Si autem intelligatur affirmatiue ⁊ hoc ſignūomnis teneatur diſtributiue ⁊ diuiſim tunc eſtꝯſiliū ⁊ āmonitio. amonet .n. apoꝰ ẜ hunc ſenſum ꝙ quodlꝫ opꝰ nr̄m in deū referamꝰ. ⁊ dequolꝫ diuiſim poſſumꝰ facere. ⁊ utile ē nobis⁊ expediēs ſi faciamꝰ. nullū .n. opꝰ ē deliberatiuū qd̓ a nobis fiat qd̓ quidē non poſſumꝰ facere ꝓpter deū. ⁊ ſi hoc faceremꝰ meliꝰ faceremus qͣꝫ qn̄ non referimus. Si aūt p̄dictꝰ ẜmoteneatur affirmatiue ⁊ hoc ſignū oīa teneaturcollectiue tūc nec eſt p̄ceptū nec ꝯſiliū ſꝫ finisp̄cepti ⁊ ꝯſilij. ad hoc .n. debemꝰ tēdere ⁊ hocdeſiderare ꝙ ad talē ſtatū ꝑueniamꝰ ꝙ omēscogitatōes nr̄as ⁊ affectꝰ in deū referamꝰ. hocaūt tunc obtinebimꝰ qn̄ deū ex toto corde diligemus. Et ſic pꝫ ꝙ ex illa auctoritate nō cōcluditur ꝙ aliqͥs peccet cū nō refert opꝰ ſuū īdeū actualr̄. Nec ualet illud quod obr̄ ꝙ nonpōt eē ꝯſiliū. nō .n. hic accipimus ꝯſiliū ꝓprieꝓut ꝓponitur iure p̄fectis. ſꝫ uocamꝰ hic ꝯſiliūquācunqꝫ monitōeꝫ generalē que uiā expeditad ꝑueniendū in ſalutē ſicut ſunt āmonitiōesſalomonis in li. ꝓuer. ⁊ ꝯſimiles hortationesad bonū. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ reddemꝰ rōeꝫde v̓bo ocioſo. qd̓ ꝙ ocioſū nō dr̄ v̓bū qꝛ nōſit ordinatū in fine ſolū ſꝫ qꝛ oī caret utilitatedū tn̄ aliqͣꝫ deberet habere. ⁊ inter tale ocioſū⁊ meritoriū ſiue bonū cadit mediū qn̄ aliquisfacit aliqͥd qd̓ nō ē oīmoda utilitate priuatū.nec tn̄ ē ordinatū in deū tanqͣꝫ in finē ultimuꝫ.vn̄ nō dr̄ hō eē ocioſus ſemꝑ qn̄ non laboratſꝫ tunc dr̄ eē ocioſus qn̄ nō laborat ⁊ deberetlaborare. frequēter tn̄ illa v̓ba quidētur eſſeinutilia utilia fiunt dū ordinantur ad recreationē aliqͣꝫ ſpūs ⁊ excluſionē accidie ẜ ꝙ refert̉btūs Ber. dixiſſe cū quēdā fecit ceſpitare. ocioſuꝫ inqͥt fuit ſcm̄ ſꝫ nō ocioſe factū. Fecerat.n. hoc ad letificandū illū quē uiderat meſtuꝫ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ ſtare in uia dei retrocedere ē. qd̓ ꝙ ueꝝ eſt qn̄ hō ſtat cū deberet ambulare. et quantū ad illud tp̄s dicit Ber. ꝙ nōperibit momentū de tꝑe. Et Anſel. ꝙ exiget̉a nobis rō qualr̄ tp̄s fuerit expenſuꝫ. Si aūtq̄ratur qn̄ hoc eſt difficile īmo īpoſſibile ē determinare. qꝛ diuerſis ꝑſonis diuerſimode ſeoffert opportunitas exeūdi in bonas oꝑatōes⁊ in bonas affectōes ⁊ intentōes. ⁊ ideo ſanctiut reddant nos ſollicitos terrēt nos. ⁊ dn̄s ip̄ecū dicit. Qd̓ uni dico oībus dico vigilater

Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ nō ē mediū inter uoluntates ⁊ retributēes. qd̓ ꝙ nō eſt ſimile. ꝓ eo ꝙoīs hō qui naſcitur naſcitur cū pccō a quo nōliberatur niſi ꝑ gr̄aꝫ. ⁊ illa gr̄a amittitur ꝑ cupā. vn̄ neceſſe ē volūtatē eē gratā uel odioſāEt qꝛ retributōes rn̄dēt ꝑſonis. hinc ē ꝙ oēsaut ſaluantur aut dānantur ita ꝙ non eſt mediū. nō ſic aūt eſt de actōe. qꝛ a uoluntate in qͣeſt libido pōt aliqͦ actio exire etiā p̄ter libidināmoꝝ. vn̄ ſicut illud argumētū nō ualet. Uolūtas nō pōt eē ſine libidine uel gr̄a. ergo n̄ pōtmouere ſine libidine uel gr̄a. ſic nec argum̄tuprius dictū. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ oē quod n̄eſt a deo priuatū ē bono. ergo filr̄ oē quod nōeſt ad deū. dd̓ ꝙ nō ē ſimile. qꝛ ordinatio actionis ad deū tanqͣꝫ ad cām efficientē uel ad prīcipiū attenditur nō ſolū quātū ad eē moris ſꝫetiā quantū ad eē nature. ⁊ ita reſpicit eē. ordinatio v̓o quātū ad fine reſpicit bonū eē. qͣꝫuistn̄ non ſit mediū inter ens ⁊ nō ens. ē tn̄ mediū inter bn̄ eē ⁊ male eē moris. ꝓ eo ꝙ bonitas moralis nō ſe extēdit ad oēs actōes ſicutbonitas naturalis. ¶ Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ ſi uoluntas aliqͥd facit aut quie ſcit in creatura. autrefert ad deū. dd̓ ꝙ qͥe ſcere dr̄ aliquid alicubiduplr̄. aut qꝛ ſiſtit ibi tanqͣꝫ in ultimo fine. ettunc actio eſt mala malicia mortalis peccati.qn̄ .ſ. voluntas ponit creatura ſibi ꝓ fine vl̓timo principali. Aut qꝛ ſic ibi ſiſtit non qꝛ ibiponit fine ultimū ſꝫ qꝛ nō ulteriꝰ tendit. ⁊ hocpōt eē triplr̄ ſicut dictū eſt ſupra. Aut ex aliqīordinata affectōe qua illi rei alligatur. Aut exnegligētia ⁊ torpore quo negligit referre curpoſſet ⁊ deberet. Aut qꝛ ex quadā imbecillitate ⁊ īfirmitate aggrauatur ut difficile ſit ſibioēs actiones ſuas in deū ꝯuertere. Et primisduobus modis eſt pccm̄. tertio v̓o noͣ. ¶ Notandū eſt tn̄ ꝙ ad hoc ꝙ aliqua actio ſit meritoria nō oꝑꝫ ꝙ ſemꝑ quis eaꝫ referat actualiin deū ſꝫ ſufficit relatio habitualis. Habitualēaūt relationē uoco nō qꝛ habeat charitate perquā ſit habilis ad referēdū. ſꝫ qꝛ in primordiooꝑatōis illius uel alterius ad qua illa ꝯn̄ter ſehꝫ intentōeꝫ hꝫ ad deū directaꝫ. vn̄ ſi aliquisintendit dare ꝓ deo cētu marcas ⁊ īcipit dare⁊ cogitat de deo in prima marca ⁊ in alijs nōcogitat. nihilominꝰ tn̄ oēs datiōes ille ſunt etmeritorie ⁊ fructuoſe. Si auteꝫ opus alteriusgn̄is inciperet opteret ꝙ intētio renouaretur