ſpūs aūt blaſphemie nō remittetur nec ī hocſeculo nec in futuro. ¶ Itē Hiere. x. De ſꝑauimꝰ poſt cogitatōes hr̄as ibimꝰ. Et poſt ſubiungitur. Tu aūt noli orare ꝓ ppl̓o iſto. qꝛ nōexaudia te. ſi ergo ꝓ pccō remiſſibili dn̄s uultexorari ⁊ nolebat exorari ꝓpter peccatū deſꝑatōis. uidetur ergo ꝙ peccatū deſperatiōisſit irremiſſibile. pari rōe ꝯcluditur de qualꝫ hpeccati ſp̄e. ¶ Itē nullū peccatū remittit̉ niſide quo qͣs pōt ſubire pn̄iaꝫ ⁊ poſtulare ueniāſꝫ peccatū ī ſp̄m ſanctū nō ē huiuſmodi. ergo⁊cͣ. Maior manifeſta ē. minor ꝓbatur ꝑ illudaug. qͥ dicit in li. de ſmone dei. Tāta ē labeshͦͨ peccati ut dep̄candi humilitatē ſubire nonpoſſit. ¶ Itē impn̄ia eſt ſpēs hꝰ pectati ⁊ ānexa alijs ſpēbꝰ. ſi ergo īpn̄ia directe opponiturip̄i uenie ⁊ pn̄ie. ergo uidetur ꝙ ſimplr̄ priuetueniā ⁊ remiſſionē. videtur ergo ꝙ hoc pccm̄ſit irremiſſibile. ¶ Sꝫ ꝯͣ. Suꝑ illud p̄s. Conuertā in ꝓfundū maris .i. eos qͥ erant de ſperatiſſimi. ergo ſi hoc eſt peccatū qd̓ maxime elōgat a uenia. et illud oīo remittitur. uidetur ꝙ⁊ oīa alia. ¶ Itē aug. de v̓bis dei. Ita īpenitetia uel cor īpenitēs qͣꝫdiu qͥs in hac carne uiuitnō pōt iudicari. de nullo .n. deſꝑandū ē quādiupatiētia dei eū ad pn̄iaꝫ adducit. ſꝫ de eo quipeccat peccato irremiſſibili deſperādū ē. ergouidetur ꝙ peccans pccō in ſp̄m ſanctū nō peccet irremiſſibilr̄. ¶ Itē peccatū in ſp̄m ſanctūnō aufert homini ſtatū uiatoris. ſꝫ quādiu hōē in ſtatu uiatoris hꝫ v̓tibilitatē liberi ar. ⁊ qͣꝫdiu hꝫ hoc pōt deo recō iliari ⁊ a pccō liberari. ergo uidetur ꝙ peccatū in ſp̄m ſcūm poſſibile ſit remitti. ¶ Itē potentior eſt gratia etv̓tus in bonū qͣꝫ ſit peccatu in malū. ſed nullauirtus reddit hoīeꝫ ex ſuo actu poſſibilem adpeccandū nec penitētia nec alia. ergo uideturꝙ nulla culpa reddit hoīeꝫ īpoſſibilē ad reſurgēdū. ſꝫ nō reſurgit hō a pccō niſi remittaturpeccatū. ergo nō ſolū iſtd̓ peccati genꝰ. ſꝫ etiāquodlꝫ aliud ē remiſſibile. ¶ Itē ſi peccatū inſp̄m ſanctu dr̄ irremiſſibile. aut hoc ē ꝑ priuationē actꝰ remiſſiōis. aut ꝑ priuatōꝫ diſpōnis.aut ꝑ priuatōeꝫ poſſibilitatis. Si ꝑ priuationēactꝰ. ergo quodlꝫ peccatū quad nō remittiturdꝫ dici irremiſſibile. ergo quodlꝫ peccati genillo mō irremiſſibile dicetur. Si ꝑ priuationeꝫdiſpōnis. ergo cū omne peccatū mortale reddat hominē ineptum ad remiſſionē ꝓpter dei

