Itē eque magnū peccatū ē īpugnare bonitateꝫſicut impugnare v̓itatē. ergo ſicut ē una ſpeshª peccati penes īpugnatōꝫ v̓itatis agnite itadeberet eē alia ſpēs penes īpugnatōeꝫ bonitatis ¶ Itē ſp̄s blaſphemie ē peccatū ī ſp̄ꝫ ſcm̄ẜ ꝙ dr̄ in glo. ⁊ in te x. Mat. xij. nec ē aliqd̓ p̄dictoꝝ. ergo uidetur ꝙ plures ſint ſpes peccati ī ſp̄ꝫ ſcuꝫ qͣꝫ p̄dcē. ¶ Itē qͣro vn̄ accipiaturdiſtinctio p̄dcaꝝ ſpeꝝ? aut .n. accipitur ex ꝑteeiꝰ cui opponitur hoc peccatū. aut ex ꝑte actuūſubtractoꝝ. aut ex ꝑte motiuoꝝ. ſi ex ꝑte eiuscui opponitur cū illa ſit grā pn̄ialis. ⁊ grā penitētialis ſit una. uidetur ꝙ una ſola d̓beret eēſpēs huiꝰ peccati. Si ex ꝑte actuū ſubtractoꝝaut illi actꝰ ſūt prīcipales potētiaꝝ īterioꝝ. autnō prīcipales. ſi prīcipales tunc nō deberēt eēniſi tres ẜ numeꝝ potētiaꝝ. Si penes actus n̄prīcipales. ergo deberēt eē ml̓to plures qͣꝫ ſexSi ex ꝑte motiuoꝝ ſilr̄ obr̄. quia cū plura ſintmotiua qͣꝫ fex. plures erūt hꝰ peccati ſpēs.Iaxͣ hoc qͣrit̉. magr̄ nō tāgit in lr̄a niſi de qͣttuor peccati ſpēbꝰ ī ſp̄ꝫ ſcūꝫ. ⁊ alij ponunt qͥnqꝫſpēs. alij ſex. vn̄ ueniat iſta diuerſitas? Queritur ergo penes qͥd diſtinguātur iſte ſpēs ⁊ qͥſit eaꝝ numerꝰ ⁊ ſufficientia. ¶ ℟. dd̓ ꝙ peccatū in ſp̄ꝫ ſcūꝫ directe ē ꝯͣ effectu ſp̄s ſcī quiqͥdeꝫ dr̄ grā pn̄ialis. hec aūt pn̄ialis grā ẜ ꝙ īſacramēto ꝯſideratur tria reſpicit .ſ. medicuꝫegrotū ⁊ mīſtrū. Ex parte medici ꝯcurrūt iſtaduo miẜirordia ⁊ iuſticia. mīa ꝑ quā remittitoffenſā. ⁊ iuſticia ꝑ quā exigit emēdā. ꝯͣ mīaꝫē deſpatio. ꝯͣ iuſticiā ē p̄ſumptio. Sic ex parteegroti duo ꝯcurrūt .ſ. deteſtatio peccati p̄teriti⁊ ꝓpoſitū nō peccādi. niſi .n. hec duo in ſe habeat nō ē idoneꝰ ad hoc ꝙ grā ſp̄s ſcī habeatin ip̄o efficaciā. ꝯͣ deteſtatōeꝫ peccati ē obſtinatio. ꝯͣ v̓o ꝓpoſitū nō peccādi ē finalis impn̄ia.Silr̄ ex ꝑte miniſtri duo ꝯcurrūt .ſ. v̓itas doctrine ꝑ quā peccatores inſtruat. ⁊ ſcītas grē ꝑquā ip̄ꝫ adiuuet ⁊ ſubleuet. ꝯͣ v̓itatē doctrineē īpugnatio v̓itatis agnite. ꝯͣ ſcītatē gratie eſtīuidētia fraterne gr̄e. Et ſic pꝫ numerꝰ ⁊ ſufficientia qͣre .ſ. ſunt tot ſpēs peccati nec pluresnec pauciores. ¶ Aliter pōt accipi ſufficiētia dictaꝝ ſpēꝝ. ꝙ cū peccatū illud ſit ꝯͣ grāꝫ pn̄ialēinqͣꝫtū ꝑ ip̄aꝫ fit remiſſio pccōꝝ ī unitate eccleſie. aut illud peccatū ꝯͣ pn̄iaꝫ ē. aut ꝯͣ unitatemeccleſiaſticā. ꝯͣ pn̄iam aūt pōt eē duplr̄. aut ꝑreceſſū a bono ⁊ ſic ē deſpatio. aut ꝑ obfirmationē in malo ⁊ ſic ē obſtinatio. Si ꝯunitatem
