeli etiā feſtinātac ꝓperāt: exclude̓ eā a corꝑe. At illa audiensactꝰ ſuos/ egredi ꝑtimeſcit: qꝛ pctōrꝭ aīa cummetu magͦ ⁊ tīore horrēdo ſeꝑat̉ a corꝑe: ⁊ tremens ſꝑ ac iugit̓ deflēs ꝑgit ad et̓nū ſuppliciū.Ea gͦ hora cū aīa diuidit̉ a corꝑe: vidēs vniu̓ſa oꝑa ſua. dic̄ eis. Date mihi vniꝰ hore ſpatiūdonec egrediar. Et rn̄dēt ſil̓ oīa oꝑa eiꝰ. ⁊ dicūt ei. tu nos egiſti. tua oꝑa ſumꝰ: tecū ſꝑimꝰtecūqꝫ ꝑgimꝰ ad deū. Scā etiā aīa cū ſeꝑat̉ acorꝑe nō timet nec metuit. ſꝫ magꝭ gaudēs cūfiduciā ꝑgit ad deū: euecta officijs angelorū.¶. Ca. II. Cā p̄dictoꝝ nos exhortās ad odium mūdi ⁊ dilectionē xp̄i: obſecrāſqꝫ vt ītētedn̄o ẜuiamꝰ ⁊ nō mūdo qͥ plenꝰ ē laꝗis mortisvt etiā ob id aīas nr̄as ornemꝰ pēnis ſcē ꝯu̓ſatiōis/ qͥbꝰ poſſimꝰ laq̄os iſtos ī qͦrū medio ābulamꝰ vitare: excitās nos poſt hec ad vigilātiāſpem longe vite penitus excludens.
Diamus ergohūc mundū dilectiſſimi frēs. xp̄mſolū diligamꝰ ſcm̄ ⁊ redēptorē aīarū nr̄aꝝ. Neſcimꝰ frēs q̄ ſit hora exitꝰ nr̄i: nullus nr̄m agͦſcit diē vocatiōis ſue. Subito eniꝫābulātibꝰ nob̓ ſuꝑt̓rā. ⁊ ſecure atqꝫ elate agētibꝰ: dn̄i p̄ceptū emittit̉. vt aīa dimittat̉ a corpore. ⁊ illa n̄ valēs reſiſte̓ veniētibꝰ ad ſe āgel̓:miẜabil̓r ꝯtremiſcit. Tūc aīa pctōrꝭ ⁊ negligētis vitā ſuā/ ī die qͣ n̄ ſperat ⁊ hora qͣ neſcit/ rapit̉ ⁊ ſegregat̉ a corꝑe. ⁊ ꝑgit plena pctīs ⁊ ingēti ꝯfuſiōe dep̄ſſa: nullā oīno hn̄s excuſationē quā ꝓ pctīs ſuis poſſit obtinere. tremēs p̄nimia formidine ꝯtabeſcit. Propt̓ qd̓ obſecrovos chariſſimi mihi vt efficiamur liberi. ẜuiētes dn̄o ītēti abſqꝫ vlla offēſiōe. Nec ꝯcupiſcētijs tꝑalibꝰ vaniſſimis ſecl̓i ẜuiamꝰ. qꝛ ip̄e mūdus plenꝰ ē ſcādal̓ ⁊ laq̄is mortꝭ. Aīam nr̄ampēnis ſcē ꝯu̓ſatiōis ornemꝰ: qͦ poſſit oīa ſcādala p̄teruolās euitare. Has gͦ cet̓aſqꝫ ꝟtutes qͥbus velut pēnis ad deū ſb̓uolemꝰ. feſtinat occultis laq̄is ſuis diabolꝰ diu̓ſiſqꝫ fraudibꝰ a pectoribꝰ nr̄is pleniꝰ euellere. ne nob̓ ſit trāſitꝰ liber ad celū: ſꝫ pctōꝝ ſarcinis p̄grauati: p̄cipitemur in abyſſuꝫ. Meminiſſe itaqꝫ debem chariſſimi. qꝛ ī medio laq̄oꝝ diaboli ābulamꝰ vigilemꝰ ne ī mortꝭ baratrū īcidamꝰ. Laq̄i em̄ eiꝰdulcedīe ⁊ ſuauitate mortifera pleni ſūt. Nōgͦ negligamꝰ aīas nr̄as: nec oblectent̉ dulcedine laq̄oꝝ eiꝰ. Dulcedo aūt laq̄oꝝ eiꝰ ē ſollicitudo actuū t̓renoꝝ: ⁊ poſſeſſio diuiciaꝝ ⁊ cōgitatiōes ſordidiſſimaꝝ ꝯcupiſcētiaꝝ. Si ergo obſcena cogitatio aditū īuenerit. ꝑ quampoſſit ad aīam penetrare. pͥmū qͥdē venenatadulcedīe/ ⁊ aſſidua meditatiōe oblectat eamdonec captā atqꝫ deuictā ꝓſternat. eāqꝫ morti tradat ꝑpetue. Ergo ſepe cogitatio maligͣvel turpis: tāqͣꝫ laqueꝰ aīe nr̄e ē. niſi ſtatī or̄onibꝰ lacrīs ieiunijs ⁊ vigilijs / a nr̄o pectore excludat̉. eſto gͦ cariſſime ſꝑꝑatꝰ ⁊ vigilāſ. lib̓ aboī fece t̓rena. vt ab oībꝰ tͣpiſſis ac pͣuis actibꝰeruarꝭ. ne l̓ vniꝰ hore mom̄to ī t̉piſſia cogitation moleſcat. ⁊ ne īmoret̉ maligͣ ꝯcupīa ī tuaaīa. frat̓ ꝯfuge ſꝑ ad deū. ꝑ or̄oes ieiunia atqꝫlacrīas vt lib̓erꝭ ab oībꝰ laqis ⁊ ſcādal̓ paſſionūNe te arbitrerꝭ frat̓ diu victurū ī t̓rꝭ: ⁊ ꝑ hͦ tepefactꝰ/ ī mal̓ cogitatōibꝰ vl̓ actibꝰ īmoreris.Nā ſi ſubito rapiat̉ aīa tua a te/ ⁊ peccatrix atqꝫ fetidiſſima reꝑiet̉. ⁊ nō hn̄s tꝑs pnīe vltranec erit iā venie digna: qͥd tūc dices morti inhora ſeꝑatiōis tue. O frat̓ ꝓuenit nāqꝫ / vt nōꝯcedat̉ tibi ẜm dn̄i p̄ceptū nec momēto hore