offenſam ⁊ ꝯtemptū. uidetur ergo ꝙ oē debeat dici irremiſſibile. Si ꝓpter priuatōeꝫ poſſibilitatis. ꝯͣ. Aut hoc ē qꝛ deus nō pōt infūderegrām. aut hoc ē qꝛ iſte nō pōt gr̄am recipereSed primū eſt plane falſuꝫ. ſimilr̄ ⁊ ſecundū.qꝛ iſte hꝫ arbitrij libertatē. nō ergo uidetur ꝙillud peccatū debeat dici irremiſſibile. Eſt etgo qͣſtio ſi dr̄ irremiſſibile quō dicatur ⁊ qualiter? ¶ ℟. dd̓ ꝙ ſicut magiſter in lr̄a īnuitquorūdā opinio fuit ꝙ peccatū in ſp̄ꝫ ſanctūdiceretur irremiſſibile qꝛ uix ⁊ raro aut difficlr̄ dimittitur. Alii uero dixerunt ꝙ illud peccatū dr̄ irremiſſibile qꝛ nullo mō remitti hꝫ. yeo ꝙ tali peccato peccans digne penitere nonpōt. Uterqꝫ autē iſtoꝝ modoꝝ dicendi ꝯueniens eſt ⁊ uerus. nec unus repugnat alteri ſi recte intelligātur. Sicut .n. remiſſibile dr̄ duplr̄.Uno mō remiſſibile dicit aptitudine. alio modicit ꝯſuetudinē. ſic ⁊ irremiſſibile duplr̄ pōtdici. Uno mō ut dicatur irremiſſibile .i. īeptuꝫſiue impoſſibile ad remittēdū. alio mō ut dicat̉irremiſſibile qd̓ eſt incōſuetū remitti. vtroꝙhoꝝ modoꝝ peccatū ī ſp̄m ſanctū pōt dici irremiſſibile. nā oē pccm̄ in ſp̄m ſcūꝫ uel ē īpn̄iauel hꝫ īpenitētia ānexa. Impn̄ia aūt dr̄ duobmodis. ſicut ⁊ ꝑſeuerātia. vno mō dr̄ ꝑſeuerantia ꝓpoſitū ꝑſeuerandi. alio mō dr̄ ꝑſeuerantia ꝯtinua ꝑmanentia in bono uſqꝫ in finē.Et primo modo perſeuerantia eſt in qualibetuirtute. Secūdo modo perſenerantia includitgrām finalē. ſic ⁊ impenitentia dr̄ duplr̄. vnomodo dicitur impenitētia ꝓpoſitū nō penitēdi. alio modo dr̄ impenitētia ꝯtinua ꝑmanētiain malo uſqꝫ ad diē extremuꝫ incluſiue. Et ẜiſtu modū peccatū in ſp̄m ſanctū qd̓ claudit inſe impenitētiā duplr̄ pōt dici. Uno mō proutclaudit in ſe īpn̄iaꝫ qͥ qͥdē eſt finalis ꝑſiſtētiain malo. et ſic dicitur irremiſſibile quia nō poteſt remitti ſicut finalis gratia non poteſt p̄diSed hoc modo peccare peccato in ſpiritū ſanctum nemini attribuendum eſt uſqꝫ ad illudinſtans in quo poſſit dici de iſto ꝙ finaliter ſitimpenitens. Et ẜm hunc modum currit unapredictarū opinionum. et ita ualde ſtricte accipit peccatum in ſpiritum ſanctuꝫ. Alio mododicitur peccatum in ſpiritum ſanctum proutclaudit in ſe impenitentiam .i. propoſitū nonpenitendi. hoc mō dr̄ irremiſſibile .i. īcōſueturemitti. ꝙͣꝫuis .n. n̄ ſit īpoſſibile ad remiſſionē