nō affectus. ergo nō tm̄ in affectu veꝝ etiā inintellectu habꝫ eſſe peccatū. ¶ Itē nō tm̄ peccatur deliberatōe ueꝝ etiā ſuggeſtione ẜm ꝙuult grego. ſꝫ ſuggeſtio eſt in parte ſenſibiliergo peccatū nō tm̄ eſt in parte rōali ſed etiāin parte ſenſuali. ¶ Item peccatū eſt deformitas formalr̄ loquendo. ſed ꝯſtat ꝙ oī pccōimago deformatur nam quodlꝫ peccatū qͣꝫtūeſt de ſe expellit gratiaꝫ que eſt reformatiuaimaginis. ergo ſi imago non tm̄ reſpicit uolūtatē ſed etiā alias potētias. videt̉ ꝙ pccm̄ nōſolū in uolūtate ſꝫ etiā ī alijs potētijs hꝫ eſſe.¶ Itē nullus amat niſi quod iudicat eē amandu. ergo ante amore inordinatū precedit iudiciū inordinatū. ſi ergo primū iudiciū inordinatū non potuit eſſe pena quia pena non p̄ceditculpā. neceſſe ē ꝙ fuerit culpa. ergo prius eſtpeccatū in rōe qͣꝫ in uoluntate. potius ergo uidetur ꝙ ſubiectuꝫ peccati debeat aſſignari rōqͣꝫ non. ¶ ℟. Ad predictoꝝ intelligentiā eſtnotandū ꝙ peccatū de ſua rōe duo dicit. dicit.n. deordīationē ſiue priuationē ordinis circaactū alicuius potentie. dicit nihilominꝰ illā deordinatōeꝫ ut dignā uituperatōe ⁊ punitione.Et quantū ad primū peccatū tenet rōem uitialiquo mō corrūpentis. quantū ad ſecundū tenet rōem culpe ⁊ demeriti. Cū ergo ꝯꝑamuspeccatū ad ſubiectū ꝓprium. aut loquimur deip̄o inquantū eſt culpa. aut loquimur de ipſoinquātū eſt uitiū. Si de ip̄o loquimur inquātūeſt culpa ⁊ demeritū ſic ꝓprie ⁊ preciſe reſpicit libeꝝ arbitriū. omni .n. libero ar. ꝯmiſſum ēregimē totius hominis. ſi aliqua deordinatiofiat in regno totius anime ipſi libero ar. imputatur. vnde ⁊ ſi omnia membra per que ꝯſūmata eſt ⁊ omnes potentie in quibus aliquadeordinatio facta eſt traherentur in cauſā oīaꝯquererentur de libero ar. cui ſubiecta ſunt. ⁊ei deus totum imputaret quicquid in eis maligeſtū fuit. vnde ſi tollatur libeꝝ ar. nullo mōerit peccatū. ⁊ quia libertas arbitrij principaliter reſidet penes uoluntate ſicut in precedētibus oſtenſum fuit. hinc eſt ꝙ culpa ſub rōneculpe in uoluntate tanqͣꝫ in ſubiecto ꝓprio dr̄eſſe. Si autē loquamur de culpa ẜ ꝙ eſt vitiūſic duplr̄ adhuc ꝯtingit cū pccm̄ dicatur uitiuꝫinquantū deordinat aliquem actu alicuius potentie ẜ ꝙ deordinatio illa duplr̄ hꝫ ꝯparari.ſic ⁊ peccatū ut eſt uitiū. ꝯparatur aūt deordi-

natio illa ad actum alicuius potentie tanqͣꝫ admateriale circa quod ⁊ tanqͣꝫ ad cauſale a quoSi ergo loquamur de illa deordinatione materialiter. ſic dico ꝙ non ſolū circa actū uoluntatis ſed etiā circa actus aliaꝝ potentiaꝝ aīe ꝯſiſtit. actus enim ⁊ memorie ⁊ intelligētie ⁊ aliarū potentiaꝝ anime ſubiacentiū uoluntati deordinari hn̄t per diuerſa peccata. Si aūt loqͣmur d̓ illa deordinatōe cauſalr̄ ſic omnis talisdeordinatio eſt a uoluntate. Si autē queraturrō huius. dd̓ ꝙ huius rō eſt triplex. Prima qꝛpenes uoluntateꝫ ꝯſiſtit regiminis dn̄ium. Secuda qꝛ in ip̄a reperitur rectitudinis principiūTertia v̓o qꝛ ad ip̄aꝫ pertinꝫ regiminis ꝯplementu. in ip̄a nanqꝫ ꝯſiſtit regiminis dn̄ium.pro eo ꝙ ipſa alijs potētiis imperat ⁊ a nullaimperatur. I ip̄a etiaꝫ attenditur rectitudinisprincipiū. amor eniꝫ principiū eſt rectitudinis⁊ obliquitatis ſicut oſtendit aug. vnde bonusamor eſt fundamentum tiuitatis dei. ⁊ malusaror eſt fundamentū ciuitatis diaboli. Et rōhuius eſt. qui amor eſt radix omniū affectionū ⁊ tante adherentie ut trāſformet amanteꝫin amatu. Penes ip̄am etiā ꝯſiſtit rectitudini:⁊ regiminis ꝯplementū. qm̄ ipſius obiectū eſtbonū. bonū aūt ⁊ finis eſt idē. et quia in direction ad finem conſiſtit uoluntatis cōpletio. inobliquatione uero conſiſtit bonitatis amiſſiohinc eſt ꝙ ab ipſa uoluntate oritur omne peccatum. ⁊ ꝓpterea aug. in li. de duabus aīabusdiffiniens peccatū dicit ꝙ peccatū eſt volūtasaſſequēdi uel retinendi quod iuſticia uetat ⁊ aquo libeꝝ eſt abſtinere. Per hoc auteꝫ ꝙ dicituoluntas aſſequendi ⁊c. deſcribit peccatū ẜ ꝙeſt uitiū ⁊ deordinatio que a voluntate habetortum. Per hoc auteꝫ ꝙ dicit a quo libeꝝ eſtabſtinere. notificat peccatū ẜm ꝙ tenet rōneꝫculpe. quia nemo culpatur in eo quod uitare nipoteſt ſicut ipſe dicit ibidē. Sic ergo patet ꝙpeccatū inquantū tenet rōnem culpe uolūtatere ſpicit ut ſubiectū. inquantū etiā tenet rōneꝫuitij reſpicit ut principiū ⁊ ut ſubiectu primū.lꝫ aliquo modo reſpiciat actus aliaꝝ potētiaꝝUnde rōnes que ad primā parte inducunturꝯcedende ſunt. ¶ Ad illud ergo quod primoobr̄ ꝙ non peccamus niſi ꝯſertiendo. do̓ ꝙ⁊ ſi ꝯſenſus reſpiciat rōnem ⁊ uoluntatē ſimulprincipalius tamē ⁊ ꝯpletius uoluntate reſpicit quia in ea ꝯſūmatur. quantūcūqꝫ enim rō

p 3