eccl̓iaſticā ſic aut ē rōe v̓itatis. aut rōe bonitatis. ſi rōe ueritatis ſic ē īpugnatio v̓itatis agnite. ſi rōe bonitatis ſic ē īuidētia fraterne grē.Et hoc mō ſumūtur qͣttuor ſpēs. nec iſte modus aſſignādi repugnat ei qͥ dictꝰ ē. qꝛ ſub obſtinatōe ī malo clauditur p̄ſūptio ⁊ finalis impn̄ia. hoc .n. ip̄o ꝙ ꝯfirmatꝰ aliqͥs ē ī malo nōtimet penā nec ꝓponit dimittere culpam.Aliter ſumitur numerꝰ iſtaꝝ ſpēꝝ cū peccatuꝫī ſp̄ꝫ ſcūꝫ ſit ꝯͣ pn̄ialē grāꝫ. aut eſt ꝯͣ ip̄aꝫ rōneſui. aut rōe an̄cedētiū. aut rōe ſubſequētiū. Sirōe ſui ſic obſtinatio. ſi rōe an̄cedētiū cū ad penitētiā an̄cedat timor ⁊ ſpes tanqͣꝫ due mole. ꝯͣtimorē ē p̄ſūptio. ꝯͣ ſpeꝫ ē deſꝑatio. ſi rōe ꝯſequētiū cū ad pn̄iaꝫ ꝯſequatur emēda q̄ ꝯſiſtiin duobꝰ .ſ. ī v̓a ꝯfeſſiōe ⁊ bona ſatiſfactioneſic ſumūtur due ſpēs. quaꝝ una ē impugnatioueri. altera ē deteſtatio boni. Et ẜ iſtā aſſignatōeꝫ obſtinatio ꝯp̄hendit obſtinatōeꝫ ꝓprie dictā ⁊ finalē impniaꝫ. Et ſic pꝫ numerꝰ ⁊ ſufficientia ſpēꝝ. ⁊ etiā qua rōe qͥdā aſſignāt qͥttuorqͥdā qͥnqꝫ qͥdam ſex. Ille aūt modus quo aſſignantur ſex ꝯueniētior ē ⁊ ꝯmunius tenetur.ꝓ eo ꝙ illud qd̓ alij dicūt īplicite ille dic̄ explicite. Iuxͣ hūc modū ꝯcedēdū ē ſpēs peccati inſp̄ꝫ ſcūꝫ numero eē ſex ⁊ n̄ plures. ¶ Ad illd̓ergo quod obr̄ ꝙ deberet eē peccatū in ſpūmſcūm ꝯ fide̓ ⁊ charitatē. dd̓ illa rō nō cogit. qꝛnō eſt deſꝑatio peccatū in ſpūm ſcūm qꝛ eſt ⁊ſpem ſed quia repugnat directe diſpoſitionigratie penitentialis. qui enim de ſperat de uenia nunqͣꝫ ad grām ſe preparat ſicut iudas qͥfacilius deſperās cucurrit ad laqueū ſicut dicitaug. qͣꝫ ad petendū miſericordie beneficiū.Ad illud quod obr̄ ꝙ ſunt alie v̓tutes cardinales preter penitentiā. dicendū ꝙ ⁊ ſi alie virtutes ſint tamen penitentia proprie virtus eſtper quam reſurgit homo in gratia ⁊ per quaꝫremittitur culpa. ⁊ ideo peccatum quod maxime eſt impugnatiuum gratie magis directehabet opponi penitentie qͣꝫ alij virtuti cardinali. Preterea pn̄ia non tm̄ eſt uirtꝰ ſꝫ etiā ſatr̄m. ⁊ utroqꝫ mō ei opponit̉ pccm̄ in ſp̄ꝫ ſcūꝫ¶ Ad illud quod obr̄ ꝙ alie ſunt cōditionesdei qͣꝫ miẜicordia ⁊ iuſticia. dd̓ ꝙ ⁊ ſi alie ſint.iſte tn̄ ſunt precipue que ꝯſiderātur in opereiuſtificationis ⁊ quas oportet attendere peccatores ut poſſint redire ad grām. et ideo magis ꝯtra iſtas aſſignantur ſpēs peccati in ſp̄mſcūm qͣꝫ ꝯtra ꝯditiones alias. ¶ Ad illud qd̓