hinc eſt ꝙ nullū nomē predictaꝝ ſpēꝝ ē impoſitū alicui eaꝝ ẜm ꝙ eſt preciſe peccatū ī ſp̄mſcūm. et ꝓpterea in omnibus opus eſt hac generali ⁊ ꝯmuni diſtinctione ut dicamus ꝙ iſtaſex nominēt peccatum ī ſpūm ſcūm .ſ. ẜm ꝙſunt ex malicia. Si autem ſint preter maliciāutpote ex ignorātia ⁊ īfirmitate tunc non ſūtpeccata ī ſpūm ſcūm. hoc aūt melius patet ſiad ſingula deſcendamꝰ. ¶ Ad illud .n. quodprimo obr̄ de deſperatione ꝙ poteſt eſſe exīfirmitate. dd̓ ꝙ aliqn̄ deſperat aliqͥs ex puſillanimitate ita ꝙ in ipſa deſperatione non inuenit ꝯplacentiā ſed dolet ⁊ remittitur contraipſam. ⁊ tunc non eſt dicendū peccatū ī ſpūmſcūm. qꝛ ex tali deſperatione non ꝓiicitur homo in profundū. Eſt ⁊ alia deſperatio qua qͥsdeſperat diffinitiue abſcondēs ſe quaſi a faciediuine miſericordie ẜm ꝙ fecit caim qui dixitEcce a facie tua eiicis me hodie. ⁊ hoc ſemꝑeſt peccatū ī ſpūm ſcūm. qꝛ eſt ī ꝯtumeliā diuirie miſericordie cui ſuā prefert iniqͥtateꝫ ſicutdixit caim. Maior ē iniqͥtas mea ⁊cͣ. Ex hoctamen non iudicatur īfidelis. aut qꝛ talis beneſentit de alijs ſed male de ſe. aut qꝛ certe noneſtimat deū non poſſe miſereri ſed potius miſereri nolle. et tale peccatū ſemper habet coniunctā maliciā. pro eo ꝙ qui ſic deſperat ī taliculpa uult uitam ſuam finire. vnde tale deſperatiſſimi frequentiſſime ſibi ip̄is īferunt mortem. ¶ Ad illud quod obr̄ de preſumptionedicendū ꝙ eſt preſumptio de meritis ⁊ eſt p̄ſumptio de impunitate. Prima preſumptioqua quis preſumit de meritis ſuis ſiue de aliquo quod habet ī ſe eſt peccatū ſuperbie. Secunda uero preſumptio qua quis preſumit deimpunitate dans totum diuine miſericordie ⁊auferens ei omnino rigorem iuſticie. hoc ē peccatū in ſpūm ſcūm. qꝛ claudit uiam ad grām.⁊ uiam ampliat ad peccatū. Et ſic patet ꝙ alipertinet ad peccatū capitale. aliter ad peccatūī ſpūm ſcūm. ¶ Ad illud quod obr̄ de obſtinatione que dicit permanſionē ī malo. dd̓ ꝙobſtinatio dr̄ duplr̄. Uno modo dr̄ obſtinatiocontinua permanſio ī culpa. Alio modo dr̄ obſtinatio uoluntas ꝯplacens ſibi ī culpa ꝑpetrata ⁊ priorem culpam non deteſtans ſed approbans. et hoc modo dicit actū ꝓcedente ex malicia. ideo inquantū eſt peccatū ī ſpūm ſanctuꝫdiffert ab īpenitentia ẜ ꝙ hic accipitur ꝓprie

nam unum eſt reſpectu preteriti. ⁊ reliquumreſpectu futuri. ⁊ quāuis una ſit uirtus cuiuseſt preterita plangere ⁊ plangenda nō ꝯmittere. tamē circa iſtos duos actus poſſunt eſſe diuerſa uitia. ſicut largitas cū ſit una uirtus tn̄ẜm duos actus qui ad ip̄am ꝯcurrunt .ſ. dare ⁊tenere habet duo uitia oppoſita .ſ. ꝓdigalitarē ⁊ auariciā. ¶ Ad illud quod obr̄ de īpugnatione ueritatis agnite. dd̓ ꝙ ueritas agnita triplr̄ pōt intelligi impugnari. aut propter ipſamueritatē. aut propter ip̄m dicentem. aut ꝓptereffectum ꝯ ſequenteꝫ. Primo modo nullus impugnat̉ cum omnes homines natura ſcire deſiderent. Secundo modo ⁊ tertio poteſt impugnari ⁊ ex infirmitate ⁊ etiam ex malicia. Etſiqͥs īpugnat eam pertinaciter ſiue in ꝯfeffionem dicentis ſiue ꝓpter excuſatōem ſuam qͣſiſemper habet adiunctam maliciā maxime cuꝫeſt veritas ad ſaluteꝫ pertinens ut eſt veritasxp̄iane religionis. et ſic ē peccatū in ſpūꝫ ſcmTūc aūt dico aliquā v̓itatē ꝑtinaciter īpugnare qn̄ ex ſua īpugnatōe ꝓpter odiū dicetis veleffectꝰ ꝯn̄tis aut facit uel uuit facere p̄iudiciuꝫueritati ita ꝙ qͣꝫuis nō odiat v̓itatē ẜ ꝙ v̓itasē tn̄ rōe adiucti oīo eā abhorrꝫ ſicut aliqͥs oditdeū rōe iuſticie. ⁊ rōne illius odij ꝯtingit ꝙ hōdelectatur ī ꝯtumeliis dei ⁊ⁱ ī ꝯfutatōe v̓itatis.⁊ tunc recte dr̄ moueri ex malicia ⁊ ꝑtinacia.Si aūt qͥs reſiſtat nō ꝑtinaciter tunc bn̄ poteſtꝓcedere talis īpugnatio ex quadā īfirmitate.nec talis īpugnatio peccatū ē ī ſpūm ſcūꝫ. Necualet illud qd̓ obiicit ꝙ veritas ⁊ agnitio ueritatis appropriatur filio. qꝛ talis īpugnatio nōꝓcedit ex ip̄a agnitōe ſꝫ potiꝰ ꝓcedit ex malicioſa uolūtate. vn̄ magr̄ s dixit ī ꝓlogo. Diſſentiētibꝰ uolūtatibꝰ diſſentiēs fit aīoꝝ ſenſus⁊dum aliud ꝯplacet īpietatis error obnititur ⁊īpietatis error reſultat. ⁊ illud ē qd̓ mouet adv̓itatē īpugnādā. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ de īuidiaſuꝑne gr̄e. dd̓ ꝙ duplr̄ pōt qͥs īuidere gr̄e aliene. aut qꝛ ex hoc minuitur bonū ꝓpriū cꝰ ꝓmotōeꝫ appetit ſinglr̄. ⁊ ſic eſt pccm̄ capitale. autqꝛ uiſus aīe ſic eſt deprauatꝰ ut ſicut nō uidetbonū in ſe ſic etiā nolit uidere bonuꝫ ī alio. ettunc eſt peccatū ī ſp̄m ſcūm. hoc aūt ē ī ill̓ maxime qui uix poſſunt ī aliquo homine uiderebonum. Et ita alio modo eſt capitale peccatūalio mō eſt peccatū ī ſp̄ꝫ ſcūm. ⁊ illo ultīo mōnō ꝓcedit niſi ex magna corruptōe ⁊ malicia